🔹از میان محورهای محتمل تهاجم زمینی دشمن، یکی از جدی‌ترین محورها، تلاش دشمن برای نفوذ به استان خوزستان از مبداء کویت است. تجمع شدید نیروهای آمریکایی در این کشور به همراه استقرار بالگردهای MH60 و سامانه های هایمارس و ...، همگی نشانه‌های عملیاتی این موضوع هستند. از سوی دیگر این نقطه تنها منطقه‌ای است که آمریکا عقبه و لجستیک یا پای عقب خود را در چند خط مستقر کرده است. آنها اینگونه فکر می ‌کنند که با یک سرپل در بوبیان و سایر نقاط، می‌توانند با عبور از خور زبیر و ام الخصیب، خرمشهر و آبادان را دور زده و به سمت دارخوین حرکت کنند. این سناریو اما چند مشکل اساسی به جز دفاع ما خواهد داشت:

۱. در این سناریو، هر چند آنها یک پای خود را بر روی زمین نگه داشته اند اما خطر قیچی شدن از سوی نیروهای مقاومت عراق از جناح شرقی جدی است.

۲. اکنون نیروهای مسلح نیز با درک این نقشه احتمالی، به دنبال حداکثر تخریب و انهدام تجهیزات آمریکایی، خصوصا محل استقرار بالگرد‌ها و سامانه‌های موشکی زمین به زمین و زدن تحرکات سربازان آنها هستند. در جنگ رمضان نیز این تاکتیک اجرا می‌شد و آتش بر کویت هرگز قطع نمی‌شد. رسیدن اطلاعات لحظه‌ای مبنی بر تجمع سربازان آمریکایی در بوبیان و احتمال یک تاخت آبی - خاکی به آبادان و خرمشهر و هدف گیری محل این تجمعات ضربات زیادی به دشمن زد. همچنین هدف‌گیری زیرساخت‌های مختلف کویت نیز وارد دستور کار شده تا قابلیت‌های سرزمینی این کشورک نیز تضعیف گردد.

۳. گزینه حمله پیش دستانه تهاجمی به پایگاه‌های آمریکایی در کویت و یا اجرای یک ضدحمله که منجر به ورود ارضی نیروهای ما و برادران عراقی به کویت می‌شود یک گزینه مهم است و دشمن نیز متقابلا در محورهای جزیره وربه، خورالصبیه و زبیر به عبدلی احساس خطر می کند.

@Mohallell