من یه اخلاق بدی که دارم اینه که
عمق هرچیزی رو می‌رم
تا عمق احساسات،تا عمق سوالات
تا عمق حرف ها،تا عمق رفتار ها
و حتی عمق سکوت ها،برای همین گاهی چیز
هایی میبینم و میشنوم و میفهمم که نباید
همین هم باعث ناراحتی میشه،هم باعث فکر و خیال بیشتر.

به مو رسید، پاره شد. گره زدم، باز پاره شد. بیخیال شدم دیگ؛ زوری نیست که...

عمیق نشدن خواب از شدت اضطراب یکی از زجر‌آور‌ترین تجربه‌ هاییه که وجود داره.

هروقت دلت برای خاطرها تنگ شد، بی احترامی هارو یادت بیار.

یه روزایی هست که فقط زنده‌ای؛ نه زندگی می‌کنی، نه لذت می‌بری. فقط می‌گذره.

نمی‌دونی چه حس قشنگیه وقتی دیگه به هیچ‌کس دل نمی‌بندی.

آن پاسخ‌های بی‌رحمانه را فراموش نکن، به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی.

دلتنگی دلیل خوبی واسه تکرار یه اشتباه قدیمی نیست.

تماشای غریبه شدن کسی که یه روزی همه چیزت بوده، خیلی خیلی غم انگیزه.

هیچوقت، هیچکس، به اندازه‌ی من دوستت نخواهد داشت. این تو، این تمام آدم‌ها.

با احساساتت زندگی کنی کلی ضربه میخوری؛ با منطقت زندگی کنی حسرتش میمونه به دلت.

تو از تلاش‌های بی وقفه‌ی من برای پیدا کردن نخ‌های اتصال
به زندگی خبر نداری.

حرفای زیادی برای گفتن بود، اما دلیلای بیشتری برای نگفتن.

صدای رفتار آدم ها انقد واسم بلنده که دیگه صدای حرفاشونو نمیشنوم.

غم وقتی زیاد میشه ، دیگه نمیتونه گریه کنه ، فقط میتونه بشینه و به یه نقطه خیره بشه ، بدون اینکه حتی بفهمه به چی نگاه میکنه ‌.

اون وقتی که همه دارن میخندن و تو ی بغضی تو چشات هست که هیچکس نمیفهمه  .

مراقب حرفایی که میزنید باشید، چون اصلا نمیدونید چندبار قراره توی ذهن یه نفر تکرار بشه .