ترکیه هنوز در سوریه پیروز نشده است!

از زمان سقوط بشار اسد در اواسط دسامبر، تحلیلگران متعدد سیاست خارجی و خبرنگاران ترکیه را "برنده" در سوریه اعلام کرده‌اند. این روایتی است که مقامات ترکیه و حامیانشان به شیوه‌هایی سنگین‌دست و نگران‌کننده پیش برده‌اند. اما آیا این حقیقت دارد؟ خیر. یا لااقل، ترکیه هنوز چیزی نبرده است.

واقعیت این است که ترکیه در موقعیتی مطلوب در سوریه قرار دارد. حامیان آنکارا، حیات تحریر الشام (HTS) و ائتلافی از میلیشیا‌ها به نام ارتش ملی سوریه، مسئول پایان دادن به حکومت اسد بودند. نزدیکی ترکیه به سوریه و تخصص شناخته‌شده ترکیه در توسعه زیرساخت‌ها نیز به شرکت‌هایی که در آنکارا ارتباطات خوبی دارند کمک خواهد کرد تا قراردادهای بازسازی را برنده شوند.

با این حال، رئیس‌جمهور رجب طیب اردوغان با موانع بزرگی برای تثبیت خود به عنوان قدرت خارجی در دمشق روبرو است.

بسیاری از ادعا‌ها مبنی بر اینکه ترکیه سوریه را برده است بر این واقعیت استوار است که HTS و میلیشیا‌های ارتش ملی سوریه سقوط حلب را رهبری کردند که منجر به فرار اسد از کشوری شد که خانواده‌اش نیم قرن بر آن حکمرانی کرده بود. اما همیشه آنچه به نظر می‌رسد همه ماجرا نیست. حمله تایید شده نیروهای مورد حمایت ترکیه به حلب که در اواخر نوامبر آغاز شد، قرار بود محدود باشد. هدف آنکارا به جای سقوط اسد، فشار آوردن به رئیس‌جمهور وقت سوریه برای مذاکره در مورد عادی‌سازی روابط ترکیه-سوریه بود—هدفی که دولت ترکیه دو سال قبل دنبال کرده بود. این تنها زمانی بود که ارتش سوریه فرو پاشید که ترک‌ها سیاست خود را تغییر دادند و ادعا کردند که سقوط بشار همیشه برنامه آنها بود.

کمی پس از آزادی دمشق توسط HTS، وزیر خارجه ترکیه، هاکان فیدان، در پایتخت سوریه ظاهر شد، جایی که به طور کنایه‌آمیز رهبرHTS را در آغوش گرفت. شراکت ترکیه با تحریرالشام به وضوح مؤثر بود، اما ایده‌ای که آنکارا در سوریه پیروز شده است، فرض می‌کند که دولت ترکیه تمام قدرت را در این رابطه دارد. این ممکن است زمانی درست بوده باشد، اما پس از پایان حکومت اسد، HTS به اردوغان و شرکت‌های او کمتر نیاز دارد.

هرچند فیدان از همه سریع‌تر به دمشق رسید، رژه‌ای از هیئت‌ها نیز به در خانه رهبر HTS، احمد الشرع، زده شد، از جمله دیپلمات‌هایی از ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه و آلمان (که به نمایندگی از اتحادیه اروپا حضور داشتند). رئیس اطلاعات عراق سفری به سوریه انجام داد. نمایندگان رهبری سوریه نیز به دنبال تماس با همسایگان خود بودند. وزیر خارجه دولت گذار، اسعد حسن الشیبانی، به ریاض، عربستان سعودی؛ ابوظبی، امارات متحده عربی؛ دوحه، قطر؛ و امان، اردن سفر کرده است. به وضوح، الشرع گزینه‌های بیشتری برای شرکای خارجی نسبت به دو ماه پیش دارد و دیگر مانند قبل صرفاً به ترکیه وابسته نیست.

ترکیه هنوز به حاشیه رانده نشده اما تلاش‌های کشورهای عربی بزرگ برای برقراری ارتباط و رابطه کاری با رهبران جدید سوریه، نقطه ضعف ترکیه در منطقه را نشان می‌دهد: رهبران آنکارا ادعا می‌کنند که ارتباط فرهنگی با کشورهای عربی دارند که به آنها بینش منحصربه‌فردی به جوامع خاورمیانه‌ای می‌دهد. این ادعا عمدتاً خالی از سند است و بر اساس (سوء)تفسیر تاریخ عثمانی استوار است. قطعاً، طی سال‌ها نظرسنجی‌ها به طور مداوم نشان داده‌اند که اردوغان به دلیل حمایتش از فلسطینیان، تعداد قابل توجهی گردشگر عرب در استانبول وجود دارد، و خاورمیانه‌ای‌ها به سریال‌های تلویزیونی ترکی علاقه‌مند هستند—اما این به سختی نشان‌دهنده ارتباط فرهنگی است.

به احتمال زیاد، به عنوان اسلام‌گرایان، اردوغان و حزب حاکم عدالت و توسعه به جهان عرب، به ویژه هم‌فکران اسلام‌گرا در بین اخوان‌المسلمین مصر، حماس و دیگران، علاقه دارند. صرف‌نظر از هرگونه ارتباطی که ترک‌ها ممکن است بین خود و سوری‌ها احساس کنند، این ارتباط به احتمال زیاد در مقایسه با ارتباط سوری‌ها با هم‌وطنان عربشان، کمرنگ‌تر است. این به عربستان سعودی، امارات متحده عربی، عراق، اردن و دیگران برتری می‌دهد نسبت به ترکیه.

سپس مسئله پیچیده ناسیونالیسم کرد و نیروهای مبارزه کرد سوریه به نام یگان‌های محافظت از مردم (YPG)، که هسته اصلی شریک واشنگتن در مبارزه با دولت اسلامی در سوریه، نیروهای دموکراتیک سوریه، بوده است. دولت ترکیه معتقد است که با پایان حکومت اسد، HTS در قدرت در دمشق، و تمایل پیشین رئیس‌جمهور منتخب آمریکا، دونالد ترامپ برای خارج کردن نیروهای آمریکایی، فرصتی برای استفاده از ارتش ملی سوریه برای نابودی YPG، که آن را از حزب کارگران کردستان (PKK)—یک گروه تروریستی تعیین شده—تمیز نمی‌دهد، وجود دارد. این، از دیدگاه آنکارا، آنها را از تهدید امنیتی از جنوب رها می‌سازد.

از دیدگاه ترکیه، به نظر می‌رسد که یک لحظه مطلوب برای وارد کردن ضربه مهلک به ناسیونالیسم کرد وجود دارد.

جنگنده‌های اسرائیلی یک کاروان نظامی متعلق به هیئت تحریر الشام (HTS) رهبری موقت جدید سوریه را در استان قنیطره در جنوب سوریه مورد حمله هوایی قرار دادند.

این اولین حمله ارتش اسرائیل علیه تحریرالشام است.

بهترین خبری که بعد از سقوط دولت لاییک اسد در سوریه شنیدم.

…

⭕️ جناب مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور کشور بزرگ ایران پا شده رفته به استقبال خبرنگار آمریکایی!!!
صدها برابر فاجعه‌بارتر از سلفیِ نمایندگان مجلس با موگرینی.
شما تاوان کدام گناه مایید؟


⚜️ @paradox_p ⚜️پارادوکس ⚜️

💢 اکرم الکعبی ،دبیرکل جنبش نُجَباء: این پیروزی بزرگ را به ملت فلسطین و مردم آزاده جهان به‌ویژه جمهوری اسلامی ایران، انصارالله یمن، مقاومت اسلامی لبنان و عراق و همچنین ملت‌هایی که پشتیبان بودند، تبریک می‌گوییم.

🔻 با این تحول مهم، ما نیز اعلام می‌کنیم که عملیات نظامی خود علیه رژیم صهیونیستی را در همراهی با مقاومت فلسطین و برای تقویت و تداوم آتش‌بس در غزه، متوقف خواهیم کرد.

@StrategicNews_ir

در جنگ که کنارشان نبودیم، در صلح ولی خواهیم بود

از انصارالله هم میخواهیم دست از سر ناو هواپیمابر ترومن بردارند.

بخشش از بزرگان است.

همین که موشک هایشان به خودمان نخورد خودش یک پیروزی است.

نتانیاهو هیچ گاه حماس را به صورت کامل از میان نبرده و نخواهدبرد. او میداند در نبود حماس یا دیگر گروه‌های خشن تروریستی، جایی برای راست گرایی افراطی در اسراییل وجود نخواهدداشت و پایان عمر سیاسی این جریان فراخواهدرسید.

بدون شیوع ویروس کسی واکسن نمیخرد و بدون وقوع حملات سایبری، شرکت های امنیت شبکه و داده ورشکست خواهندشد. بحرانی باید باشد تا شما منجی شوید!

دفتر نتانیاهو میگوید که حماس در آخرین لحظات در حال تغییر برخی بندهای توافق نامه است و لذا کابینه اسرائیل این توافقنامه را تصویب نخواهدکرد.

حالا ما که هیچی اما اسرائیلی ها با تانک و هواپیما می روند و مجوز علامه جولانی هم برایشان مهم نیست.

آمریکا پیشتر هم سابقه خرید جزیره از دانمارک را دارد و جزایر Virgin را در دریای کارائیب از این کشور خریده بوده است.

۱۱۰ سال پیش در چنین روزی، قوای عثمانی به فرماندهی «انور پاشا» شکست سنگینی از روس‌ها در نبرد «ساری قمیش» متحمل شدند که منجر به از بین رفتن ارتش سوم ترکیه شد.

انور پاشای احمق میخواست ادای آلمان ها را در جبهه غرب دربیاورد و روس‌ها را در سرمای کوههای شرق آناتولی و منطقه ارمنستان به تله بیاندازد اما خودش به تله افتاد و فقط ۲۵۰۰۰ سرباز عثمانی از سرما یخ زدند! (از ۸۰ الی ۹۰ هزار تلفات)

جالب اینجاست که انورپاشا تقصیر این شکست را به گردن ارمنی ها انداخت و طرح نسل کشی ارامنه را با همدستی جمال پاشا و طاعت پاشا اجرا کرد.

🔶 ما و تحریم

🔷 همانطور که در نمودار مشاهده می‌کنید روند صعودی اقتصادی ایران با تحریم‌های سال ۲۰۱۰ دولت اوباما متوقف شد.

🆔 @stolid_ir

پوزیده رفته مسکو بعد به مقام روسی که به استقبالش آمده می‌گوید «خوش آمدید»!

#تاریخ

روسها در تجاوز به افغانستان مرتکب جنایات فراوانی شدند.

شواهد معتبری وجود دارد که نشان می‌دهد اتحاد جماهیر شوروی در جریان حمله به افغانستان (1979–1989) از انواع سلاح‌های جنجالی و ممنوعه استفاده کرده است که برخی از آن‌ها در نقض قوانین و کنوانسیون‌های بین‌المللی بوده‌اند.

مین‌های زمینی
گزارش‌های زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد شوروی از مین‌های ضد نفر استفاده کرده است، که تحت پیمان اتاوا (1997) ممنوع شده‌اند. هرچند که اتحاد شوروی این پیمان را امضا نکرده بود، استفاده گسترده از مین‌ها توسط نیروهای شوروی در افغانستان، به‌ویژه در مناطق غیرنظامی، پس از پایان جنگ نیز باعث مرگ و نقص عضو بسیاری از غیرنظامیان افغان شد.

سلاح‌های شیمیایی
اتحاد شوروی از سلاح‌های شیمیایی مانند عوامل عصبی مانند سارین و تابون علیه نیروهای مدافع افغان و غیرنظامیان استفاده کرده است. هرچند که شوروی همواره این ادعاها را رد کرده است، گزارش‌هایی از جداشدگان، اطلاعات غربی و بازماندگان نشان می‌دهند که در چندین مورد از سلاح‌های شیمیایی استفاده شده است، به‌ویژه در دهه 1980. برخی از حملات شیمیایی در مناطقی مانند استان پکتیا گزارش شده که نیروهای شوروی به‌منظور هدف قرار دادن مواضع مدافعین افغان یا برای شکستن مقاومت در مناطق دورافتاده از گاز استفاده کردند.

سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی:
گزارش‌هایی وجود دارد که هرچند کمتر مستند و معمولاً بحث‌برانگیز است، که نشان می‌دهد شوروی‌ها استفاده از سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی را در نظر داشتند یا برای اهداف جنگی از کلاهک‌های هسته‌ای کوچک استفاده کرده‌اند.

بمب‌های خوشه‌ای: شوروی‌ها از بمب‌های خوشه‌ای استفاده کرده‌اند که مانند مین‌های زمینی، خطرات بلندمدت برای غیرنظامیان به همراه دارند. این بمب‌ها شامل تعدادی جنگ‌افزار کوچک‌تر هستند که هدف‌شان پوشش گسترده‌ای از مناطق است.

پی نوشت
تصویر مربوط به فیلم رمبو-3 است که سال 1988 ساخته شد و روایتی هالیوودی از بخشی از این جنگ را به تصویر می کشد.