سعی کنین اگه رفتین آدمایی رو پیدا کنین که همفاز باشن با درس خوندن.
نه اینایی که درگیر رابطه‌شون و نمیدونم تفریح کردنشون و... هستن اومدن اونجا وقتشونو پر کنن🤦🏻‍♀️
و سعی کنین تاثیر مثبت داشته باشین که بهتون برگرده🌷

و حتمااا حتمااا یه بخشی از دفتر گزارشتون رو برای اتلافی هاتون کنار بذارین و بنویسینش. وقتی توی یه محیط اجتماعی هستین که اکثریت برای تایمی که ممکنه از دست بدن ارزش قائل نیستن (قطعا من و شما هم بعضی جاها اینطوری هستیم فقط سعی در کنترلش خیلی کمک کننده تره) باید سعی کنین مسیر خودتونو بین اونا جدا کنین. هر اتلاف اضافه‌ای، صحبتی هرچی بود بنویسین تایمشو و سعی کنین کنترلش کنین.

و اگه تجربه‌ای راجع به پانسیون و کتابخونه دارین که میخواین اضافه کنین، بگین اینجا میذارم❤️‍🔥⚡️

https://t.me/SETSOLstudy/5930
سلام بنظرم اتاق نگیرن و تو سالن بخونن.
اونایی که کلا شبم میمونن تو اتاق در طول روز ممکنه بیان بخوابن و یا جدا از تایم ناهار غذا بخورن که جالب نیست.
و اگه هرچیز اذیت کننده ای وجود داشت حتماااااا به مسئول اطلاع بدید که تذکر بده.

من از بعد خوندن زیست هرکتابی که میخونم حس میکنم باید دور قیداش خط بکشم. اصلا اول قیدهای یه جمله توجهم رو جلب میکنه🤡🤣

And you believe that, right?

https://t.me/SETSOLstudy/5930
این صرفا نظر شخصی منه و بر اساس تجربه امسالم بود و ممکنه از نظر بعضی ها ایراد داشته باشه.
به نظر من، اگر کتابخونه یا پانسیون های مطالعاتی میرید بهترین کاری که میتونید بکنید اینکه با کسی دوست نشید. یا حداقل در حد سلام‌علیک معمولی، صمیمی نشید!! گول لذتی که از گفتن مسیرتون به دیگران میگیرید رو نخورین. با کسی درمورد وضعیت درسیتون و تراز و درصدتون و شرایطتون صحبت نکنید.
بعد از تموم شدن کنکور، هیچکدوم از اون دوست هات باهات نیستن، هیچکدوم بهت پیام نمیدن و زنگ نمیزنن، اگر هم بزنن فقط بخاطر کنجکاویشون بابت اینکه چی قبول شدی‌ هست. نزار یک سال مهم زندگیت رو نابود کنن.
تو لاک خودتون باشید و نقش کمرنگی داشته باشید.
چون تایم های استراحت هاتون طولانی میشه و گرم صحبت میشید. چون گاها وسط مطالعه، یکی میاد رو میزت و باهات شروع به صحبت میکنه درحالی که اون لحظه تایم مطالعت بود. به مرور زمان بخاطر طولانی بودن استراحت هاتون عقب افتادگی هایی برای شما پیش میاد که آخرای سال رو دوشتون سنگینی میکنه. درگیر حاشیه میشین.
ممکنه شمارو از مسیرتون دور کنه.
ممکنه هدفشون به اندازه هدف شما بزرگ نباشه و احتیاجی به تلاش زیاد نداشته باشن، تلاشِ کمِ اونا، رو کم شدن تلاشِ زیادِ شما تاثیر میزاره.
مطمئن باش تنها چیزی که میتونه بهت انرژی بده منظم خوندن و تیک خوردن برنامه هاته، نه تایمی که با اونا میگذرونی.
خلاصه اینکه، ۱-با کسی دوست نشید، ۲-تو لاک خودتون باشید.

در کل سعی کنین کنترل کنین میزان صمیمیت رو. اینکه یادتون نره چرا اونجا دارین میرین خیلی مهمه. اونجایین که توی محیط بهتری بتونین تلاش کنین و اگه دیدین داره به این موضوع لطمه زده میشه عقب بکشین و وضعیت رو تغییر بدین. نذارین خیلی اونجا احساس راحتی کنین🌷

تمومش هم میکنه…
تو هم درحالی که فکت زمین افتاده نگاش میکنی و گوشاتو میگیری که صدای موفق شدنشو نشنوی.

در کسینوس ضربش کن تابع ثابت بهت بده🤣
اِهه اِهه اِهه

حس پوچی میکنم بدید ببینم چیکار باید بکنم با زندگیم

داشتم فکر میکردم اگه پسر بودم جای پشت‌موندنِ دوباره باید میرفتم سربازی.

زایمان اینقدر دوران نقاهت نداره که کنکور ۴۰۵ داشت. من هنوز خستمه.

یه سوال دلم میخواد بپرسم و دیدگاه های شمارو بدونم راجع بهش⚡️

اگه از ۱۷ سالگی هیچ فشاری برای کنکور نداشتی،
اولین کاری که واقعاً دلت می‌خواست شروع کنی و انجام بدی چی بود؟
نه چیزی که «باید» انجام می‌دادی؛ چیزی که قرار بود خودت انتخاب کنی.

https://t.me/RozmaregiWithMe/1792
والیبالیست ها یه چیز دیگن. به عنوان کسی که ۴سال حدودا کار کرده واقعا میدونم حس و حالش چطوریه. اصلا قابل توصیف نیست.

اگر از ۱۷ سالگی هیچ فشاری برای کنکور نبود،
شاید زندگی‌ام را با چیزهایی شروع می‌کردم که صدا داشتند؛
با واژه‌هایی از زبان‌های مختلف، با لهجه‌هایی که هنوز برایم غریبه بودند،
با چینی و اسپانیایی و انگلیسی و هر زبانی که می‌توانستم پنجره‌ای تازه به دنیایش باز کنم...

شاید ساعت‌ها می‌نشستم پای موسیقی،
آواز یاد می‌گرفتم، سازی را آرام‌آرام می‌آموختم
و به جای حفظ کردن فرمول‌ها،
نت‌ها را حفظ می‌کردم.

شاید نقاشی می‌کردم،
می‌نوشتم،
می‌ساختم،
هنر را نه برای نمره و نه برای رزومه،
بلکه فقط برای اینکه چیزی از خودم روی این دنیا باقی بگذارم...

اگر از ۱۷ سالگی قرار نبود مدام بپرسم «بعدش چی؟»،
شاید بیشتر می‌پرسیدم:
الان دلم می‌خواهد چه چیزی را تجربه کنم؟

و شاید همین، چیزی بود که آن سال‌ها بیشتر از هرچیز به آن احتیاج داشتم؛
فرصتی برای کشف کردنِ خودم، قبل از اینکه مجبور شوم خودم را انتخاب کنم.

احتمالا خیلی جدی نقاشی رو دنبال میکردم
یا شایدم زبان های مختلف یاد میگرفتم برای مهاجرتم.
سعی میکردم دایره ارتباطی م رو قوی کنم و کلی روی توسعه فردی م و اعتماد بنفسم و انرژی م کار میکردم.
و یه عالمه کلاس میرفتم از کیک پزی و آشپزی گرفته تا کلاس های تیراندازی و اسب سواری و میکاپ و پیانو و...... خیلی چیزا رو امتحان میکردم و از زندگیم در زمان حال لذت میبردم.
شاید نقاش بزرگی میشدم.
ولی هیچوقت اون ذوق برنگشت.
خیلی وقتا زمان برنمیگرده
ما هم اون آدم قبلی نمیشیم
الان حوصله ندارم
تمرکز ندارم
پراز استرسم
سلامتیم به خطر افتاده
و حتی چیزی که دوست دارم هم نشده.
از این کلمه که فلان رشته رو بخون کنارش به علاقه ت میرسی هم متنفرم.
حرفه ای شدن توی کاری که وقتی غرق ش میشی انگار دنیا رو بهت دادن خود بهشته.
و حالا توی جهنمم.
کاش واقعا حق انتخاب داشتم.
کاش قدرت نه گفتن داشتم.
کاش برام مهم نبود خانواده چی میگن.
اونوقت راحت تر زندگی میکردم حداقل برای خودم.

اینکه میخونم و بخش زیادی از حرف ها رو درک میکنم استخونم رو میسوزونه.
ما فداکاریای زیادی کردیم توی این مسیر، و امیدوارم این فداکاریا جواب بده برامون. حالا یا امسال یا هرزمان دیگه ای.

https://t.me/SETSOLstudy/5972
کافه با تم نقاشی بزنم و ساعت ۶ برم بازش کنم تا ۱ شب و نقاشی های خودم رو رو دیوار بزنم برای فروششون(نقاشم) ...یجوری ترکیب گالری هنر و کافه