️️سَبیلِ رَشاد

سال نو مبارک آقای دکتر!

✍🏼 محمدحسین مطهری فریمانی

کنار ماشین حمل پیکرها خیره و میهوت ایستاده‌ام که صدای خانمی را می‌شنوم که می‌گوید «این ماشین پیکر شهید لاریجانی».
و انگار صد بار در گوشم پژواک می‌گیرد شهید لاریجانی؟؟

در خانواده ما «دکتر علی لاریجانی»، «آقای آملی» خطاب می‌شود.
داماد محبوب آقاجون (شهید مطهری) و سوگولی عزیزکرده‌ی مادر بزرگ مرحوم. علی لاریجانی برای خیلی از شما از صدا و سیما یا شعام یا مجلس شروع می‌شود، اما آقای آملی برای من از خاطرات شیرین کودکی‌ام شروع می‌شود. مردی که حضورش در سفرهای دسته جمعی نشانه‌ی این بود چقدر قرار است در این سفر خوش بگذرد. سیزده ساله که بودم مادرم به حج مشرف شد و من یک ماه در خانه عمه‌ام ماندم. یک ماه با شنیدن زمزمه مناجات زیبای آقای آملی پای سجاده نماز صبح در اتاق کناری بیدار می‌شدم و هنوز یادم هست اولین صبحی که خوشحال از بازگشت مادرم بودم از اینکه دیگر آن صدای مناجات را نمی‌شنوم گریه کردم.

آقای آملی، مرد جذاب و خوش‌تیپ و خوش‌لباس و خوش‌بویی بود که حتی اگر نمی‌دانستی خط بو چیست اما همیشه بوی ادکلنش را از دو فرسخی استشمام می‌کردی.

کوهنوردی‌اش زبانزد خاص و عام بود. چقدر من بابت چند باری که همراه او به کوه رفتم به خودم مباهات می‌کنم. کوهنوردی دکتر برای من سمبل خستگی‌ناپذیریش بود. اصلاً او سمبل اراده بود. اینکه در هفته روز فقط آب و چایی خورده و بیست کیلو کم کرده ضرب‌المثل من از دوران نوجوانی از اراده یک انسان بود.
وقتی برای امتحان ورودی دوره راهنمایی از من پرسیدند سه الگو نام ببرم من از رهبر شهید، پدرم و آقای آملی نام بردم. رهبر و پدر برای من کلیشه نبود اما می‌توانست کلیشه به نظر بیاید ولی نام بردن از دکتر تعجب مصاحبه‌کننده را برانگیخت.

وقتی دکتر در برنامه "سفر بخیر" با یکی از بچه‌های همیار پلیس دست داد، یکی از مخالفین دکتر به طعنه گفت لاریجانی این‌قدر مغرور و نجیب‌زاده است که با پسر دوازده ساله مثل خاویر سولانا دست می‌دهد.
من از کودکی شاهد بودم این مرد چقدر برای بچه‌ها شخصیت قائل می‌شود و به حسابشان می‌آورد. مرجع‌زاده بود و به معنی اصیل کلمه اشراف‌زاده و بزرگ‌زاده اما من شهادت می‌دهم مردم کشاورز فریمان و سیستان و روستای پدری‌اش چقدر دوستش داشتند و بارها شنیدم او را از خودشان و مثل خودشان دهاتی می‌دانستند. در دورانی که نماینده قم بود هر جای جدید و لوکسی که افتتاح می‌شد به نام دکتر و خانواده‌اش سند زده می‌شد اما من خبر داشتم دکتر حتی برای وقت‌هایی که پسرانش به دفترش در قم می‌آمدند از پول خودش چای‌ای خریده بود و گفته بود برای پسرانش فقط از این بسته چای دم کنند. همیشه می‌گفتم اگر عکس پسر عمه شهیدم مرتضی را نشان دهند اکثر شایعات و تخریب‌ها تمام می‌شود. شوخی خود من با او این بود فیلم‌های خوشگذرانی‌ات روی عرشه کشتی را باور کنیم یا اینکه حاج محمود کریمی وقتی می‌خواهد در منزلتان روضه بخواند می‌گوید «من می‌خواستم روضه دیگری بخوانم اما آقا مرتضی امر کردند روضه‌ای که امروز در چیذر برای حر خواندم بخوان.»

هم‌بازی بچگی من نخبه‌ای بود که دکترایش را از دانشگاه صنعتی شریف گرفت و این سال‌ها مشغول پروژه‌های ملی دانش‌بنیان برای استفاده مردم و از قضا اول به دنبال نفع بردن مردم ولایت خودشان آمل بود و به قول خودم شده بود راننده خط تهران‌آمل.

خیلی‌ها تصور می‌کردند من در پیش دکتر کار می‌کنم و مثل هر کسی که یکی را نردبان ترقی خودش کرده من نیز شوهرعمه‌ام را نردبان پیشرفت کردم. به قول یکی از دوستان نزدیکم: تقصیر خودت است که این‌قدر دکتر را استوری می‌کنی و برایش فحش می‌خوری و کسی باور نمی‌کند تو این‌ها را دلی می‌گذاری. کسی باور کند یا نکند من این مرد را در قامت ایران دوست دارم. چون هیچ‌کس مثل او همزمان هم اسلام را و هم ایران را دوست نداشت. در صحنه سیاست و اندیشه کشور ما عموماً یا اسلام را بر ایران ترجیح می‌دهند یا ایران را بر اسلام. اما دکتر، ترجمان عملی کتاب شریف "خدمات متقابل اسلام و ایران" بود. عشقش به هیچ‌کدام، مهرش به دیگری را تنگ نمی‌کرد.

این توفیق را داشتم رساله دکتری‌ام را با او بگذرانم و یک سال است به امر خودشان کاری را پیش می‌برم که دنباله کلان‌پروژه‌شان در کتاب "عقل و سکون در حکمرانی" است. همه این شش سال که به واسطه رساله و پروژه بیشتر ملاقاتشان می‌کردم جزء عمرم به حساب نمی‌آید این‌قدر برایم لذت‌بخش بود. آخرین بار که خدمتشان رسیدم با خنده پرسیدم دفعه بعد که هم را ببینیم جنگ شده یا قحطی یا جنگ داخلی؟ گفتند هیچ‌کدام از اینها باعث نمی‌شود تو کارت را انجام ندهی و منتظرم زودتر کار را تمام کنی و بگذاری روی میز. دکتر، شهید مطهری را این چنین توصیف می‌کرد: از دور به منطق، از میانه به فلسفه و از نزدیک به عرفان شبیه بود.

ادامه👇

❤1👍1😭1

89 viewsedited 21:07