«آرشیو عرزشی شریف»

🔻https://t.me/archive_arzeshi

پست‌های کانال‌های عرزشی که به نوعی ارتباط با دانشگاه صنعتی شریف دارند، به طور خودکار در این کانال بازنشر می‌شوند تا کسی مجبور نشود برای مشاهده پیام‌های منتشر شده، عضو کانالشان باشد.

🆔 @SUT_Archive_else

«اخراج بدون مجوز آیین‌نامه»

🔻 اقرار محمود بهمن‌آبادی به غیرقانونی بودن احکام، با توجیه به وسیله ابلاغ شفاهی از استانداری برای اخراج (احتمالا شورای تامین استان زیر نظر شاک)

این تخلف یعنی پرچم و غیره توی شیوه‌نامه انضباطی اصلا وجود نداره. ... ما مجوزش رو به صورت کلامی و نه به صورت ابلاغی، توی جلساتی که توی سازمان امور دانشجویان و استانداری تهران داشتیم گرفتیم.

چه تنبیهاتی ذیل ماده ۴۲ در شیوه‌نامه مندرج شده؟

حضور ذهن ندارم ولی معمولا تنبیهات بندهای ۱ تا ۹. تکرارشون تا موارد بالاتر هم می‌گنجه. ما پرچم رو سوا کردیم. پرچم برای ما خط قرمز درواقع بود. حکم اولیه همه این‌ها اخراج شد.

یعنی بدون تکرار اخراج گرفتن؟

بله

ولی توی آئین‌نامه اجازه همچین کاری نداریم؟

خیر نداریم. این از یک بالاسری به ما اعلام شد و ما هم منطبق با همون عمل کردیم.

🔗 لینک مصاحبه

📆 ۱۵ شهریور ۱۴۰۵

🆔 @SUT_Archive_else

«فرهنگ بسیجی»

🔺 فوروارد جهت آرشیو

🆔 @SUT_Archive_else

«صنفی، سیاسی؟ ۱/۵»

نظرات تعدادی از دبیران اسبق شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»

محمد رسولی، دبیر از حوالی اسفند ۱۳۸۷ تا ۴ اسفند ۱۳۸۸
علیرضا رضواندوست، دبیر از ۴ اسفند ۱۳۸۸ تا ۲۳ فروردین ۱۳۹۰
بابک بهادری، دبیر از ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ تا ۴ مهر ۱۳۹۰
مرتضی ملکیان، دبیر از اواسط آذر ۱۳۹۳ تا ۱۵ أذر ۱۳۹۴
علی‌اکبر مومنی‌ملکشاه، دبیر از ۱۵ أذر ۱۳۹۴ تا ۱۷ فروردین ۱۳۹۶

عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.

✍🏻محمد رسولی، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از حوالی اسفند ۱۳۸۷ تا ۴ اسفند ۱۳۸۸:

من یک توصیه کلی دارم که شاید خلاصه تجربه دوره ما همین باشه. زمانی که من وارد شورای صنفی شدم، شورا محل تنازع سیاسی بود و از محل اعراب خارج شده بود. این به نظرم بزرگ‌ترین ضربه رو به شورای صنفی وارد کرده بود. چون واقعیت قضیه اینه که شورای صنفی وظیفه‌اش حل مشکلات صنفی روزمره دانشجویان مثل اینترنت و موارد این‌چنینیه. اون سرمقاله‌ای که توی شماره اول نشریه نوشتم رو بخونین، نظراتم تقریبا هنوز همون هستش. شما اگر تو دانشگاه‌های آمریکا هم Student Government بشین، واقعا کل قضیه حول همین موارد معیشتی دانشگاه، مشکلات با استادها، مشکلات آموزشی و حتی مشکلات شخصی با استادها پیش می‌ره. متوجه‌ام که تعداد زیادی از مشکلات به مسائل سیاسی گره خورده. یک وقت‌هایی دانشجوها هی می‌گن «اصل و اساس مشکلات این‌هاست و بقیه مشکلات روکش هستن؛ مثل ماشینی که راه نمی‌ره و موتور نداره و تو می‌خوای رادیوشو درست کنی.» من نمی‌خوام این‌که این درست یا غلطه رو قضاوت کنم، ولی صرفا می‌گم که شورای صنفی نمی‌تونه وارد حل اون مسائل سیاسی بشه. از توان و تعریفش خارجه. این در گذر زمان ثابت شده. این رو از طرف هر طیف سیاسی‌ای می‌گم. صنفی اگر از محل اعراب خارج بشه هویتش از دست می‌ره، دانشگاه توجهی بهش نمی‌کنه. از طرف دیگه خیلی کارهای مفید صنفی هست که مشکلات مهمی از دانشجوها رو می‌تونه حل کنه، ولی اگر شورا درگیر مسائل سیاسی بشه اون کار‌ها روی زمین خواهند موند؛ طوری می‌شه که دیگه مسئولین دانشگاه و حتی دانشجوها برای اون کارهای صنفی به شورا مراجعه نمی‌کنن.
ممکنه الآن بگید «مشکل این معیار کیفی اینه که ما هرچی سیاسی‌تر و تندتر بشیم دانشجوها بیشتر رومون اقبال دارن و هرچی بیانیه تندتر می‌نویسیم ملت بیشتر بهمون توجه می‌کنن؛ هرچی سعی می‌کنیم از سیاست دوری کنیم ملت کمتر توجه می‌کنن.»
اما شما باید بگید «من دنبال جذب رای بچه‌ها هستم بدون اینکه وارد فضای سیاسی بشم.» این هنر هست و کار سختی هست. اگه واقعا بتونین به دانشجوها ثابت کنین که یه کارکردی دارین، محلی از اعراب و تاثیر دارین، اون‌موقعست که این ثابت کردن و تاثیرتون منجر به رأی بچه‌ها می‌شه و از این نظر می‌تونین عملکرد شورا رو بسنجین. این خیلی مهمه.
از ریل خارج شدن به سمت سیاسی به هر جهتی مرگ شوراست. این تجربه صد ساله‌ست، فایده نداره.
توصیه‌ای که برای دبیرهای شورا دارم اینه که این رو برای بچه‌ها جا بندازن که شورای صنفی از محل اعراب خارج نشه.

یعنی به نظرتون کلا شورا نباید این موارد رو پیگیری کنه؟

ببین کمیته حقوقی شورا مهم‌ترین کمیته شوراست چون بزرگ‌ترین مشکل دانشجوها -حداقل یک‌سری‌شون- پرونده‌های حقوقیشونه. آیا شورا باید پیگیری کنه یا نه؟ بله باید پیگیری کنه. ولی اگه خیلی خیلی خیلی درگیر اون ماجرا بشه و چیزهای دیگه رو فراموش کنه عملا یه نهاد سیاسی می‌شه.
من نمی‌گم جنبش دانشجویی بده، نه همه اینا خوبه ولی می‌گم صد بار تو مملکت ما تجربه شده که در این شرایط فعلی، این روش جواب نمی‌ده.

🆔 @SUT_Archive_else

«صنفی، سیاسی؟ ۲/۵»

نظرات تعدادی از ادوار شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»

عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.

✍🏻 علیرضا رضواندوست، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از ۴ اسفند ۱۳۸۸ تا ۲۳ فروردین ۱۳۹۰:

روی من برچسب سیاسی بودن هم می‌زدن ولی خب من واقعا شخص سیاسی‌ای نبودم و هنوز هم نیستم. مثلا همون سال ۸۸ من خودم به موسوی رای نداده بودم چون موسوی رو برای ریاست جمهوری مناسب نمی‌دیدم. اینکه من خودم سیاسی نبودم و قبل از شورا هم دبیر هیات خوابگاه بودم، کارها رو بهتر می‌کرد. بعضا به عنوان شخص مذهبی داخل دانشگاه شناخته می‌شدم و هیچ کار سیاسی‌ای هم نمی‌کردم. نه با بسیج کار می‌کردم نه با انجمن اسلامی نه با انجمن مستقل، هیچ‌کدومشون. معتقد بودم که «کسی که داره کار صنفی می‌کنه، حتی اگه جهت‌گیری سیاسی داره، باید جهت‌گیریشو محرمانه برای خودش نگه داره، اجازه نده کسی جهت‌گیریشو بفهمه، چون اگر بفهمن سواستفاده می‌کنن و تگ می‌زنن.» وقت‌هایی که نظر سیاسی‌ای هم داشتم، حرف خودم رو می‌خوردم و چیزی نمی‌گفتم.
البته تو بحث سیاست نظر من اینه که ما واقعا اشتباه می‌کنیم؛ ما بلد نشدیم. باید این بلوغ سیاسی در سطح فرهیختگان، دانشجویان و دانشگاهیان ما باشه که برای هر کسی که به هر شکلی رئیس‌جمهور شده احترام قائل باشن. خردادماه سال ۸۸ خود من از کسایی بودم که روز ۲۴ یا ۲۵ام پشت در دانشگاه تو تظاهرات بودم، چون این‌قدر فضا مسموم بود که یک فرضیه این بود که کودتا شده و خود رهبر هم کنار گذاشته شده (بایکوت شده). وقتی صحبت از کنار گذاشتن رهبری بود من برای دفاع از آزادی پشت در دانشگاه بودم و اون طرف گارد بود، یعنی حتی اگه حراست توی دوربین‌ها بگرده می‌تونن من رو تا قبل روز ۲۵ام پیدا کنن. ولی وقتی خود رهبر هم صحبت کرد و دیدم دیگه صحبتی از کنار گذاشتن رهبری نیست، من دیگه جایی نرفتم. اگه تقلب شده، این تقلب مسئول داره و مسئولش هم شورای نگهبانه. رهبری می‌تونن مسئله رو مواخذه و پیگیری کنن. لازم نیست ما کاسه داغ‌تر از آش بشیم. کسی که می‌گه تقلب شده، باید از راه حقوقیش پیگیری کنه. آوردن مردم به خیابون درست نیست.

وقتی موارد ممنوع‌الورودی رو پیگیری می‌کردین کسی نمی‌گفت که دارین کار سیاسی می‌کنین؟

ممکن بود بگن ولی ما چون نمی‌کردیم این اتهامات و برچسب‌ها بهمون نمی‌چسبید. شما وقتی خودت به کار خودت مطمئن نباشی ممکنه پات بلغزه. اول خودت باید به کار خودت مطمئن باشی، اینطوری می‌تونی توکلت به خدا باشه، یعنی نترسی. این خیلی مهمه.
در کل درسته که شورا نباید کار سیاسی بکنه ولی باید درک سیاسی داشته باشه و شرایط رو بسنجه. الان شما واقعا کارتون سخته شرایط مثل اون روز نیست. اون‌موقع چند سال بود که نفت خوب فروخته بودیم و پول بود، صحبت از برجام بود فلان بود، درها بسته نبود. دانشجوی ترم دو ارشد می‌تونست نیمه‌وقت ۸۰۰ دلار حقوق بگیره و مثلا تمام‌وقت۱۴۰۰-۱۵۰۰ تا. واقعا الان شرایط متفاوته و باید درک کنین. اگه مسئولین ببینن که درکشون می‌کنین، اونا هم می‌آن سمتتون. هر سیستمی وقتی به این مرحله برسه، ممکنه که چندسال از استاندارد حیات پایین بیاد ولی الآن کشور در مرحله حیات و ممات هستش و این برای مسئولین جدیه. اگه این‌هارو درک کنین شاید بهتر باشه این فضا رو برای دانشجوها تبیین کنین که «ما باید خواسته‌های صنفیمون رو با درک کردن شرایط خاص اقتصادی و سیاسی کشور پیگیری کنیم» برا همین می‌گم شاید اگه من بودم بابت بحث حجاب می‌اومدم به دانشگاه کمک می‌کردم و به بچه‌ها می‌گفتم «خواسته‌های شما درسته ولی نوع پیگیری خواسته شما امروز به طور جدی آب در هاون دشمن ریختنه.»

الان عملا این‌طور به نظر می‌رسه که می‌خوان هرطور شده هفته‌ای ۱۰ نفر رو به حراست احضار کنن و بفرستن داخل یه اتاق و فضای امنیتی تعهد بدن.

یه سوال، قانون هست یا نه؟ اگر هست باید رعایت کنین. راهش این هست که برید قانون رو عوض کنید. دقت کنین بیانیه ما قانونی بود. ما گفتیم «رئیس دانشگاه، شما قانوناً اختیار این‌که خودتون خودسر دانشجو رو ممنوع‌الورود کنید رو ندارید. کمیته انضباطی می‌تونه تصمیم بگیره. کمیته رو تشکیل بدید و بچه‌ها رو تفهیم کنید.». توی پیگیری‌ها سلسله مراتبی وجود داره که اگر رعایتش نکنین محکوم به این می‌شین که دارید جوانی و ناپختگی به خرج می‌دین. ما قدم بعدی بیانیه‌مون نامه به وزیر علوم بود.
اگر شورا درمقابل یک قانون دانشگاه بایسته، این کارش صنفی نیست، سیاسیه. صنفی باید بچه‌ها رو دعوت کنه که قانون رو رعایت کنن وگرنه اگه به دنبال مقابله با قانون دانشگاه بره از صنفی جدا شده.
دانشجو باید به بخشنامه دانشگاه احترام بذاره وگرنه دانشگاه می‌گه «شما به تصمیم من احترام نمی‌ذاری، چرا من باید برای شما ارزشی قائل بشم؟» و منجر به دوقطبی شدن دانشگاه می‌شه.

🆔 @SUT_Archive_else

«صنفی، سیاسی؟ ۳/۵»

نظرات تعدادی از ادوار شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»

عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.

✍🏻 بابک بهادری، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ تا ۴ مهر ۱۳۹۰:

یک بحثی همیشه داخل تشکل‌های صنفی وجود داره: اصل بر این هست که اون تشکل‌ها، صنفی هستن. یعنی تشکیل داده شد‌ه‌ان که مسائل صنفی رو پیگیری کنن و اگر با بحث‌های سیاسی قاطی بشن اون تشکل‌ها آسیب می‌بینن چون بحث‌های سیاسی، بحث‌های هیجانی‌ان. ولی چون دانشجوهایی که فعال هستن و سرشون برای کارهای دانشجویی درد می‌کنه تک‌بعدی نیستن، معمولاً دانشجو‌های صنفی، دانشجوهای سیاسی هم هستن. کسی که فعال و پیگیره، یه گرایش سیاسی هم داره و کار سیاسی هم می‌کنه. اون‌موقع‌ها آقای محمد رسولی هم این مدلی بودن و این‌طور نبود که فقط کار صنفی بکنن. من اولین بار ایشون رو توی اردوی راهیان نور دیدم؛ یعنی تو قطار با هم بودیم و اون‌جا با هم صحبت می‌کردیم. قضیه دفن شهدا و این‌ها رو برای ما تعریف می‌کرد. یعنی می‌خوام بگم که آقای محمد رسولی هم خودشون یک گرایش و فعالیت و نظر سیاسی داشتن و این‌طور نبود که بگن «من یک آدم صنفی‌ام و فقط دغدغه صنفی دارم». داخل شورا مرکز هم این موضوع مشخص بود. یک عده از بچه‌ها نزدیک به انجمن اسلامی بودن، یک عده هم نزدیک به بسیج بودن و این دو دسته همیشه داخل شورا کشمکش داشتن. همیشه بچه‌های انجمن می‌خواستن دبیر شورا نزدیک به بچه‌های انجمن باشه، بچه‌های بسیج هم همیشه می‌خواستن دبیر شورا نزدیک به بسیج باشه. ولی خب چه آقای محمد رسولی، چه آقای علیرضا رضواندوست، چه من، چه آقای مرتضی ملکیان [دبیر دوره دوازدهم، سال ۱۳۹۳-۱۳۹۴]، خلاصه همه و همه دبیرها همیشه سعی داشتن که شورا سیاسی نشه، ولی این رو نمی‌شه انکار کرد که بالاخره تفکرات اون افراد روی روند شورا اثر می‌ذاشت. این‌که کجا موضع بگیرن و کجا موضع نگیرن... نمی‌تونه اثر نذاره اصلاً. یک موضوع غیرقابل انکاره.

🆔 @SUT_Archive_else

«صنفی، سیاسی؟ ۴/۵»

نظرات تعدادی از ادوار شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»

عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.

✍🏻 مرتضی ملکیان، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از اواسط آذر ۱۳۹۳ تا ۱۵ أذر ۱۳۹۴:

اگر کار سیاسی می‌خوای بکنی، وارد انجمن اسلامی و بسیج شو. صنفی جای کار سیاسی نیست.
اگر بخوام یک توصیه کنم، اون اینه که شورای صنفی رو با کار سیاسی قاطی نکنید.
مواقعی پیش می‌آد که باید یک نماینده از طرف دانشجویان فرستاده بشه و چه دلیلی وجود داره که شورا اون لحظه اون جایگاه رو به دلیل فعالیت‌های سیاسی از دست بده؟
اگه سیاسی نبودن شورا رو قبول نکنیم، انجمنی‌ها در سیاست بر سر یک صفی ایستادن که اگر چیزی تقسیم بشه، به اون سر می‌رسه و ما صنفی‌ها اون ته‌ایم و هیچ چیزی به ما نمی‌رسه. ولی می‌تونیم با غیرسیاسی کردن شورا، با BRT در صف حرکت کنیم و ترافیک رو دور بزنیم و برای همه دانشجویان امتیاز بگیریم.
اول از هم اصل «شورای صنفی جای کار سیاسی نیست» رو باید بپذیریم.
اما کار چه موقعی سخت می‌شه؟ اون موقع که یک دانشجو به دلیل مسائل سیاسی، از حقوق صنفی‌اش محروم می‌شه. اون‌موقع نیاز به یک درایت خاص داریم که نمی‌شه اون درایت رو از یک جوون انتظار داشت.
پرسش «آیا شورا باید در چنین سناریو‌هایی از دانشجو دفاع کند یا خیر؟» به نظر من، جواب درستی نداره و هر کسی نظر شخصی خودش رو داره. من شخصا دفاع می‌کردم. می‌گفتم «دانشجو»، یکی از اعضای «صنف دانشجو» هستش و باید از «حقوق دانشجویی‌»اش دفاع کرد.

خب خیلی مستقیم بخوام بپرسم، در مواردی که بچه‌ها به‌خاطر توییتر یا حجاب ممنوع‌الورود می‌شن -که تعدادشون هم در طی سال‌های اخیر زیاد بوده- به نظرتون صنفی باید چه واکنشی نشون بده؟

به نظرم شورا باید پیگیری کنه، ولی از راه درست. راه شورا تهدید به بیانیه یا تهدید به تجمع و موارد این‌چنینی نیست. از دید من، ما باید مسئولین رو فرسوده و خسته کنیم. آدم‌های باهوش در رأس سازمان قرار می‌گیرن و دستورات کثیفی مثل «توییتر رو چک کن، بچه‌ها رو بگیر، بچه‌ها رو راه نده» و... صادر می‌کنن. ولی احمق‌ها این دستورات رو پیاده‌سازی می‌کنن. آدم باهوش، تن به این حقارت نمی‌ده.
باید مکررا به اون‌ها مراجعه و فرسوده‌اشون کنین. هر روز به حراست مراجعه کنین. به مسئول نهاد بگین «داره اوضاع بد می‌شه». باهاشون مکالمه کنین. بگین «من نه براندازم، نه اصلاح‌طلبم، نه اصول‌گرام، نه پایداریم، نه هیچ طیف خاصی‌ام. من صنفی‌ام. این موضوع برای دانشجویان حس بدی ایجاد کرده و من نمی‌دونم باید چی‌کار کنیم، شما بگو چی‌کار کنیم؟» احتمالا روتون برچسب بزنن. بگین «اخه مگه من براندازم؟ مگه من اختیاری دستمه؟ مگه الان بچه‌ها منتظر سوت منن که نظام رو بالا پایین کنن یا دانشگاه رو به هم بریزن؟ نه، من دارم وظیفه شرعیم رو انجام می‌دم. یا به حرفام گوش کن یا برو بگو شورا داره حرف‌هایی رو می‌زنه که از دیوار قانون اونورتره و تعطیلش کن. خودت شما هم می‌دونی که شورا باید وجود داشته باشه. من این‌هارو نگم چی بگم؟» درخواست جلسه مشترک با نهاد و حراست بده. نامه می‌زنی، اهمیت نمی‌دن. دوباره نامه می‌زنی، با هم صحبت می‌کنن و می‌گن «بابا این فلانی این‌قدر داره نامه می‌زنه بدبختمون کرده، چی‌کار کنیم؟» تمام ابزار شورا، حرف و زبون ماست.
توی بازجویی‌ها و دفاتر پیگیری هم همین رو باید بگی. بگو «آب و برق برای برانداز و عاشق نظام توی خوابگاه یک‌جور قطع می‌شه. اینترنت برا همه یک‌جور سرعتش پایینه.» برای همین می‌گم صنفی باید صنفی بمونه و سیاسی نشه. وقتی همه کارهات صنفی باشه زبونت بلنده.
از تشکل‌های اسلامی نمی‌شه انتظار داشت که سیاسی نباشن، اما ما در شورای صنفی باید مراقب باشیم که در دام سیاست‌زدگی نیفتیم.

🆔 @SUT_Archive_else

«صنفی، سیاسی؟ ۵/۵»

نظرات تعدادی از ادوار شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»

عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.

✍🏻 علی‌اکبر مومنی‌ملکشاه، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از ۱۵ أذر ۱۳۹۴ تا ۱۷ فروردین ۱۳۹۶:

من یک جمله‌ای توی مصاحبه‌ت با بقیه که درباره سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰ بود [(احتمالا علیرضا رضواندوست)] دیدم که واقعاً خیلی خنده‌دار و احمقانه بود. این‌که می‌گن «صنفی، سیاسی نیست» یکی از مزخرف‌ترین، آشغال‌ترین و غلط‌ترین جملاتی هست که توی زندگیم دیدم.
مگه می‌شه یک موضوع صنفی، سیاسی نباشه؟ مزخرفه. صنفی دقیقاً سیاسیه. صنف مساوی با سیاسته.
آیین‌نامه مزخرف رو وزارت علوم تصویب می‌کنه. وزارت علوم توی یک مجموعه سیاسی به اسم دولته. مگر می‌شه صنف سیاست نداشته؟ خب شورای صنفی باید چه‌کاری کنه؟ باید بحث سیاسی کنه دیگه. یک فلان‌فلان شده‌ای تو مجلس بودجه شریف رو ۲۵۰ میلیارد در سال تعیین می‌کنه که من نمی‌تونم غذای خوب بدم. این موضوع سیاسیه دیگه. چرا مزخرفات «صنفی سیاسی نیست» می‌گی؟ این مزخرف‌ترین جمله‌ایه که من شنیدم. خیلی عجیب بود برام. این‌که طرف ۱۵ سال از اون واقعه گذشته و هنوز هم می‌گه که صنفی سیاسی نیست، نشون می‌ده که چقدر اون آدم سوخته. اگر تو اون دوران بچه بودی و دیدگاهت این بوده هم پذیرفتنیه، اما الان دیگه باید یک تغییر نگرش بدی و بفهمی که «صنف همون سیاسته».
مثل اینه که صنف کارگران سولیکو بگن «موضوع سیاسی نیست». انبار اصفهان ما همین دو هفته پیش اعتصاب کردن. از وزارت اطلاعات من رو خواستن. «خب مسئله چیه؟» گفتم «موضوع سیاسیه» گفت «به من گفتن «اعتراض ما صنفیه»» گفتم «مزخرفه. این اعتراض سیاسیه. صنف سیاسیه. اصلا مگه می‌شه نباشه؟ کارگر حقوقش رو می‌خواد. باید بهش بدی. تموم شد و رفت. کاریش نمی‌شه کرد».

🆔 @SUT_Archive_else