راستش سوالی که پرسیدید جوری به فکر بردم که تازه به این نتیجه رسیدم چقدر میتونستم کار انجام بدم و چقدر میتونستم شاید پیشرفت کنم، چقدر ذهنم توی اون جعبه ای به نام کنکور زندانی شده و چقدر زندگی فراتر تر کنکوره و این سوال یکی از پرچالش تریناست برام.

خودمم نمیتونم درست بگم چی میشد و به کجا می‌رفتم. این شد که گفتم بذار ببینیم هم‌مسیرهای من چی تو فکرشونه.

من هنوز بعد از کنکور هم نتونستم ترک کنم و واقعا قهوه رو دوست دارم. ایشالا نمیکشتم.

حس میکنم بزرگترین بازی روانی ای بود که با ما شد. نمیگم مسیر بدیه کنکورها نه، من خودم انتخابش کردم اونم بدون تحمیل خانواده(هرچند توقع اونا فشار روی من رو زیاد میکنه اما این نیست که بگم اونا گفتن درس بخون) چون درس خوندن رو از بچگی دوست داشتم ولی فکر نمیکردم انقدر توقع ایجاد کنه از من که هر موضوعی رو بخوام پیگیری کنم بگن “درسِت چی؟ دَرسارو خوندی؟ امتحانا کیه واسه اون آماده ای؟ حالا که فصل امتحاناست فلان چیزو کنار بذار بعدا میری سراغش(و یهو هیچ وقت برنمیگردی سمت هیچ کدوم)”
فکر میکنم بدون کنار گذاشتن همه اینا و زندگی کردن هم میتونستم بهش برسم و حالم بهتر بود توی مسیر. حداقل میگفتم یه بازه ای رو زندگی کردم.
ولی نگاه میکنم بعضی جاها به خودم فقط عذاب زیادی دادم، و عذاب بیشتر به معنی به دست آوردن و به هدف رسیدنت نیست. عذاب دادن بیشتر به خودت هیچ رسیدنی رو تضمین نمیکنه.

به جز ورزش کردن و پیگیری چندتا علاقه کوچیک در حد خودم، چیزی تغییر نمیکرد من همچنان اندازه اولین باری که وارد بیمارستان شدم و گفتم بوی اینجارو دوست دارم و این مسیر سهم منه، دوستش دارم و چیزی منو از پزشکی زده نکرده و کنار نکشونده.

شب به‌خیر و ممنونم از حضورتون اینجا💙🌱

این موضوع شبیه یه تابلو شد که اسمشو میذارم:
“تکه های رها شده از ما”

یه‌چیزی رو معتقدم اونم اینکه،
چرک نویس اسمش روشه تا چرک و کثافت ازش نباره نتیجه نمیده.

“هممون میریم، پس دیگه کی خونه رو بسازه؟”

Reminder for these days:

اون فامیلی که نگرانِ نظر و طرز تفکرش راجع به نتیجه کنکورتی، به کوچیکترین زخم روی پاش(نه حتی صورتش) اهمیت بیشتری میده تا سرتاپای تو.

انگار تنها چیزی که از پارسال قیمتش حداقل دوبرابر نشده پنل الماس مازه.
عمو آرمان آتیش زده به مالش.

چه بگویم گله ای نیست، گر هم گله ای هست، دگر حوصله ای💀