چرک‌نویسای شفا رو خیلی خیلی دوست دارم و حال خوب رو واسه این مسیر یکساله‌ش آرزو دارم❤️‍🔥

سلامم ستی عزیز
من و خواهر دوقلوم کنکوری ریاضی بودیم و الان نقاش هستیم.. یه کانال یوتوب ساختیم و توش اولین ویدئو خودمون رو آپلود کردیم.

خوشحال میشم شما و دوستای کانالت از ما حمایت کنید و ویدئو مارو ببینید که برای ویدو های بعدیمون انگیزه بگیریم 👈👉

خیلی ممنون میشم این لینک رو بزنید و ۵ دقیقه از وقت با ارزشتون رو بدید به ما و تماشا کنیدش💘
بوسسسس فراوان🙇🏻‍♀️🌟

https://t.me/twin_artistsss/12654

پیدا کردن بچه هایی که توی بله اشنا شدم باهاشون واقعا ذوق زدم کرد🤍
ببینید واقعا فکر نمیکردم از دوران جنگ انقدر حس خوبی تو ذهنم باشه و همش به لطف ادماییه که باهاشون توی بله درس خوندم⚡️

چیزی که فهمیدم این بود که نیاز نبود زندگی رو یادم بره، زندگی کردنم کنارش مهم بود، امید داشتنم کنارش مهم بود، نیاز نبود اون سریالی که دوستش داشتم رو کامل بذارم کنار. میتونستم دو روز یکبار اگه برنامم کامل شده بود یک قسمتشو ببینم. نیاز نبود بعضی جاها از خوابم بزنم. نیاز نبود کارای مورد علاقه‌ای که یکم بهترم میکرد رو کامل کنار بذارم. نیاز نبود ورزشمو کنار بذارم میتونستم تا سقف ۸ساعت هم توی هفته براش وقت بذارم وقتی حالمو خوب میکرد. نیاز نبود انقدر به این فکر کنم که “پشت موندم پس از بقیه عقب افتادم یا زندگیمو تباه کردم”.
اون ساعات اضافه یا کیفیت خوبی نداشت نسبتا، یا اینکه گاهی به فکر و خیال می‌گذشت.
البته خیلی جاها تفریحمو داشتم اما باز فکر میکنم محدود کردن خودم از یه‌سری چیزها بیشتر از نظر ذهنی عذابم داد.

و نیاز نبود اون دوستی که خیلی نزدیک بود بهم رو کنار بذارم و از خودم برونم، هنوزم میشد بهش سر بزنم و حالم با دیدنش کلی بهتر بشه.

بله خلاصه یه دوست چندساله رو از دست میدی،
امادگی جسمانی قبلی رو از دست میدی،
ایمان و امیدی که همه بهت داشتن رو از دست میدی،
اعتماد به نفس قدیمیتو از دست میدی،
همه چیز رو کنار میذاری،
بعضا سلامت روحی یا جسمی رو توی خطر میندازی،
و ممکنه همچنان چیزی که میخواستی رو به دست نیاورده باشی.
و البته به نظرم همه چیز برمیگرده، و چیزهای از دست رفته هم میدونستی که از دست میرن چون به هرحال هدف داشتن فداکاری میخواد و نسبت بهش مسئولی.

هدف داشتن مثل اون کتابی نیست که توی ذهنت میگی “میخرمش و قراره ازش حسابی یاد بگیرم و بخونمش” و بعد میندازیش یه گوشه درشو باز نمیکنی. مثل اون لباسی نیست که میخری واسه روز مبادا و هیچ وقت نمیپوشیش. مثل اون قولی نیست که به خودت میدی و براش ارزش قائل نمیشی.
مثل گل گوشه اتاقته، اگه آب بهش ندی، نور بهش نرسه، سرما و گرماش تنظیم نشه، بهش رسیدگی نشه و وقت نذاری براش، خاکش چک نشه و گیاخاک و موادمغذی نریزی پاش… میپوسه، خشک میشه، غمگین به نظر میاد، زرد میشه، برگاش میریزن، رشد نمیکنه و گلی که با کلی ذوق خریده بودیش و شاداب بود، دیگه چیزی ازش باقی نمیمونه به جز عذاب وجدان خودت که هواشو نداشتی.
هدف داشتن مسئولیت پذیری میخواد، توی مسیرش باید قربانی بدی، باید قربانی بدی، با کم کردن زیاد بیرون رفتنت، با درست گزارش دادن و دروغ نگفتنت، با منظم کردن خواب و بیداریت، با پایبندی به برنامت، با جدا کردن عادات بد قبلی‌ِ شخصیتت… باید بخش‌های ناسالم از شخصیتت رو قربونی کنی وگرنه توی انتخابِ طبیعیِ کنکور نمیمونی و حذف میشی. نظم نداشته باشی حذف میشی، مرور نداشته باشی حذف میشی، بین تست زدن و مطالعه و آزمون زدن و نقاط ضعف و قوتت تعادل نداشته باشی حذف میشی، تست زماندار نزنی حذف میشی، آزمونتو کلید بزنی دروغ بسازی حذف میشی…
اگه یادت بره چرا اینجایی و هدفتو یادت بره،
حذف میشی.