🔷️👊نافرمانی مدنی ایرانیان👊🔷️

1 – حکومت مرکزی ایران، دولت پیشه وری را که "حکومت ملی آذربایجان" نامیده میشد بجای شورای ایالتی و "مجلس ملی" را بجای انجمن ایالتی می شناسد.
2- فدایی های شورشگر را به عنوان "نیروی امنیت ملی" قبول دارد.
3 - 75 % مالیات آذربایجان در خود استان صرف شود.
4 – در ادارات و دادگاهها از دو زبان فارسی و ترکی و در مدارس تا پنجم ابتدایی زبان ترکی تدریس شود.
5 – نمایندگان آذربایجان به مجلس پانزدهم تسلیم شوند.

مظفر فیروز که به ادامه قدرت قوام می اندیشید و نه سرنوشت کشور، ضمن توافقی که در موارد فوق با سران فرقه به عمل آورد به تهران بازگشت ولی نظامی ها باقی ماندند تا درباره افسران فراری اتخاذ تصمیم کنند. تقاضاهای هیات نظامی فرقه دموکرات به شرح زیر بودند:

1 – 160 افسر فراری از سوی ارتش به رسمیت شناخته شده و دو درجه ترفیع بگیرند.
2 350 تن از مها جران قفقاز که به خودشان درجه داده بودند به رسمیت شناخته شوند.
3 – دولت سالی پانزده میلیون تومان به نیروهای نظامی فرقه بپردازد.
4 – فرمانده تیپ ها با نظر حکومت ملی آذربایجان منصوب شوند.
5 – افراد وظیفه آذربایجان فقط در آذربایجان خدمت کنند.
6 - افسران به جای دیگر منتقل نشوند.

این تقاضاها در حوزه اختیارات نظامیان نبود ونمی توانست مورد رد یا قبول افسران اعزامی از تهران قرار گیرد و در نتیجه به تهران باز گشتند و ادامه مذاکرات را در تهران به مقامات بالاتر موکول نمودند.

در همان ماه مرداد یک هیات از سران فرقه به تهران آمده و در منزل قوام السلطنه مذاکرات را دنبال کردند. اینبار طرف مذاکره در مورد نظامی ها، رزم آرا رییس ستاد ارتش بود که پس از استماع موارد مورد نظر سران فرقه، برافروخته شد و گفت باید شاه موافقت کند ... !

صورت مذاکرات و تقاضاهای فرقه ای ها را نزد پا دشاه ایران بردند. رزم آرا توضیحات لازم را به عرض رسانید. در اینجا بود که شاهنشاه با برآشفتگی و عصبانیت از آن همه وقاحت فرمودند: اگر دستم را قطع کنید این فرمان را امضا نمیکنم.

جای شگفتی بسیار بود که قوام چهارچوب مذاکرات با فرقه دموکرات را پذیرفته و مظفر فیروز نیز بر آن صحه گذارده بود و اگر این توافقنامه که بمنزله فرو پاشی ارتش بود به تایید پا دشاه ایران می رسید، استالین با فراغ بال یک گام بزرگ در خاک ایران بر می داشت و امروز ما در نقشه ایران دارای شیر بی سری بودیم.

قوام که موقعیت و قدرت اش را در خطر می دید به چاره جویی پرداخت و در یک ائتلاف سیاسی با حزب توده و حزب ایران، حزب دموکرات ایران را تاسیس و در کابینه اش سه وزیر بهداری و فرهنگ و بازرگاتی را از حزب توده راه داد و یک نفر از فرقه دموکرات را به سمت وزیر مشاور بر گزید.

مخالفت پادشاه ایران در این شرایط با اقدامات قوام السلطنه علنی و رو در رو شد و از اینکه در آغاز صدارت قوام به او لقب "جناب اشرف" داده بود پشیمان به نظر می رسید.

قوام ناچار شد برای جلب رضایت پادشاه ایران ابتدا مظفر فیروز را به سفارت مسکو بفرستد و از حمایت توده ایها دست بر دارد و بالاخره مجلس پانزدهم بدون حضور توده ایها که از سر سپردگان شوروی بودند آغاز به کار کرد و قرارداد نفت شوروی را رد کرد و آنگاه ارتش ایران به فرمان محمد رضا شاه، فرمانده کل قوا در روز 21 آذر 1325 راهی آذربایجان گردید. ارتش ایران به هر شهر که وارد میشد با استقبال و همراهی بیدریغ مردم روبرو می شد.
محمدرضا شاه بر عملیات قوای ایران از درون یک هواپیمای نظامی نظارت داشت ... مردم به محض آنکه از حرکت ارتش به فرماندهی پادشاه ایران آگاه شدند خود قیام کرده و به تعقیب و مجازات اعضای فرقه و گروه فداییان پرداختند و حماسه ها آفریدند که بالاخره به نجات آذربایجان و حفظ تمامیت ارضی ایران منتهی گشت.

ما پان ایرانیستها این روز را "روز گریز اهریمن" نام نهاده و آنرا گرامی می داریم و به مردم فداکار و میهن پرست آذربایجان شادباش می گوییم و بر روان پا دشاه ایران و همه افسران و درجه داران و سربازانی که در راه محو آثار شوم بیگانگان و سرافرازی ملت ایران از هیچگونه جانفشا نی دریغ نورزیدند، درود میفرستیم
پاینده ایران.
رنسانس ایرانی
🔥 @IIRCF 🔥
✨✨✨✨

5 views14:39