سلام
۱۷ سالم بود فشاری برای کنکور نداشتم کسی مجبورم نکرد خودمم نخواستم ، کنکور ندادم
از ۱۶.۱۷ سالگی رفتم دنبال تتو علاقه داشتم و فهمیدم ازین راه میخوام پول در بیارم
بعد تونستم یه علاقم ک روش رسیدن بهش تحصیله رو پیدا کنم ی رشته ی یونیک ک انتخاب کمتر کسیه چون پول توش نیست ولی خب از تحصیل انتظار پول ندارم اون راهش جداست برام و سمت علاقم میرم

https://t.me/SETSOLstudy/5982
نمیدونم کی اینو نوشته، ولی هرجا هستی و هرکی هستی، فکر میکنم همزاد منی؛ این پیامت رو برای دوستام فرستادم و نمیتونستم بهشون بقبولونم که من ننوشتم. رویای گیتار الکتریک و بدمینتون و یک زندگی معمولی دارم.

چه جالب
میشد بند بزنید
بند زیرزمینی ها⚡️

خیلی جدی طراحی و مد و فشن رو دنبال میکردم و دنبال موسیقی میرفتم سعی میکردم به دور دنیا سفر کنم و زبانهای جدید رو یاد می‌گرفتم
شاید مهاجرت میکردم و پزشکی میخوندم

بخش آخرش یکم متفاوتش کرد واقعا سخته همه اینا باهم
اما خب این سوال که “دنبال چی میرفتیم؟” طوریه که جوابش هرچیزی میشه باشه

https://t.me/SETSOLstudy/5985
انقدر رویای بزرگی براش دارم که فکر میکنم امشب ۲ ساعت وایستادم و با اهنگای معروف فکرِ زدن گیتار بودم.(خداروشکر ناشناسه واقعا وگرنه به جای تاسیس بند، مستقیم منو به بندِ تیمارستان منتقل میکردن.)

راحت باش اینجا همه قابلیت بستری شدن رو داریم😂

به هرحال کیه که ساعت ۲شب تو اتاق راه نرفته باشه و با دیوارا راجع به رویاهاش حرف نزده باشه؟

خیلیا این حرفو میزنن میگن دختر چ به فوتبال ولی خیلییی علاقه داشتم، دارم ولی متاسفانه شرایط نزاشت و پام 💔
۱۷ سالگی میرفتم یه حرفه یاد میگرفتم پولساز باشه
الان ک ۱۹ سالمه ن حرفه ای بلدم ن چیزی هیچی
ک میرم سرکار فروشندگی
همین

متاسفانه حمایتی هم نمیشه از این موضوعِ زنان ورزشکار. چه از نظر فرهنگ جامعه و چه از نظر بودجه دولت.

احتمالا ورزش و ادامه میدادم
من تو ورزش خیلی عالی‌تراز درسم، هندبال، ووشو، تکواندو، بسکتبال، شنا، تنیس
همرو عالی بلدم ولی نتونستم هیچ‌کدومو ادامه بدم🥲💔

چقدر همه ورزشکارن اینجا ایول⚡️
من خودم شنامو ول کردم و جزو حسرتامه(اونقدر حرفه ای نمیخواستمش ولی به خاطر فشاری که تیزهوشان داشت و توقعاتی که حس میکردم باید براورده کنم مجبور شدم کلا کنار بذارم)

اول اینکه هیچوقت باشگاه رو ول نمی‌کردم. و همیشه دلم میخواست همه ورزش هارو امتحان کنم
و اونی که بیشتر از همه دوست دارم رو تا آخر میرفتم.
و همچنین کلاس زبانمو رها نمی‌کردم
که بتونم به بچه کوچیکا یاد بدم.
و کلاس خوانندگی که خودمو داداشم اینقدر ذوقشو داشتیم رو باهم ادامه می‌دادیم.
تا قبل از انتخاب رشته تجربی
چیزای زیادی بود که دلم میخواست امتحان کنم،ادامه بدم،و..
ولی الان فقط منتظر نتیجه تلاش هامم و انگار فعلا زندگی متوقف شده.

احتمالا زودتر میفهمیدم که مسیر موردعلاقم همینیه که الان توشم و بهتر و بیشتر درس میخوندم.

اگر میدونستم فشار کنکوری نیست و میشه به چیزی میخوام به راحتی بعدا برسم. اول میرفتم سمت بازیگری و تئاتر و رها کردن روحم و تجربه انواع زندگی‌ها در جلد نقش ها :)

توصیف قشنگی بود.
انواع زندگی ها در جلد نقش ها.

اولین کاری که میکردم میرفتم تو کار دوبلری
نه اینکه صدای قشنگی داشته باشم اصلا
خیلی روون میتونم صداهای عجیب غریب در بیارم و خب
مثل بچه های گنگ کانالت منم به ورزش علاقه داشتم البته قبل از اون گرافیک
ورزش که میگم تنیس و بسکت صدر اولن البته شنا و والیبال و فوتسال و هندبال رو فقط بلدم علاقم نیستن
اما اونی که به طور جدی از پنج سالگی تا الان حتی با وجود کنکور ادامه میدم کاراتست که کمربند مشکیشو دارم و البته چندتا مدالD:
پ ن: بابت پرش فکری زیادی که داشتم عذر میخوام 💓

خوندن اینا یه حسی درونم ایجاد میکنه که انگار تیکه هایی از خودم و هم‌نسل هامو میذارم کنارِ هم که هرکدوممون پشت سرمون رهاش کردیم.

پلیس میشدم یا فضانورد یا خلبان.
واقعا یکی از این سه تا رو شروع میکردم با جدیت😃
پیگیر خلبانی که هستم ولی اول منتظرم نتیجه کنکورم مشخص بشه بعدش.
از زندگی بدون هیجان بیزارم😂

۳۲تا دندون سالم میخواد😔😂

میرفتم کلاس ویالون 🎻
مربی مهد کودک میشدم چون به شدت به بچه ها علاقه مندم
توی یه موسسه خیریه عضو میشدم و سعی میکردم در حد توانم به بقیه کمک کنم
نقاشی رو ادامه میدادم چون بهم آرامش میده