«توضیحات پارگی صفحات ۴۱ و ۴۲ شماره ۱۷»

🔻 بر اساس صفحه آخر شماره ۱۸ نقطه‌سرخط، به‌نظر می‌رسد که صفحات فوق عمدا در نسخه چاپی توسط خود کادر نشریه -احتمالا به دلایل امنیتی- پاره شده است.

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«وثوقی»

🔻 مصاحبه با دکتر وثوقی‌وحدت، معاون دانشجویی و دبیر کمیته انضباطی پیرو احکام سنگین کمیته.

▪️آقای دکتر! اصلا چرا این شش نفر به کمیته احضار شدند؟ درحالی که خیلی‌ها در این تجمع شرکت کرده‌اند.
▫️از این‌ها شکایت‌های دیگری رسیده بود که مربوط به مسائل خیلی سنگین‌تری می‌شد. ولی چون این‌جا دانشگاه است، ما ترجیح دادیم که فقط بحث شرکت در تجمع را که جرم محسوب می‌شود برای‌شان در نظر بگیریم که از بقیه‌ی موارد خفیف‌تر بود.
▪️این شکایت‌هایی که می‌گویید مربوط به چه مسائلی می‌شد؟
▫️ببینید، بعضی وقت‌ها یک عده، تحریکاتی را شروع می‌کنند و متاسفانه مواردی وجود دارد که در شان دانشگاه و دانش‌جو نیست. بچه‌ها خیلی اصرار دارند که بگویند خودجوش بوده و اصلا نمی‌دانند که ممکن است این‌چیز‌ها از جایی هدایت شود. درواقع چنین سرنخ‌هایی به ما داده بودند که این‌ها چنین کارهایی می‌کنند.
▪️مدارکی هم در این زمینه وجود داشت؟
▫️نه، حداقل ما مدارک خاصی نداشتیم و خیلی هم اصراری روی این موارد نبود.
▪️اگر مدارکی نبوده، خیلی‌های دیگر هم در تجمع شرکت کرده‌اند؛ چرا آن‌ها احضار نشدند؟
▫️نه، درواقع ما مواردی داشتیم و خودشان هم می‌دانند که چه کارهایی کرده‌اند. ولی ما از این قضیه گذشتیم و به همان بحث شرکت در تجمع پرداختیم. موضوع شکایت از بچه‌ها موضوع دیگری بوده و فقط بحث شرکت در تجمع نبوده.
▪️پس ممکن است بدون مدرک مثلا از من نوعی هم شکایت کنند و آن‌وقت شما احضارم می‌کنید؟
▫️نه، در سیستم‌های حقوقی مواردی در نظر گرفته شده. مثلا روسای دستگاه‌های ما می‌توانند چنین شکایتی کنند. آن‌وقت ما دنبال مدرک‌اش می‌گردیم و مثلا از خود بچه‌ها می‌پرسیم.
▪️می‌شود بیش‌تر توضیح بدهید؟
▫️ببینید این شکایت‌هایی که گفتیم شکایت‌های عادی نیستند. شکایت‌هایی است که مراجع ذی‌صلاح می‌کنند.
▪️یعنی حرف این مراجع مدرک محسوب می‌شود؟
▫️بله، مدرک محسوب می‌شود. وقتی مراجع ذی‌صلاح ما مثل حراست چیزی می‌گویند نیاز به مدرک نیست. بعد ما صحبت‌هایی می‌کنیم و خودمان هم تشخیص‌هایی می‌دهیم. البته چیزهایی که مدرک‌اش قابل ارائه‌دادن باشد، به ما می‌دهند.

▫️من احساس می‌کنم هدف از این که مثلا به حراست گیر بدهیم، یا به مسئولان گیر بدهیم، فقط به‌هم‌ریختن دانشگاه است. هدف این نیست که روشنگری شود. وگرنه این‌کارها را نمی‌کردند. بنابراین دانشگاه نباید بگذارد این‌ها هر کار دل‌شان می‌خواهد بکنند.

▪️ولی به‌نظر نمی‌آید چندان برخوردی [با بسیجی‌ها بابت تجمع غیرمجاز] صورت بگیرد...
▫️از کجا می‌دانید برخورد نمی‌شود؟ آن‌ها هیاهو نمی‌کنند. اتفاقا با آن‌ها خیلی راحت‌تر می‌شود برخورد کرد. هرچیزی که مسئولان دانشگاه می‌خواهند، مستقیم بهشان می‌گویند و آن‌ها هم معمولا گوش می‌کنند و اتفاق بدی هم نمی‌افتد.
▪️تاحالا از آن طیف موردی بوده که به کمیته انضباط احضار شود؟
▫️نه، تاحالا هیچ مورد نداشتیم. موردی نبوده که کسی ازشان شکایت کرده باشد.

▪️ولی این‌طور که شنیده‌ایم، بچه‌ها اعتقاد دارند که اخیرا مسائل مربوط به حجاب خیلی سفت‌وسخت‌تر گرفته می‌شود...
▫️نه، بچه‌ها حساس شده‌اند.
▪️اما داخل محوطه دانشگاه هم برای حجاب تذکر می‌دهند...
▫️این را خود بچه‌ها باعث می‌شوند. مثلا وقتی دم در بهشان تذکر می‌دهند، بچه‌ها می‌گویند داخل دانشگاه که خیلی بدتر است. این باعث می‌شود که گشت داخل دانشگاه هم بگذارند (رند؟) این از اول هم بوده. به نظرم حساسیت بچه‌ها زیاد شده. من هیچ تفاوت معناداری نمی‌بینم. درواقع اصلا احساس نمی‌کنم که دانشگاه دارد در این مورد کار خاصی انجام می‌دهد. حتی گاهی وقت‌ها خودمان اعتراض می‌کنیم که چرا داخل دانشگاه را کنترل نمی‌کنند.

شماره ۵۰۰ روزنامه

🗓 ۱۶ آبان ۱۳۸۸

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«سهراب»

🔻 دکتر سعید سهراب‌پور، رییس وقت دانشگاه.

▪️۲۲ اسفند [دفن شهدا] چه‌طور؟
▫️بله. مثلا ۲۲ اسفند اتفاق بدی افتاد. خود من اجازه دفن شهدا در ۲۲ اسفند را دادم و علتش هم این بود که معتقدم مسجد جزو دانشگاه نیست. اگر بود در نداشت. وگرنه چرا مثل دانشگاه تهران و پلی‌تکنیک وسط محوطه نیست؟ مسجد شریف جداست. هیات امنای مستقل دارد. به علاوه داخل دانشگاه نیست. به‌نظر من شهید گمنام این‌جا باشد خوب است هنوز هم دفاع می‌کنم.
▪️اصل موضوع، بحثی جداست. منظور ما چگونگی اجرا بود.
▫️درمورد شیوه اجرایش عده‌ای هم شلوغ کردند. فکر کردند آن‌ها باید اجازه بدهند. خیر! غلط کردید! شما چه‌کاره‌اید که باید اجازه بدهید؟! مگر شما صاحب مسجدید؟ این‌جا هیات امنا دارد.

▪️[بابت ۲۲ اسفند، دفن شهدا] فشاری از بیرون وارد نکردند؟
▫️نه، هیچ فشاری به من وارد نشد. این عقیده شخصی من بود. در بعضی مسائل مثل شهدا، من اصول‌گرای شدیدم. دست خودم هم نیست.

شماره ۲۱ نقطه‌سرخط

🗓 خرداد ۱۳۸۹

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«مال دانشگاه است اما حالا دانشجوها کارهایش را انجام می‌دهند»

🔻 دکتر سعید سهراب‌پور، رییس وقت دانشگاه.

داستان کادر این بود که روزنامه دانشگاه مدیرمسئول دارد و سردبیر. مدیرمسئول مظاهری است. سردبیر می‌خواست برود. نمی‌دانم سربازیش چی شده بود. این روزنامه هم مال شورای فرهنگی است. خیلی‌ها فکر می‌کردند این روزنامه، روزنامه‌ای دانشجویی است. مال دانشگاه است اما حالا دانشجوها کارهایش را انجام می‌دهند. روزنامه را من شروع کردم، علت هم داشت.

برای این آقای سردبیر یک نفر معرفی کردیم. فاتح دانشجوی دکتراست. شخص بسار فهمیده‌ای است. حداقل ۴ سال این‌جا خواهد بود. گفته بوندن چرا این آمده و فلان. گفتند بچه‌هایی که در روزنامه کار می‌کنند ایراد گرفتند. گفتم مگر آن‌ها رییس روزنامه اند؟ روزنامه مال شورای فرهنگی است. او هم دانشجوی دکتراست بچه به این فهمیدگی...

شماره ۲۱ نقطه‌سرخط

🗓 خرداد ۱۳۸۹

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«نوستراداموس»

🗓 ۱۳ اسفند ۱۳۸۹: علیرضا جلولی، دبیر انجمن مستقل شریف: دفتر انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی شریف باید تعطیل شود

🗓 ۱۸ اسفند ۱۳۸۹: پلمب شدن دفتر انجمن اسلامی دانشجویان

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«حمایت پدر مهربان»

🔻سه‌شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۸۹، در حالی که در دانشگاه اتفاق خاصی (از لحاظ تجمع و امثالهم) رخ نداده بود، حراست تمامی درب‌های دانشگاه را بست و تنها راه خروج را درب جنوبی اعلام کرد.

پیرو این موضوع، اسامی زیر هنگام خروج از دانشگاه درمقابل درب آزادی بازداشت شدند:

جواد سوهانکار
علی‌اکبر محمدزاده
امیرهوشنگ نوایی
محمد افخمی
بهزاد عالی‌پور

🔻 شنبه ۳۰ بهمن، شماره ۱۱۳ خبرنامه، یکی مانده به آخرین شماره پیش از انحلال انجمن منتشر شد.

🔻 دوشنبه ۹ اسفند، سیامک سهرابی نیز بازداشت شد.

🔻 در شرایطی که حداقل ۶ نفر از اعضای انجمن در بازداشت به سر می‌بردند، پنج‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۸۹، دکتر سهراب‌پور که حدود ۷ ماه از پایان ریاستش می‌گذشت، در مصاحبه‌ای اعلام کرد «انجمن اسلامی شریف رسمیت ندارد.».

▫️ در نهایت علی‌اکبر محمدزاده، دبیر انجمن به ۶ سال حبس محکوم شد. لازم به ذکر است که به گفته اعضای سابق انجمن، به‌نظر می‌رسد پرونده ایشان به‌نحوی پیش رفته که دبیری انجمن به عنوان فعالیتی بدون مجوز محسوب گشته‌است.

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«بیش از ۲ سال بعد: در جست‌وجوی زمان از دست رفته»

من تاریخ دانشگاه شریف را از بر نیستم اما فکر نمی‌کنم تا به حال زمانی بوده که «دانشجو» دو سال زندان باشد. من و شما، چه دانشجو و چه استاد، نه قاضی هستیم و نه حراست؛ قرار هم نیست که باشیم. من نخواهم پرسید که جرم علی اکبر محمدزاده در بهمن ۸۹ چه بوده و حتی فکر نمیکنم مهم هم باشد؛ ما هر چه باشیم خدای مشترکی داریم. اما خواهم پرسید که با هر سنجه و شاخصی چگونه میشود وقتی نهادها و سازوکار مشخص برای برخورد با موارد غیر قانونی داخل دانشگاه وجود دارد، باید چنین اتفاقی بیفتد که یک «دانشجو» شش سال به حبس محکوم شود. کسانی که مسئله را سیاسی می‌بینند خود را فریب می‌دهند. خدا حفظ کند آن استاد بزرگواری که با وجود تفاوت و حتی تقابل عقیدتی و عملی آشکار گفته بود، روزی حتی اگر همین آقای روستا آزاد را هم بگیرند ما وظیفه داریم که بایستیم و حمایت کنیم. اینجا ۱۹۸۴ جرج اورول نیست که بشود «گذشته» را نیست و نابود کرد؛ گویی از اساس نبوده و وجود نداشته. اگر آدمی از حافظه ما پاک شود پاک کن را نباید بازخواست کرد؛ آن چیزی که باید جواب پس بدهد جوهری ست که انسانیت را این قدر رقیق نگاشته است.
علی اکبر محمدزاده هر چه باشد اول و آخر برای ما هم‌کلاسی‌ست؛ دانشجوست و جای دانشجو هم احتمالا دانشگاه است، مگر این که «دانش» را بخواهیم چیز دیگری تعریف کنیم! گمانم این که اسم وی بهانه‌ای شود تا همدلی برخی از دانشگاهیان را با اهداف دیگر ما برانگیزاند نهایت بی‌اخلاقی باشد. این چه رویه ایست که زمان فعالیت در دانشگاه همواره محل دشنام و مخالفت‌های کوچک و بزرگ باشد و حتی وقتی باز در زندان است، «باید عده‌ای دیگر تاوان اشتباهات وی و همفکرانش را بپردازند و کماکان از فعالیت محروم باشند»، و حالا و نزدیک انتخابات برایش لباس عزا بر تن کنیم؟ علی اکبر محمدزاده انسان است؛ قربانی نیست قرار نیست عده‌ای آگاهانه یا ناآگاهانه او را محل معامله بازگشایی یک تشکل دانشجویی که فعلا کاربری‌اش کلاس درس است بکنند. تشکل دانشجویی که سهل است؛ کاملا رواست که تمام گروه‌های دانشجویی صنفی و فرهنگی هنری و علمی و نشریات، بسته شوند تا تنها یک روز فقط یک روز یک دانشجوی دانشگاه برای فعالیت‌های داخل دانشگاهش -حالا این فعالیت هر چه میخواهد باشد و از مجرای هرگونه گروه دانشجویی- جایی را خارج از دانشگاه نگذراند. با این وضع اتفاقا بد نیست که محمدزاده در زندان بماند تا بشود هم از اسمش بهره برداری دلخواه را میان دانشجویان کرد و هم در جای دیگر وی و همفکرانش را جریان خطرناک و تندرویی جلوه داد که قرار نیست این تشکل در صورت بازگشایی هیچگاه به سمتش حرکت کند تا ترس این جریان، شمشیر دموکلسی بالای سر مسئولان برون دانشگاهی باشد که اینها بتوانند هر کاری دلشان میخواهد بکنند و هر نانی را به روغن روز آغشته کنند. ولی مثل این که فراموش کرده‌اند این معامله تنها دو طرف ندارد!

وقتی ابتدا میخواستیم این پرونده را آغاز کنیم، قصدمان این بود که بر سیاق همیشگی «گزارشی» تا حد امکان عاری از قضاوت پیش دستانه از وضعیت وی تهیه کنیم اما در حال حاضر به نظر نمیرسد نیازی به این کار باشد. وی در زندان است و اگر وضع به همین منوال باشد، حالا حالاها باید در زندان بماند و این مسئله گزارش نمی‌خواهد! صفحات پیش رو را سفید گذاشته‌ایم که هر کس از مسئولین گرفته تا اساتید و دانشجویان و گروه‌ها و خود ما گزارش وجدانمان را بنویسیم. دیر نخواهد بود روزی که قضاوت نهایی و محتوم، بر اساس همین گزارش صورت خواهد گرفت.

✍🏻 حميدرضا صابر

نقطه‌سرخط ۲۵

🗓 اردیبهشت ۱۳۹۲

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«زاویه دیگر ماجرا»

🔻 دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۸۹، پیرو فراخوان غیرمستقیم میرحسین و کروبی، تجمعاتی در سراسر کشور برگزار شد. دانشگاه شریف نیز از این قاعده مستثنا نبود. همان روز نیز حصر خانگی آغاز شد.

🔻 جمعا در ۲۵ و ۲۶ بهمن ۱۳۸۹، حدود ۲۰ نفر از دانشجویان دانشگاه بازداشت شدند.

🔻 چهارشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۸۹، حدود ۲۰ نفر دیگر از دانشجویان با معرفی جعفر عباسیان، رئیس حراست و دستور مستقیم دکتر روستاآزاد، سرپرست دانشگاه، به خوابگاه و سپس دانشگاه ممنوع‌الورود شدند.

🔻 شنبه ۳۰ بهمن ۱۳۸۹، شورای صنفی دانشجویان در بیانیه‌ای نسبت به موضوع معترض شد. اعتراضی که کم‌هزینه هم نبود و شروع‌کننده دومینوی انحلال آن‌ها شد.

منبع

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«کمتر از ۳ روز بعد»

🔻 ایمیل زیر در فاصله روزهای ۳۰ بهمن تا ۳ اسفند ارسال شده‌است:

بسمه تعالی
با سلام خدمت همكاران محترم و عرض تبريك و تهنيت به مناسبت ميلاد حضرت رسول اكرم (ص) و ميلاد حضرت امام جعفر صادق (ص)

همانطور كه مستحضريد دانشگاه صنعتي شريف هموراه در نوك پيكان جبهه علمي كشور بوده و ما دانشگاهيان افتخارمان همين است كه پيش قراولان اين ميدان بوده‌ايم. اين مرتبت به سادگي به دست نيامده و همواره در عقبه آن دست كساني بوده كه هدايت آن را به دوش مي‌كشيده و همه اساتيد، كارمندان و دانشجويان سهم به سزايي در آن داشته‌اند. اين ميسر نبوده جز اين كه فعاليت‌هاي آموزش و پژوهش دانشگاه در فضايي آرام و قانونمند محقق شده، كه اين خود موجب پيشرفت كشور بوده است. بديهي است دلسوزان و مسئولين دانشگاه تمامي سعي و تلاش خود را به كار بسته‌اند تا شرايط و محيط مناسب فعاليت علمي و پژوهشي را فراهم نموده و براي حركت رو به رشد دانشگاه و اعتلاي علمي كشور برنامه ريزي نمايند.

متأسفانه مشاهده مي‌شود به تحريك جريانات سياسي خارج دانشگاه برنامه‌هايي جهت برهم زدن اين فضاي آرامش دانشگاه صورت گرفته كه با حمايت وپشتيباني كامل جريانات و رسانه‌هاي ضد انقلاب روبروبوده است. از طرفي مشاهده مي‌شود در اينگونه حركات و اقدامات غير قانوني بعضاً حريم نظام نيز توسط اين عده قليل مورد هتك و تعرض واقع مي‌شود. لذا هوشمندي همه ما در اين جريانات مي‌تواند آب سردي بر روي آتش برافروخته جريانات خارجي باشد.

مستحضريد اتفاقات اخير در دانشگاه و بعضي از خوابگاه‌هاي دانشگاه موجب برهم زدن نظم دانشگاه شد و بسياري از دانشجويان معترض اين برهم زدن شدند. لذا مديريت دانشگاه براي فراهم آوردن محيطي آرام و بدون تنش با معدودي از اين افراد برخورد كاملاً قانوني در حيطه وظايف خود بعمل آورد. لذا كميته انضباطي دانشگاه از سرپرست دانشگاه خواست تا با توجه به اختيارات قانوني خود تا مشخص شدن حكم انضباطي اين افراد، از ورود آنها به دانشگاه و خوابگاه جلوگيري بعمل آورد. هرچند اين درخواست با اكراه همراه بود ولي اين كار براي حفظ آرامش دانشگاه و دفع افسد به فاسد اتخاذ شد. ما واقفيم كه بعضاً ممكن است اشتباهي در اعلام اسامي افراد و اتهام آنها وجود داشته باشد، فلذا در صورت تضيّع حق از هر فردي، دانشگاه آن را به نحو احسن جبران خواهد نمود.

شوراي صنفي دانشجويان صنعتي شريف در اين راستا اقدام به انتشار بيانیه‌اي نمود كه با خط درشت و بولد شده آن را فارغ از تمام مسائل سياسي كنونی اعلام نمود در حالی که با عنوان يك حركت صنفي و ماهيتاً غير صنفي باعث متلاطم شدن دانشگاه و اثرگذاري بر روي بعضي از دانشجويان شدند. همه واقفيم كه شوراي صنفي يك تلاش و دست آورد طولاني دانشگاهيان بوده و اينگونه بيانيه‌ها باعث خدشه‌دار شدن اين تشكل و صدمه زدن به پيكره صنفي بودن آن مي‌زند. متأسفانه در جاي جاي این بیانیه تلاش شده كه موضوع غير سياسي جلوه داده شود ولي تمام محتواي آن بوي سياسي مي‌دهد. با اين كه اينجانب قبل از انتشار آن به دبير اين شورا تذكر شفاهي دادم و موضوع را براي ايشان شفاف نمودم و بيان كردم اين موضوع در اولويت كار كميته انضباطي قرار گرفته و در اسرع وقت احكام خاطیان صادر مي‌شود ولی توجهی به این موضوع نشد. لذا به نظر مي‌رسد عليرغم اين آگاه‌سازي، اعضاي اين شورا كاملاً آگاهانه دست به اقدامی ‌زده اند كه از حيطه وظايف آنها كه باید صرفاً كار صنفي باشد خارج می باشد و خلاف آيين نامه شوراي صنفي عمل كرده‌اند.

از طرف ديگر در اين بيانيه ادب و نزاكتي كه باعث حفظ حرمت مديريت دانشگاه بشود كاملاً شفاف نقض شده و از الفاظي استفاده شده كه باعث شرم سازي مي‌شود. الفاظي نظير خودسرانه، بغض و كينه، خود كامگي‌ها و … كلماتي هستند كه از نيت دروني اين شورا خبر مي‌دهد. اين تعامل شورا چه نوع تعاملي است كه با مديريت، با اين الفاظ نشان داده. اگر شوراي صنفي خود را زبان دانشجو مي‌داند خوب است از دانشجويان سؤال شود تا ببينند چند درصد با اين الفاظ موافقند. من آگاه هستم حتي بسياري از اعضاي شوراي صنفي دانشكده‌ها با اين الفاظ مخالف‌اند. لذا از نظر معاونت دانشجويي دانشگاه اين بيانيه‌ها نه تنها مشكلي را حل نمي‌كند بلكه باعث متلاطم‌تر شدن اوضاع خواهد شد و از اين نظر كه خلاف آيين نامه شوراي صنفي دانشجويان دانشگاه است پيگيري اين جرم نيز ميسر خواهد بود.

به نظر ما قاطعيت دانشجويان به دنبال آرامش دانشگاه هستند و ما هم بايد از آن صيانت نماييم. لذا سكوت اساتيد و دانشجويان در مقابل اين نوع بيانيه‌ها به صلاح دانشگاه نخواهد بود. بديهي است سكوت يا ترحم بي‌مورد مي‌تواند سرمايه‌هاي ملي ما در دانشگاه را از بين ببرد.

اميد است همه ما براي سرمايه‌ها بكوشيم.

و السلام علي من اتبع الهدي
محمود بهمن آبادی
معاون دانشجویی

منبع

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«تکذیب شائبه»

احتراما از آنجا که نحوه تصمیم گیری در شورای صنفی به صورت کامل مبنی بر شور و در نهایت رأی گیری میباشد شوراهای صنفی واحدهای دانشگاه نیاز میداند که نامه ارسالی توسط معاونت محترم دانشجویی را که در واقع زیر سوال بردن این تصمیم گیری جمعی بوده، پاسخ دهد و خدمت اساتید محترم تقدیم کند. شورای صنفی دانشگاه متشکل از نمایندگانی است که واحدهای مختلف شورای صنفی به شورای مرکز معرفی می‌کنند و این امر شائبه تصمیم گیری خودسرانه‌ی شورای مرکز و همراه با عدم موافقت سایر واحدها را به صورت کامل منتفی میکند.
در نهایت شوراهای صنفی به نمایندگی از تمامی دانشجویان دانشگاه کماکان مصرانه خواهشمند است تا اساتید اقدامات لازم جهت لغو ممنوعیت ورود دانشجویان به خوابگاه و دانشگاه که به دستور مستقیم سرپرست کنونی دانشگاه صادر شده است را تا زمان صدور احکام قطعی کمیته انضباطی مبذول دارند.

واحد طرشت ۲
واحد مسکونی پسران ۳
واحد شهید وزوایی
واحد زنجان
واحد مهندسی صنایع
واحد علوم ریاضی
واحد مهندسی و علم مواد
واحد مهندسی هوافضا
واحد مهندسی برق
واحد مهندسی عمران
واحد مهندسی شیمی و نفت

🗓 ۳ اسفند ۱۳۸۹

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«یک روز پس از حدود ۲۰ هزار کشتار»

🔻 اسامی امضاکنندگان بیانیه «در محکومیت فتنه انگیزی و برائت از رفتارهای یکی از افراد مرتبط منتصب [منتسب] به این دانشگاه»

به نام خداوند آگاه بر آشکار و نهان
مردم سرافراز و وفادار ایران
با سلام و تحیت
فرزندان شما در دانشگاه صنعتی شریف و خادمان عرصه علم و فناوری کشور، ضمن به‌حق دانستن اعتراض به نابسامانی‌های اقتصادی که از یکسو ناشی از اتخاذ سیاست‌های نادرست، سوءمدیریت در نظام اداری وکوتاهی در مبارزه جدی و فراگیر با مفاسد اقتصادی، در ادوار مختلف و از سوی دیگر متأثر از اقدامات خصمانه دشمنان می‌باشد، هر‌گونه آشوب و فتنه‌انگیزی و سوءاستفاده از این اعتراضات که موجب طمع دشمنان قسم خورده این مرز و بوم شود را قاطعانه محکوم می‌نمایند.

متأسفانه، در روزهای اخیر شاهد رفتارهای ضد ملی و خارج از شئونات یکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه صنعتی شریف بوده‌ایم. مواضع رسانه‌ای این فرد در فضای مجازی، هم‌راستا و منطبق با اهداف رژیم جنایتکار صهیونیستی و حامی اصلی آن، آمریکای مستکبر، ستون وحدت ملی در مبارزه با اشرار بین‌المللی را هدف گرفته است. وی با اقدامات فتنه‌گرانه، حمله به ارکان اصلی ایران عزیز و تضعیف عوامل پیروزی بر دشمن مهاجم، سعی در تغییر جایگاه دوست با دشمن و مظلوم با ظالم دارد.

مردم عزتمند ایران
دانشگاه صنعتی شریف یکی از ارزشمندترین ثروت‌ها و دارایی‌های ملی است که دانش‌آموختگان، استادان و دانشجویان آن سابقه درخشانی در ارائه خدمات بی‌بدیل در زمینه‌های مختلف علمی و فناوری به ایران عزیز دارند. فرزندان وخادمان شما در این دانشگاه، ضمن برائت از مواضع شخصی این فرد، رفتارهای ضد ملی و غیراخلاقی و بعضاً انتشار مطالب کذب توسط ایشان را محکوم می‌نمایند. دانشگاه صنعتی شریف با حدود ۴۰۰ عضو هیئت علمی که همگی از پیشران‌های جریان علم و فناوری در کشور هستند، هرگز از مسیر دفاع از میهن، منافع و اقتدار ملی خارج نخواهد شد و نمی‌توان مواضع غیرعلمی و تفرقه‌افکنانه را به کل اعضای آن منتسب کرد. اعضای هیئت علمی این دانشگاه همواره دل در گرو ملت و میهن خود دارند و در مسیر حل مشکلات مردم سهم خود را ایفاء خواهند کرد.

🗓 ۱۴۰۴/۱۰/۲۰

فهرست امضاکنندگان:
۱- علی‌اکبر ابوالحسنی- دانشیار دانشکده فیزیک
۲- امید اخوان- دانشیار دانشکده فیزیک
۳- فرهاد اردلان- استاد تمام دانشکده فیزیک
۴- آریا الستی- استاد تمام دانشکده مهندسی مکانیک
۵- محمدعلی امامی- استادیار دانشکده مهندسی هوافضا
۶- شهاب آیت‌الهی- استاد تمام دانشکده مهندسی شیمی و نفت
۷- محمد بازارگان- استادیار دانشکده مهندسی شیمی و نفت
۸- امضا محفوظ
۹- محمود بهمن‌آبادی- استاد تمام دانشکده فیزیک
۱۰- امضا محفوظ
۱۱- عطاالله پورمحمود- استادیار دانشکده مهندسی هوافضا
۱2- مصطفی تقوی- دانشیار گروه فلسفه علم
۱۳- مجتبی تقی‌پور- دانشیار دانشکده مهندسی مکانیک
1۴- رسول جلیلی- دانشیار دانشکده مهندسی کامپیوتر
۱۵- امضا محفوظ
۱۶- امضا محفوظ
۱۷- امضا محفوظ
۱۸- محمدرضا رزوان- استادیار دانشکده علوم ریاضی
۱۹- حسن سالاریه- استاد تمام دانشکده مهندسی مکانیک
۲۰- امضا محفوظ
۲۱- محمود سعادت فومنی- استاد تمام دانشکده مهندسی مکانیک
۲۲- سعید سهراب‌پور- استاد تمام دانشکده مهندسی مکانیک
۲۳- مونس سیاح- هیئت علمی مرکز معارف اسلامی و علوم انسانی
2۴- محمد شریف‌خانی- دانشیار دانشکده مهندسی برق
۲۵- محمد طیبی رهنی- استاد تمام دانشکده مهندسی هوافضا
۲۶- امضا محفوظ
۲۷- امضا محفوظ
۲۸- سعید عینی- استادیار دانشکده مهندسی شیمی و نفت
۲۹- رحیم فائز- دانشیار دانشکده مهندسی برق
۳۰- امضا محفوظ
۳۱- امضا محفوظ
۳۲- محمد کرباسی- دانشیار دانشکده مهندسی برق
۳۳- ناصر کرمی- استادیار دانشکده اقتصاد و مدیریت
۳۴- اسدالله کلانتریان- استادیار پژوهشکده جامع علوم و فناوری‌های همگرا
۳۵- امضا محفوظ
۳۶- امضا محفوظ
۳۷- امضا محفوظ
۳۸- امضا محفوظ
۳۹- امضا محفوظ
۴۰- محمد میرزایی- ریاست کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شریف
۴۱- امضا محفوظ
۴۲-‌ هادی نوبهاری- استاد تمام دانشکده مهندسی هوافضا
۴۳- جواد نوری- استادیار پژوهشکده سیاستگذاری، دانشگاه شریف
۴۴- متین‌هاشمی- دانشیار دانشکده مهندسی برق
۴۵- بیژن وثوقی وحدت- دانشیار دانشکده مهندسی برق
۴۶- رضا یوسفی- هیئت علمی مرکز آموزش مهارت‌های مهندسی دانشگاه شریف

«شیوه آزمون معاون دانشجویی پس از تعطیل کردن دانشگاه»

موضوع: چگونگی آزمون پایان ترم( ارسال کننده:دکتر محمود بهمن آبادی)
03 بهمن 1404، 12:50:22 ب.ظ
تاريخ و ساعت:1404/11/03 12:50 نام درس:الکترومغناطیس ۱ کد درس:24213 گروه:2 نیم‌سال اول 1405-1404

سلام

1. آزمون پایان ترم به صورت شفاهی و شامل 3 سوال است که ظرف حدود 20 دقیقه انجام می شود.

2. سوال ها از متن کتاب هم هست. لذا آمادگی کامل از محتوای کتاب باید داشته باشید.

3. غیر از سوال از متن کتاب تعدادی مسئله تا دوشنبه، 6 بهمن، برایتان ارسال خواهم کرد. در زمان آزمون مسئله ( یا مسئله هایی) که سوال می شود از همین مسائل خواهد بود. از این رو از قبل آمادگی داشته باشید.

4. در زمان آزمون باید دوربین شما روشن باشد و روی تخته  وایت بورد ( یا یک پلاستیک یا یک شیشه شفاف که می توانید روی دیوار نصب کنید ) به همراه یک ماژیک پاسخگوی سوالها خواهید بود. به هیچ وجه از ابزارهای الکترونیکی برای ارائه نمی توانید استفاده کنید. ( حتما قبل از زمان آزمون این وسایل را تهیه کنید.)

5. زمان آزمون هر فرد از طریق cw  تا چهارشنبه، 8 بهمن، اعلام می شود. حضور شما فقط در ساعت اعلام شده مجاز است و قبل و بعد از آن ساعت مجاز نخواهد بود.

6. کسانی که مایل اند پنجشنبه یا جمعه، 9 یا 10 بهمن، این آزمون را بدهند تا سه شنبه، 7 بهمن، وقت دارند که از طریق ایمیل به من اعلام کنند. کسانی که در این دو روز آزمون ندهند، برنامه ای که برای ساعت آزمون اعلام خواهم کرد، به ترتیب شنبه،11 بهمن، از 8  تا 11صبح، و بقیه موارد در طول هفته از ساعت 19 تا 22 هر شب خواهد بود.


موفق باشید

م. بهمن آبادی

🗓 ۳ بهمن ۱۴۰۴

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«یزدان پدر ندارد، رحمان مادر ندارد»

🔻۳۰ خرداد ۱۳۸۸، یکی از روزهای تظاهرات گسترده اعتراضی نسبت به نتایج انتخابات، فاطمه سمسارپور به همراه فرزندش کاوه میراسدالهی، در مقابل خانه خود جهت بررسی صدای یک انفجار ایستاده بودند که مورد ضرب گلوله قرار گرفتند.

◾️ فاطمه سمسارپور در حالی که خود را سپر فرزندش کرده بود، با ضربه تیر به قلب خود به قتل رسید و کاوه میراسدالهی نیز با ضربه تیر به شکمش به شدت زخمی شد، اما نجات یافت.

◾️ کوشا، برادر ۱۳ ساله کاوه، از پشت پنجره خانه‌شان شاهد تمام ماجرا بود.

◾️ با پیگیری‌های بسیار و با تعهد «عدم شکایت بابت قتل و عدم برگزاری مراسم»، پیکر فاطمه سمسارپور به خانواده او تحویل شد اما اجازه برگزاری مراسم در تهران داده نشد. خانواده به ناچار در یکی از شهرستان‌های شمالی(بابل) مراسمی کوچک برگزار کرده و او را به خاک سپردند. (منبع)

◾️ گفته می‌شود چندی بعد از طرف نهادهای امنیتی گروهی به خانه او مراجعه کرده و توصیه می‌کنند که علیه کاندیداهای معترض انتخابات شکایت کنند، اما خانواده او حاضر به این کار نشده‌اند.

◾️ کاوه میراسدالهی، ورودی ۱۳۸۳ کارشناسی برق دانشگاه صنعتی شریف بود.

اکنون با رفتن تو، من خستگی‌های گذشته را هم بر دوش خودم احساس می‌کنم. من این روزها مأمور به سکوت هستم به خاطر دو پرنده دلشکسته‌ام و گرنه از تو و شهادتت بیشتر می‌گفتم و مظلومیتت را همه جا فریاد می‌زدم و خواهان مجازات کسانی می‌شدم که این گونه تو را از ما ربودند. فاطمه جان! چه طور بگویم؟! فراق تو سخت است، تاب‌آوردنی نیست، تحمل کردنی نیست، کارمان شده گریه حسرت‌آمیز و شیون حزن‌انگیز، گریه برای دوستی که خود به بهترین راه پا گذاشت و ما را تنها.

✍🏻 حسن میراسدالهی، همسر فاطمه سمسارپور

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«یزدان پدر ندارد، رحمان مادر ندارد»

چند روز پیش در نشریه آزادراه مطلبی در مورد مستند یزدان تفنگ ندارد خواندم. در این فیلم در مورد یزدان پسر محمد گلدوی که در حادثه ای تروریستی در مسجدی در زاهدان به شهادت رسیده است مطالبی آمده است. یزدان اکنون پدر ندارد، پدرش مظلومانه کشته شده است. این فیلم را ندیده ام اما در این نوشته ی آقای طه رضا دانشجوی فیزیک دانشگاه خودمان که ظاهرا راوی فیلم هم هستند آمده است :

"ندا آقا سلطان گلوله خورد و کشته شد، محمد گلدوی هم کشته شد. هر دو واقعه بسیار تلخ است و ناراحت کننده و برای هر کدام عده ای می گریند بسیار، که خودم دیده ام. اما آنچه دلم را سخت سوزاند آن است که یک بعداظهر در دانشگاه دیدم چند نفری از دوستان و رفقا عکس ندا را در دست گرفته اند و شمع روشن کرده اند و به نوعی عزاداری می کنند و هیچ گاه ندیدم که در دانشگاه کسی برای محمد گلدوی عزاداری کند."

با خواندن این متن در دلم به طه رضا آفرین گفتم که راوی مظلومیت یزدان شده است و بر خودم نفرین کردم که 510 روز از مرگ مظلومانه مادر رحمان می گذرد و من روایتی از این مظلومیت نکرده ام. من خانواده سه نفری رحمان را چند سالی است می شناسم. برادر رحمان دانشجو است و اکنون پنج سالی می شود که او را می شناسم و در زمان های محدودی که همدیگر را می بینیم از شعر و ادبیات و رمان وگاهی مسائل اجتماعی حرف می زنیم و چون از همان ابتدا احساس کردم علاقمند به مسائل سیاسی نیست هیچ گاه با هم بحث سیاسی نداشته ایم. پیامک های او را که قطعاتی زیبا از اشعار سبک قدیم و جدید است در گوشی همراهم همیشه همراه دارم.

رحمان اکنون 15 ساله است و سه سال است که همکلاس پسر من است. با پدر رحمان در جلسات اولیا مدرسه مشترک فرزندانمان آشنا شده ام، پدری که خود را وقف زندگی فرزندانش کرده است و من همیشه بر او غبطه خورده ام. اما مادر رحمان ، در عصر روز شنبه سی خرداد هشتاد و هشت در حالی که همراه با برادر رحمان در جلوی درب خانه اشان در کوچه ای در اطراف خیابان آزادی ایستاده بودند به ضرب گلوله ای کشته می شود. آن عصر را همه به خاطر داریم. وقتی با حمله نیروی انتظامی، معترضینی که در خیابان آزادی جمع شده بودند به کوچه های اطراف فرار می کنند، تعدادی به کوچه رحمان وارد می شوندو بدنبال آنها تعدادی از نیروهای انتظامی وارد کوچه شده و یک نفر در پناه آنها شروع به تیراندازی در کوچه می کند. مادر و برادر رحمان که برای تماشا جلوی درب خانه اشان ایستاده اند تیر می خورند. مادر رحمان به بیمارستان نرسیده جان به جان آفرین تسلیم می کند و برادر او تحت مداوا قرار گرفته و بهبود می یابد و بدین سان است که رحمان بی مادر می شود. به اعتراف همه دوستان برادر رحمان، او هیچ گاه فر سیاسی نبوده و در آن روز تنها در کنار مادرش در کنار درب منزلشان نظاره گر حوادث بوده است. حال آیا مظلومیت یزدان شما را به یاد مظلومیت رحمان نمی اندازد؟
پدر یزدان و مادر یزدان هردو مظلومانه و ناخواسته در جایی قرار گرفته اند که مرگشان در آنجا رقم خورده بود ولی تفاوت هایی هم در این بین وجود دارد. فردی همچون آقای طه رضا می تواند مستندی بسازد و مظلومیت پدر یزدان را به تصویر کشد و رونمایی اکران فیلمش را در یکی از معروفترین دانشگاههای کشور و سپس در هر کجای این سرزمین که دلش خواست به نمایش بگذارد اما ما، حتی جرات اینکه در سوگ مادر رحمان بلند بلند گریه کنیم هم به خودمان نمی دهیم چه برسد به اینکه مستندی در مورد چگونگی کشته شدن او تهیه کنیم.

برادران و خواهران بسیجی، به شما توصیه می کنم یک بار دیگر به چشمان مظلوم ندا در لحظات جان دادن نگاه کنید. شاید این بار مظلومیت مادر رحمان را در آن ببینید و آنگاه شما هم عکس ندا و عکس مادر رحمان را در کنار عکس پدر یزدان در کنار دفتر بسیج گذاشته و همه در کنار هم بر مظلومیت همه آنها بگرییم. آن روز، روزی خواهد بود که ملت دو نیمه شده ایران به جای کشت کینه در دل، عشق و محبت خواهد کاشت و آن روز چه روز خوبی خواهد بود. آیا آن روز خواهد آمد ؟

✍🏻 دکتر شمس‌اللهی، شماره ۴ نشریه آزاد راه
🗓 هفته اول آذر ۱۳۸۹

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«از هیچ‌ منکری نبود اجتنابتان»

🔻 بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان، که پیرو بازداشت موقت دبیر این تشکل از روی کانال حذف شد.

اکنون این واژگان و سطور از پس بیش از دو هفته قطع و سانسور بدیهی‌ترین ابزارهای ارتباطی مردم نگاشته می‌شوند. از پس روزی که با یک دستور، مردم این سرزمین حق حداقلی ارتباط محروم شدند و با دستوری دیگر، جان‌های بی‌گناه فراوانی از دست رفتند؛ از پس روزهایی که دیگر هیچ چیز مانند پیش از آن نمی‌شود.
باری، امروز گفتن از حق طبیعی دسترسی آزاد به اطلاعات و یا تکرار هزارویک‌بارۀ کرور کرور موارد نقض و توهین به حقوق مدنی و انسانی مردم نیز دیگر شوخی نابه‌جا و طنز سیاه است. سخن از پایمال شدن حقوق فرد فرد مردم این سرزمین در تمام این سال‌ها، آن‌قدر رفته که دیگر کلمات معنای خودشان را از دست داده‌اند و البته هربار هم تجاوز و تعدی به داشته و نداشتۀ این مردم چنان مرزهای جدیدی را به خود دیده که واژگان در برابر توصیف این کوه فجایع سپر انداخته‌اند. چه جای سخن از حق اعتراض و بیان خواسته‌های مدنی است، وقتی نیروهای امنیتی سرتاسر شهر را رعب‌آجین کرده‌اند؟ یا فریاد حق تعیین سرنوشت چه معنا دارد وقتی جان کوچک و بزرگ در خیابان بازیچۀ‌ سلاح جنگی یک مشت شبه‌نظامی مردم‌ستیز شده‌است؟ از حق آزادی اطلاعات و ارتباطات چه باید گفت وقتی صدای گلوله و فریاد از پنجرۀ خانه‌ها هم شنیده می‌شود؟
این روزها تمام آنچه سال‌هاست در دفاع از حقوق مدنی و لزوم رفع ستم خوانده و نوشته و گفته شده بیش از خیال خامی‌ نمی‌نمایند؛ آتش سرکوب خرابه‌های خانۀ امید را هم سوزانده و تیغ کشتار نور چشم هر افق روشنی را کور کرده‌است.
از شب پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ و روزهای پس از آن در سرتاسر کشور فاجعه‌ای رقم خورده که جز با کشتار و قتل مردم نمی‌توان توصیفش کرد؛ مردمی که جانشان از آنچه دهه‌ها از سوی حاکمیت بر آن‌ها روا داشته شده به ستوه آمده بود و پاسخ فریاد اعتراض و نارضایتی‌شان را با جنایتی بزرگتر گرفتند. شهرهای کوچک و بزرگ ایران صحنه‌هایی را به خود دیدند که حتی شنیدن خبر بخش کوچکی از آن از تحمل بسیاری خارج است؛ سرکوب خون‌بار و آشکاری که تمام اهل قدرت از بالاترین رده تا پایین در آن دست دارند و محکومند. همان‌هایی که البته به تبع عادت همیشگی خود، در برابر قرار گرفتن مردم بی‌دفاع مقابل گلوله جنگی و رگبار تیر خم به ابرو نیاوردند و بیش از دو هفته با سانسور تمام اطلاعات، دروغ‌گویی و دیکته کردن دستوری روایتشان به صدر تا ذیل رسانه‌ها، به خیال خود، قصه را از بنیاد وارونه کردند.
اکنون، تنها سخنی که رواست، سخن از رد خون بر کوچه و خیابان و سخن از سیاهۀ پایان‌ناپذیر جنایات است. حاکمیت تنها در چند روز چنان کنش قرون وسطایی را به اندیشۀ تاریخ‌مصرف‌گذشتۀ خود ضمیمه کرده که روی منفورترین سرکوب‌گران و مستبدان نیز سفید شده‌است. تنها دو سه روز کافی بود تا زن و مرد و پیر و جوان مردم ایران در خیابان کشته شوند؛ تا جان انسان‌ها به صرف گذر از خیابان و رد شدن از پیاده‌رو هدف گلوله جنگی قرار بگیرد؛ تا صدای شلیک رگبار کف تهران بلند شود؛ تا بیمارستان‌ها از جنازه پر شوند و تا از کودک هشت‌ساله تن بی‌جان ناشناسی در حیاط پزشکی قانونی کهریزک باقی بماند.
آری،‌ خون کردند. خون کردند و در مقابل دوربین‌ها صد قصۀ بی‌سروته بافتند تا رد آن را از دستشان بشویند؛ خون کردند تا شهرهای ایران صحنه رژه رفتن و خط و نشان کشیدن مردان مسلح نقاب‌دار و تیربارهایشان شود؛ آن‌چنان خون کردند که آواز عزا تا خانه‌های بسیاری از مردم و نزدیکانشان رسیده‌است.
در ورای غم و اندوه این فاجعه که شمارش آن ممکن نیست، اما آتشی از خشم و بیزاری در سینۀ آحاد مردم زبانه می‌کشد؛ خشم و بیزاری از خفقانی که راه نفس ملت را بسته است؛ از سرکوبی که تا مقابل درهای خانه‌ها رسیده‌است و از کشتار جوانانی که هرچه بشماریم، نام‌های جدیدی به فهرستشان اضافه می‌گردد. آن سوی تمام این فاجعه‌ها فریاد «این گل پرپرشده، هدیه به میهن شده» به گوش می‌رسد؛ فریادی که قطع و انسداد راه‌های ارتباطی مردم هم مانع از شنیدنش نمی‌شود.
حالا و پس از تمام آنچه از سر گذرانده‌ایم. دیگر چیزی برای انذار نمانده و هیچ معنایی در هشدار نیست‌. حال، تنها بیزاری و نفرت از تک‌تک اعمالتان مانده‌است؛ بیزاری از جور و ستمی که دیگر با چشمان بسته هم بر همگان پیدا می‌گردد.

🗓 ۴ بهمن ۱۴۰۴

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«بیانیه‌های دانشجویی دانشگاه پیرو ۱۸ و ۱۹ دی»

▪️ بیانیه انجمن اسلامی - ۳ بهمن ۱۴۰۴ (حوالی ساعت ۲۱ روز ۴ بهمن حذف شد)
▪️ بیانیه انجمن علمی فیزیک - ۴ بهمن ۱۴۰۴
▪️ بیانیه انجمن علمی فلسفه علم - ۵ بهمن ۱۴۰۴
▪️ بیانیه سوتا (غیررسمی) برای امین پورفرهنگ - ۶ بهمن ۱۴۰۴
▪️ بیانیه انجمن علمی دانشکده مهندسی کامپیوتر - ۹ بهمن ۱۴۰۴
▪️ بیانیه کانون موسیقی - ۱۰ بهمن ۱۴۰۴

🔺 این لیست به‌روزرسانی خواهد شد.

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«شریف فدای ایران؟»

🔻 حوالی ساعت ۲۱ روز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، روز شروع جنگ ۱۲ روزه، بیانیه‌ای به نام «شریف فدای ایران» منتشر شد که بعدها مشخص شد متوالی آن، یکی از اسامی موجود در کانال‌های قدیمی بود.

▪️ با وجود تحریم بودن دانشگاه صنعتی شریف به دلیل فعالیت علمی در عرصه انرژی و تلاش‌های بسیار دانشگاه جهت رفع آن‌ها، یکی از بندهای بیانیه اعلام مستقیم آمادگی دانشگاه برای ورود به صنایع دفاعی و امنیتی کشور بود.

آمادگی‌مان را جهت نقش‌آفرینی در پیشرفت بیش از پیش صنایع دفاعی و امنیتی کشور متناسب با دانش و تخصص خود اعلام می‌کنیم.

جمله‌ای که از همان موقع نگرانی‌هایی جهت افزایش یا عدم رفع تحریم‌های دانشگاه ایجاد کرد.

▪️ یکی از فارغ‌التحصیلان نوشت:

تحریم شریف و فضا دادن به محیطی که باعث تشدید این تحریم‌ها بشه خیلی بیش‌تر از اپلای دانشجوها، دودش در چشم همین شریف می‌ره. کار اساتید با اساتید بین‌المللی سخت می‌شه، ورود قطعات برای کارهای تحقیقاتی سخت‌تر می‌شه و بسیاری مشکلات دیگه که اثر تخریبی‌شون روی کیفیت شریف، بسیار بیش‌تر از اینه که اپلای بچه‌ها رو تهدید کنه. به تحریم شدن و تحت فشار قرار گرفتن شریف به چشم فرصت نگاه نکنید. ضررهای داخلیش خیلی بیش‌تر از اپلای نکردن بچه‌هاست.

▪️ بعدها مشاهده شد که ابزارهای هوش مصنوعی نیز با استناد به این بیانیه، ادعای انجام پروژه‌های نظامی در دانشگاه شریف را تایید می‌کنند.

▪️ از همان شب ۲۳ام، گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت که این بیانیه و پویش، طی پروژه‌ای توسط شعام پی‌ریزی شده است.

▪️ از همان شب اول و حوالی ساعت ۲۳ گزارش‌هایی در خصوص فشار سازمان‌دهی‌شده بر روی اعضای سال‌پایینی مذهبی عضو شورای مرکزی اکثر انجمن‌های علمی و شوراهای صنفی دانشکده‌ها، جهت امضای بیانیه به گوش رسید. یکی از دانشجویان ساعت ۱۱:۴۴ نوشت:

«این بیانیه رو الان دارن به من فشار میارن بذار
دو سه باری هم زنگ زدن منتها من پیچوندم جواب ندادم»

روزهای بعد این مسئله حادتر شد. به نحوی که دو مورد از اعضای شورای مرکزی گروه‌های دانشجویی، استعفای خود به دلیل این مسئله را به تشکل مربوطه اعلام نمودند (هرچند که نهایتا ماندند).

▪️ امضاهای بیانیه نهایتا به حدود ۲۰۰۰ عدد رسید. امضاهایی که هیچ محدودیتی نداشت. حتی الگوریتم بررسی رقم پایانی نیز استفاده نشده بود. اسامی امضاکنندگان نیز هیچ‌وقت اعلام نشد. یکی از دانشجویان مدعی است که به این شیوه، با نام ۲۰۰ نفر از خوانندگان ایرانی بیانیه را امضا کرده‌است.

▪️ ۲۹ خرداد، پارچه‌ای از این پویش بر سردر دانشگاه آویزان شد. استفاده از سردر برای یک مسئله دانشجویی، بی‌سابقه است.

▪️ ۴ تیر، وحید جلیلی، برادر سعید جلیلی این مسئله که این پویش توسط نهادهای بالادستی انجام شده‌است را عملا تایید کرد. هیچ‌گاه تکذیبیه‌ای توسط پویش نسبت به صحبت‌های وحید جلیلی انجام نشد.

▪️ ۱۱ تیر، عده‌ای از دانشجویان از جمله عوامل پویش، در مقابل سردر و زیر پارچه آن، سلام نظامی سر دادند.

▪️ ۱۲ تیر، عده‌ای از دانشجویان و یکی از اساتید، مصاحبه‌ای انجام دادند که پیشنهاد می‌کنیم خودتان مشاهده کنید.

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«بیانیه کانال میم دانشکده فیزیک»

🔻 در حواشی این ماجرا، کانال میم‌کده که توسط دانشجویان دانشکده فیزیک مدیریت شده و عمده مسائل آن حواشی داخل کلاس‌های دانشکده است، بیانیه زیر را منتشر کرد.

▪️ بیانیه‌ای که پس از آن با تهدید شدن تعدادی از فارغ‌التحصیلان دانشکده توسط برخی اساتید، حذف شد.

به نام آن که روشنایی و عدالت را برای همه‌ی اهل زمین می‌افشاند

ما نیز داغداریم. ما نیز از دیدن صحنه‌های هولناک حمله به خاک ایران، متأثر و خشمگین‌ایم. نه فقط از موشکی که فرود آمد، بلکه از آن‌همه بی‌تدبیری و غفلتی که پیش از آن بود.

بیانیه‌ای به نام «خانواده دانشگاه صنعتی شریف» امشب منتشر شده که گرچه از رنج و خشم مردم می‌گوید، اما در واقع تنها یک قرائت خاص و نظامی‌محور از یک فاجعه ملی را بازتاب می‌دهد. این بیانیه بدون اجماع، بدون نظرسنجی، و بدون شنیدن صدای طیف متنوع شریف منتشر شده، و از نام شریف برای توجیه پروژه‌های امنیتی و تسلیحاتی استفاده کرده که سال‌هاست بخشی از بحران امنیت مردم را رقم زده‌اند، نه راه‌حل آن را.

ما باور داریم که نمی‌توان از جان‌باختن شهروندان، از درد خانواده‌ها، از وحشت مردم در دل پایتخت، فقط پلی ساخت برای شعارهای سیاسی. ما از رژیمی که به خاک کشور ما حمله کرده بیزاریم؛ اما هم‌زمان از حکومتی که وظیفه‌اش تأمین امنیت ماست و در آن ناکام مانده نیز پاسخ‌گویی‌ می‌خواهیم. چگونه است که میلیاردها دلار صرف پروژه‌های «بازدارنده» شده، اما امنیت آسمان پایتخت، پیش از عید، این‌گونه شکسته می‌شود؟

در این بیانیه‌ها از «پاسخ قاطع» سخن گفته می‌شود. اما کدام پاسخ، و برای چه کسی؟ آیا مردم، که امنیت‌شان پیش‌پا افتاده‌ترین قربانی رقابت‌های منطقه‌ای شده، دیگر چیزی برای از دست‌دادن ندارند؟ آیا به‌راستی صدای شریف، باید صدای تجهیز نظامی باشد یا دفاع از زندگی، عقلانیت و صلح؟

دانشگاه صنعتی شریف، خانه‌ی علم است، نه میدان تبلیغ جنگ. شریف جایی‌ست که جوانانی با فکر و وجدان آزاد در آن تربیت می‌شوند؛ نه ماشین امضای بیانیه‌هایی که از پیش نوشته شده‌اند.

ما از همه هم‌دانشگاهی‌های خود، چه در ایران و چه در سراسر جهان، دعوت می‌کنیم به جای دنباله‌روی از بیانیه‌های رسمی، مستقل فکر کنند، بپرسند، و نقد کنند. امنیت مردم را نمی‌توان با شعار حفظ کرد، با شفافیت و پاسخ‌گویی باید ساخت.

شریف را به سلاح نیاز نیست؛ بلکه به شرافت محتاج است.

میم‌کده

🗓 ۲۴ خرداد ۱۴۰۴

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«هر نقابی، عمری»

🔻 در پی این بیانیه، دکتر سید میر ابوالحسن واعظی، در طی چند پیام ادمین‌های کانال را به‌صورت غیرمستقیم مجاهد خواند.

▪️ یکی از این پیام‌ها:

چون بود اصل گوهری قابل
تربیت را در او اثر باشد

هیچ صیقل نکو نداند کرد
آهنی را که بدگهر باشد

سگ به دریای هفتگانه بشوی
که چو تر شد پلیدتر باشد

خر عیسی گرش به مکه برند
چون بیاید هنوز خر باشد

خوشبختانه اکثریت دانشجویان گرامی با واکنششان به این نوشته میزان خامی نویسندگان و حجم پشتیبانی عمومی از این گونه افکار را آشکار و به همه نشان دادند و با آن‌ها مرزبندی کرده و از ایشان برائت جستند، اما حس و حال من و دیگر دوستان از گذاشتن عمر و جوانی‌مان برای آموزش و تربیت این بخش کوچکتر که در میانه‌ی هجوم بیگانه به میهن عزیزمان به تأسی از مجاهدین خلق در جنگ ۸ ساله نوشته‌ای ضدمیهن و کوته‌بینانه و خجالت‌آور صادر می‌کند، همین شعر شیخ اجل، سعدی شیرین سخن است.

ارادتمند. س. م. ا. واعظی

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives

«هیئت علمی دانشگاه شریف هستم»

کلانتریانم، هیئت علمی دانشگاه شریف هستم.

۳۴- اسدالله کلانتریان- استادیار پژوهشکده جامع علوم و فناوری‌های همگرا

اخوان هستم، از دانشگاه صنعتی شریف مزاحمتون می‌شم. می‌خواستم درباره انتخابات باهاتون صحبت بکنم. فرصت دارید؟

۲- امید اخوان- دانشیار دانشکده فیزیک

از دانشکده مهندسی کامپیوتر هستم.

۱۴- رسول جلیلی- دانشیار دانشکده مهندسی کامپیوتر

دکتر یوسفی هستم عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شریف

۴۶- رضا یوسفی- هیئت علمی مرکز آموزش مهارت‌های مهندسی دانشگاه شریف

خواستم بپرسم شما توی دور اول شرکت کردین؟

۳۲- محمد کرباسی- دانشیار دانشکده مهندسی برق


۴- آریا الستی- استاد تمام دانشکده مهندسی مکانیک
۱۸- محمدرضا رزوان- استادیار دانشکده علوم ریاضی
۴۴- متین‌هاشمی- دانشیار دانشکده مهندسی برق

🔺تنها استاد حاضر در ویدیو که بیانیه فوق را علنا امضا نکرده‌است(که ممکن است یکی از شماره‌های ۲۶ یا ۲۷ باشد):
-دکتر اکرم عوامی، استاد دانشکده انرژی

🗓 ۱۳ تیر ۱۴۰۳

🆔 @SUT_Archive_else
🆔 @SUT_Archives