احتمالا خیلی جدی نقاشی رو دنبال میکردم
یا شایدم زبان های مختلف یاد میگرفتم برای مهاجرتم.
سعی میکردم دایره ارتباطی م رو قوی کنم و کلی روی توسعه فردی م و اعتماد بنفسم و انرژی م کار میکردم.
و یه عالمه کلاس میرفتم از کیک پزی و آشپزی گرفته تا کلاس های تیراندازی و اسب سواری و میکاپ و پیانو و...... خیلی چیزا رو امتحان میکردم و از زندگیم در زمان حال لذت میبردم.
شاید نقاش بزرگی میشدم.
ولی هیچوقت اون ذوق برنگشت.
خیلی وقتا زمان برنمیگرده
ما هم اون آدم قبلی نمیشیم
الان حوصله ندارم
تمرکز ندارم
پراز استرسم
سلامتیم به خطر افتاده
و حتی چیزی که دوست دارم هم نشده.
از این کلمه که فلان رشته رو بخون کنارش به علاقه ت میرسی هم متنفرم.
حرفه ای شدن توی کاری که وقتی غرق ش میشی انگار دنیا رو بهت دادن خود بهشته.
و حالا توی جهنمم.
کاش واقعا حق انتخاب داشتم.
کاش قدرت نه گفتن داشتم.
کاش برام مهم نبود خانواده چی میگن.
اونوقت راحت تر زندگی میکردم حداقل برای خودم.

اینکه میخونم و بخش زیادی از حرف ها رو درک میکنم استخونم رو میسوزونه.
ما فداکاریای زیادی کردیم توی این مسیر، و امیدوارم این فداکاریا جواب بده برامون. حالا یا امسال یا هرزمان دیگه ای.

https://t.me/SETSOLstudy/5972
کافه با تم نقاشی بزنم و ساعت ۶ برم بازش کنم تا ۱ شب و نقاشی های خودم رو رو دیوار بزنم برای فروششون(نقاشم) ...یجوری ترکیب گالری هنر و کافه

ایده های نازی دارین.
تصورش حس باحالی داشت.

اگه اون همه وقت و انرژی ای که برای کنکور گذاشتم رو داشتم از ۱۷ سالگی و هیچ فشاری هم نبود
قطعا اول میرفتم یکی دوتا مهارت پولساز و بدردبخور یاد میگرفتم که دیگه الان که ۱۸ سال و خورده ای هستم یه درآمدی هرچند کم برای خودم داشته باشم و بتونم پیشرفت کنم
ولی الان اوضاع اصلا اونجوری نیست که قبل کنکور انتظار داشتم باشه
الان خستم خیلی خیلی خسته
خونواده م هم خستن
درضمن برای من به شخصه بسیار کار سختیه که برای نیازهام به خانواده رو بزنم و مجبور میشم خیلی جاها خیلی از برنامه ها رو حذف کنم

اگر این وسط پول لوازم هنری هم گرون نبود منی که دست خطم از دوران هخامنشیان به ارث رسیده با همه ی ناتوانیم میرفتم کلاس رنگ روغن و در کنارظ زبان انگلیسی رو فول یاد میگرفتم و شایدم کنارش باریستای یه کافه کتاب میشدم.

رویاهای مغزمون گاها کوچیکتر از اهداف جاه‌طلبانه‌ای هستن که تعیین شده.

https://t.me/SETSOLstudy/5972
برم تو یه ارکستر واقعی، گیتار الکتریک بگیرم و بند زیرزمینی بزنم، بدمینتون رو حرفه ای دنبال کنم، در نهایت یواش درسمو بخونم که یه شغل درست درمون کیرم بیاد نه رشته تاپ و این چیزا

سلام
۱۷ سالم بود فشاری برای کنکور نداشتم کسی مجبورم نکرد خودمم نخواستم ، کنکور ندادم
از ۱۶.۱۷ سالگی رفتم دنبال تتو علاقه داشتم و فهمیدم ازین راه میخوام پول در بیارم
بعد تونستم یه علاقم ک روش رسیدن بهش تحصیله رو پیدا کنم ی رشته ی یونیک ک انتخاب کمتر کسیه چون پول توش نیست ولی خب از تحصیل انتظار پول ندارم اون راهش جداست برام و سمت علاقم میرم

https://t.me/SETSOLstudy/5982
نمیدونم کی اینو نوشته، ولی هرجا هستی و هرکی هستی، فکر میکنم همزاد منی؛ این پیامت رو برای دوستام فرستادم و نمیتونستم بهشون بقبولونم که من ننوشتم. رویای گیتار الکتریک و بدمینتون و یک زندگی معمولی دارم.

چه جالب
میشد بند بزنید
بند زیرزمینی ها⚡️

خیلی جدی طراحی و مد و فشن رو دنبال میکردم و دنبال موسیقی میرفتم سعی میکردم به دور دنیا سفر کنم و زبانهای جدید رو یاد می‌گرفتم
شاید مهاجرت میکردم و پزشکی میخوندم

بخش آخرش یکم متفاوتش کرد واقعا سخته همه اینا باهم
اما خب این سوال که “دنبال چی میرفتیم؟” طوریه که جوابش هرچیزی میشه باشه

https://t.me/SETSOLstudy/5985
انقدر رویای بزرگی براش دارم که فکر میکنم امشب ۲ ساعت وایستادم و با اهنگای معروف فکرِ زدن گیتار بودم.(خداروشکر ناشناسه واقعا وگرنه به جای تاسیس بند، مستقیم منو به بندِ تیمارستان منتقل میکردن.)

راحت باش اینجا همه قابلیت بستری شدن رو داریم😂

به هرحال کیه که ساعت ۲شب تو اتاق راه نرفته باشه و با دیوارا راجع به رویاهاش حرف نزده باشه؟

خیلیا این حرفو میزنن میگن دختر چ به فوتبال ولی خیلییی علاقه داشتم، دارم ولی متاسفانه شرایط نزاشت و پام 💔
۱۷ سالگی میرفتم یه حرفه یاد میگرفتم پولساز باشه
الان ک ۱۹ سالمه ن حرفه ای بلدم ن چیزی هیچی
ک میرم سرکار فروشندگی
همین

متاسفانه حمایتی هم نمیشه از این موضوعِ زنان ورزشکار. چه از نظر فرهنگ جامعه و چه از نظر بودجه دولت.

احتمالا ورزش و ادامه میدادم
من تو ورزش خیلی عالی‌تراز درسم، هندبال، ووشو، تکواندو، بسکتبال، شنا، تنیس
همرو عالی بلدم ولی نتونستم هیچ‌کدومو ادامه بدم🥲💔

چقدر همه ورزشکارن اینجا ایول⚡️
من خودم شنامو ول کردم و جزو حسرتامه(اونقدر حرفه ای نمیخواستمش ولی به خاطر فشاری که تیزهوشان داشت و توقعاتی که حس میکردم باید براورده کنم مجبور شدم کلا کنار بذارم)

اول اینکه هیچوقت باشگاه رو ول نمی‌کردم. و همیشه دلم میخواست همه ورزش هارو امتحان کنم
و اونی که بیشتر از همه دوست دارم رو تا آخر میرفتم.
و همچنین کلاس زبانمو رها نمی‌کردم
که بتونم به بچه کوچیکا یاد بدم.
و کلاس خوانندگی که خودمو داداشم اینقدر ذوقشو داشتیم رو باهم ادامه می‌دادیم.
تا قبل از انتخاب رشته تجربی
چیزای زیادی بود که دلم میخواست امتحان کنم،ادامه بدم،و..
ولی الان فقط منتظر نتیجه تلاش هامم و انگار فعلا زندگی متوقف شده.