عجیب‌ترین شب تا صبح زندگی‌مو تجربه کردم.

1:25

همـی بر خـروشیـد و فریاد خـواند
جهان را سـراسـر سـوی داد خـواند

—

لذا شخصن این پذیرش رو دارم که ارزشِ زندگیِ من به دلیل مهارت‌هایی که دارم از ارزشِ زندگیِ بعضی آدم‌های دیگه بیشتره (به طور خاص به دلیل پزشکی، چون که یه دونه از من میتونه ده‌ها نفر رو نجات بده، که یعنی در کل سود بیشتری برای گروه دارم، و جایگاه اجتماعی طبیب‌ها از قدیم هم از همین میاد بنظرم)، اما این رو هم میپذیرم که زندگیِ افراد دیگری هم هست که از زندگیِ من، "برای بقای جمعی و زندگی گروهی"، با ارزشتره.
من هم دوست ندارم برای کس دیگری بمیرم، مطلقن. انقدر حریص زندگی‌ام که حد نداره، اما اگر بین من و آدمی که از من مفیدتر و غیرقابل جایگزینیه (برای یک هدف جمعی) اون انتخاب بشه، در چشمم منطقی و پذیرفتنیه. فقط میتونم از کار دنیا شاکی بشم که چرا اینجور، اما برام قابل درکه. میدونی چی میگم؟

از اونجایی که چندتاتون اومدین دایرکت بد نیست نظرمو همینجا بگم.

این متن دو لغزش منطقی مهم و خطرناک داره:

بین «اجبار به انتخاب در شرایط بحرانی» و «داوری ارزش زندگی انسان‌ها» هیچ مرزی قائل نشده. بله! در بحران ناچاریم به بعضی انتخاب‌ها و این یک واقعیت تلخه؛ اما از این اجبار نمیشه حکم کلی استخراج کرد که: "ارزش ذاتی انسان‌ها نابرابره."
این انتخاب در بحران، نشونه‌ی محدودیت منابع، زمان و توان ماست، نه ارزش ذاتی آدم‌ها.

از طرف دیگه، گره زدن ارزش زندگی انسان به "سودمندی" پیامدهای خطرناکی داره. انسان رو در عصری که صحبت از کارآمدی و توانمندی هوش مصنوعی‌ـه، تا سطح یک ابزار قابل جایگزین پایین میاره و نتیجه‌ـش می‌تونه حذف اقلیت‌ها به اسمِ "عدم کارکرد برای سیستم" باشه! کارکرد و سودمندی افراد هیچوقت ذاتی نبوده و نیست. بلکه مفهومی سیال‌ـه که بسته به ایدئولوژی، زمان و ساختار قدرت تغییر می‌کنه.