این هم سند دیگری بر خیانت کثیف سازمان مجاهدین خلق!

رجوی در دیدار با سران بعثی عراق سوگند میخورد که بین عرب و عجم کسی وفادارتر از سگ هایش به صدام نیست!

پس از آنکه یک گربه روسی یک پهپاد اوکراینی را چند روز پیش شکار کرد، این بار یک جغد اوکراینی موفق شد یک ریزپهپاد روسی را در جنگل های دونستک به چنگ آورد!

♦️ محمد فاضلی، جامعه شناس:

🔹 کوچک‌زاده بدون اینکه بداند سبب خیر شد

🔹 حالا همه می‌توانند بگویند راضی نیستند منابع مالیات و هر منبع عمومی دیگری کجا هزینه شود

جزئیات در👇👇
https://www.entekhab.ir/003XlE
🆔 @Entekhab_ir

راست می‌گوید.

من هم به عنوان یک شهروند ایرانی راضی نیستم ریالی از پولم صرف پرورش توله سگ هایی در غزه بشود که وقتی سگ بالغ شدند، عکس صدام حسین در یک دست و پرچم عثمانی در دست دیگر داشته باشند.

ترامپ قرار است به سرعت محدودیت صادرات و استفاده از موشکهای دوربرد را برای اوکراین لغو کند تا پوتین را مجبور به مذاکره و صلح نماید.

پیشتر گفته بودم نوع رویکرد ترامپ ابتدا ایجاد تنش بیشتر و فشار حداکثری است تا طرف مقابل زیر فشار شدید اساسا گزینه ای جز تسلیم نداشته باشد.

🔺جنگ غزه در ایستگاه توافق!

ظاهرا جنگ غزه ساعات و روزهای پایان خود را می‌گذراند و اگر مشکل خاصی حادث نشود، به احتمال زیاد به زودی توافق آتش‌بس اعلام شود.

اساس توافق احتمالی هم به گفته دولت آمریکا و منابع اسرائیلی و آمریکایی همان پیشنهاد جو بایدن در 27 می گذشته است که حماس با آن موافقت کرد و نتانیاهو نپذیرفت. این طرح متضمن پایان جنگ و عقب نشینی تدریجی ارتش اسرائیل از نوار غزه بود.

«پیشرفت بزرگ» به دست آمده در مذاکرات به موافقت نتانیاهو با دو شرط کلیدی توقف جنگ و عقب‌نشینی از باریکه غزه باز می‌گردد.

البته ارتش اسرائیل از دیروز خروج از نوار غزه را آغاز کرده و بنا به اعلام شبکه عبری «کان» در حال برچیدن پایگاه‌ها و تجهیزات نظامی خود در محور نتساریم حد فاصل شمال و جنوب باریکه غزه است.

این محور نتساریم هم خود داستانی طولانی دارد و تحولات آن نشان می‌دهد که در سیاست امر ثابت و حیثیتی وجود ندارد. نتساریم یا جاده 749 یکی از پنج ستون راهبرد آریل شارون در مواجهه با نوار غزه بود که آن را به مثابه تل‌آویو برای اسرائیل می‌دانست و تاکید داشت که هرگز از آن عقب‌نشینی نخواهد کرد، اما در سال 2005 از آن و محور فیلادلفیا با موافقت همه اعضای کابینه خود به استثنای نتانیاهو خارج شد.

وقتی هم که در این جنگ دوباره نتساریم و فیلادلفیا توسط ارتش اشغال شد، نتانیاهو تاکید داشت که از دارایی‌های راهبردی اسرائیل هستند که از آنها و لو موقتا عقب‌نشینی نخواهد کرد و امنیت اسرائیل را با ماندن در این دو منطقه گره زد؛ اما اکنون باز مثل شارون خود را ناچار به عقب نشینی از هر دو می‌بیند.

اما چهار عامل موافقت نتانیاهو با برداشتن موانع اصلی توافق:

نخست فشار دونالد ترامپ که به نوشته روزنامه فایننشال‌تایمز باعث تغییر موضع نتانیاهو شد. این در حالی است که بی‌بی با تعویق توافق و مخالفت با پیشنهاد بایدن مشتاقانه منتظر بازگشت ترامپ بود تا به او در اشغال نوار غزه و به زانو درآوردن حماس کمک کند؛ اما این اتفاق نیفتاد و چنان که نگارنده قبلا هم پس از پیروزی ترامپ در انتخابات بیان داشت، چه بسا نتانیاهو از این پیروزی متضرر شود و همین اتفاق هم (البته در پرونده غزه) در حال رخ دادن است.

اما چرا ترامپ با اعزام فرستاده خود به اسرائیل و ارسال پیامی «شدیداللحن» بر خلاف توقعات نتانیاهو عمل کرد؟ اینجا نقش عامل و پیشران دوم یعنی وضعیت میدانی غزه برجسته می‌شود. واقعیت این است که فشار ترامپ معطوف به مواجهه واقع‌بینانه او با جنگ غزه است. از یک طرف می‌بیند که اسرائیل و نتانیاهو هر آنچه در توان داشتند در غزه انجام دادند و دیگر کاری انجام نشده باقی نمانده اما نتوانسته است که حماس را به زانو درآورد و جنگ را یک طرفه خاتمه دهد و در مقابل عملیات‌های فلسطینی سیر تصاعدی عجیبی در هفته‌های اخیر پیدا کرده است.

از دیگر سو نیز ترامپ که اساسا میانه‌ای با اعزام نیرو از آمریکا به مناطق جنگی ندارد و تجربه افغانستان را پیش‌روی خود داشت، به این جمع‌بندی رسید که ادامه جنگ نه تنها موجب تسلیم حماس نمی‌شود؛ بلکه تداوم آن به معنای تداوم تنش نظامی در خاورمیانه و مانعی بر سر راه طرح‌های خود اوست، بنابراین راه چاره را در فشار بر نتانیاهو برای پذیرش توقف جنگ و عقب‌نشینی از نوار غزه برای تسهیل توافق دید. در واقع اگر ترامپ می‌دانست که فشار بیشتر از این در غزه موجب تغییر موضع حماس می‌شود، مسلما طرف نتانیاهو را می‌گرفت.

عامل سوم نیز تغییر نگاه اکثریت جامعه اسرائیل است که بیش از دو سوم آن در دو ماه اخیر نه صرفا برای آزادی گروگان‌ها بلکه به علت تلفات مستمر ارتش اسرائیل به ویژه در هفته‌های اخیر خواهان توقف جنگ غزه نیز شده‌اند. این عامل نیز فشار مضاعفی بر نتانیاهو بوده و تداوم جنگ غزه بدون آزادی گروگان‌ها، تحقق اهداف آن و در سایه تلفات بیشتر دوباره موقعیت نتانیاهو در جامعه اسرائیلی را در سیری نزولی قرار داد، این در حالی است که محبوبیت او تحت تاثیرات ترورها در منطقه، تحولات جنگ لبنان، حمله به ایران و تغییر در سوریه تصاعدی شده بود.

اما عامل چهارم نیز ضعیف شدن موقعیت بن گویر و سموتریچ به عنوان دو اولترا راست مخالف سرسخت هر گونه توافق با حماس در کابینه است. این امر هم این باور را نزد نتانیاهو ایجاد کرد که در صورت انجام این توافق کابینه‌اش سقوط نمی‌کند. البته برای قضاوت در این باره فعلا زود است و باید دید موجی که علیه نتانیاهو از دو روز پیش با بالا گرفتن احتمال توافق در میان نخبگان و جامعه اسرائیلی در حال شکل‌گیری است به کدام سمت می‌رود.

این موج صرفا از جانب راستگرایان تندرو نیست، بلکه حامیان توافق نیز این پرسش منتقدانه را مطرح می‌کنند که چرا نتانیاهو همان می گذشته پیشنهاد بایدن را نپذیرفت و با رد آن موجب شد چندین گروگان و همچنین دهها نظامی ارتش جان خود را از دست بدهند.
صابر گل عنبری
@tahririeh

اینجا گفته بودم.

BREAKING: Israel and Hamas agree on ceasefire and hostage deal "in principle" - CBS

توافق اولیه اسراییل و حماس برای آتش بس ‌و آزادی گروگانها

روس‌ها هم آماده مذاکره برای آتش بس می شوند اما به شرطی که هر آنچه در خاک اوکراین فراچنگ آورده اند به خاک خودشان منضم بشود!

Russia Open to Ceasefire and Stabilization in Ukraine, Says Margarita Simonyan

“I think it is realistic that both Trump and we can offer and agree to those territories that are ours at the time these negotiations begin… We stop at the contact line. Everything on this side of the contact line is ours,”
Simonyan said.

Additionally, guarantees ensuring Ukraine remains outside NATO could form part of the agreement.

این زیبای خندان شهردار لس آنجلس است که در اوج آتش سوزی و بحران برای خودش سفر بوده!

🍌

فقط دعا میکردیم ترامپ خودش بمیرد که نشد.

جزییات توافق :

— ❗️🇮🇱/🇵🇸 BREAKING: Full details (allegedly) of the upcoming ceasefire agreement in Gaza:

⚠️ PHASE 1 (42 DAYS):

1. Temporary Suspension of Hostilities:

– A temporary cessation of military operations by both sides.

– Israeli forces will withdraw from populated areas in Gaza to a zone along the border, including Wadi Gaza (Netzarim Axis and Kuwait Square).

2. Air Activity Restrictions:

– A temporary suspension of military and reconnaissance air operations in Gaza for 10 hours daily.

– Extended to 12 hours on days when hostages and prisoners are released.

3. Return of Displaced Persons and Military Withdrawals:

Day 7: Following the release of seven Palestinian prisoners, Israeli forces will withdraw entirely from Al-Rashid Street eastward to Salah Al-Din Street, dismantling all military positions. Displaced persons will return to their homes without weapons, and humanitarian aid will flow freely through Al-Rashid Street from the first day.

Day 22: Israeli forces will withdraw from central Gaza (Netzarim Axis and Kuwait Square) to areas closer to the border, dismantling military positions. Displaced persons will continue returning to their homes across Gaza, and freedom of movement for residents will persist.

4. Humanitarian Aid:

– From the first day, significant amounts of humanitarian aid, relief supplies, and fuel will enter Gaza (600 trucks daily, including 50 fuel trucks). This includes fuel for electricity generation, trade, rubble removal, and operating hospitals, clinics, and bakeries.

5. Hostage and Prisoner Exchange:

– Hamas will release 33 Israeli hostages (alive or deceased), including women, children under 19, elderly individuals over 50, and injured or sick civilians.

– For each Israeli released, Israel will release 30 Palestinian minors or women.

– For each Israeli female soldier released, Israel will release 50 Palestinian prisoners.

6. Release Schedule:

Day 1: Hamas releases three Israeli civilian hostages.

Day 7: Hamas releases four additional Israeli civilians.

– Every seven days, three more Israeli hostages will be released, prioritizing women.

– By the sixth week, Hamas will release all hostages included in this phase, and Israel will release a corresponding number of Palestinian prisoners.

– Hamas will provide information on the number of hostages to be released by Day 7.

7. Re-Arrested Prisoners and Exiled Individuals:

– By Week 6, Israel will release 47 Palestinians re-arrested after the 2011 exchange deal. If the number of live hostages does not reach 33, deceased hostages will be included in the count.

– Israel will release all Palestinian women and children under 19 detained since October 7, 2023.

8. Conditions:

– Compliance with the agreement, including halting military operations, Israeli troop withdrawals, and humanitarian aid, will determine the continuation of exchanges.

– Released Palestinian prisoners cannot be re-arrested for the same charges or forced to sign release conditions.

⚠️ PHASE 2 (42 DAYS):

9. Negotiations for Phase 2:

- Indirect negotiations will begin by Day 16 to define the terms of Phase 2, including the release of soldiers and other prisoners.

– Agreement must be finalized by Week 5.

10. Transition to Sustainable Calm:

– A permanent ceasefire will take effect before further prisoner exchanges, including the release of all Israeli soldiers and civilians in return for an agreed number of Palestinian prisoners.

– Israeli forces will fully withdraw from Gaza.

⚠️ PHASE 3 (42 DAYS):

11. Final Exchanges and Infrastructure Rebuilding:

– Both sides will exchange bodies of deceased individuals once identified.

– A comprehensive Gaza reconstruction plan will be implemented over 3-5 years, including rebuilding homes, infrastructure, and compensating affected individuals. Egypt, Qatar, and the UN will oversee this process.

12. Freedom of Movement and Trade:

– Border crossings will open to allow free movement of goods and people.

عملا با توجه به اینکه عقب نشینی کامل ارتش اسراییل + عدم اشاره به لزوم انحلال و یا نابودی حماس ذکر شده، یک پیروزی برای بقایای حماس به شمار می رود.

آیا نتانیاهو باز قربانی این سازش خواهدشد یا اینکه به قول خودش داینامیک بازی در خاورمیانه عوض شده و امید به ترامپ دارد؟

🌎 صف‌آرایی تیم ترامپ مقابل ایران

✍ دکتر اسفندیار خدایی

◽️ دولت دوم دونالد ترامپ با انتصاب تیمی از شخصیت‌های سیاسی و نظامی که به اتخاذ سیاست‌های سخت‌گیرانه در قبال ایران شهرت دارند، نشان داده است که در دوره جدید، سیاست خارجی ایالات متحده به‌ویژه در قبال ایران از جدیت و تمرکز بیشتری برخوردار خواهد بود. از تقویت تحریم‌ها و مهار نفوذ منطقه‌ای ایران گرفته تا افزایش فعالیت‌های اطلاعاتی و نظامی، هر یک از اعضای این تیم مواضع مشخص و قاطعی دارند که می‌تواند پیام روشنی به ایران ارسال کند. در ادامه، نگاهی دقیق‌تر به ترکیب این تیم و دیدگاه‌های آن‌ها درباره ایران خواهیم داشت:

🔹 جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور
ونس از کهنه‌سربازان سپاه تفنگداران دریایی است دیدگاههای محافظه‌کارانه دارد و نگاه او بیشتر به داخل آمریکاست. او رویکردی محتاطانه نسبت به درگیری‌های خارجی دارد. در موضوع ایران، او خواستار کاهش تعاملات دیپلماتیک و افزایش فشار اقتصادی است. ونس پیش‌تر از سیاست‌هایی حمایت کرده که ایران را از منابع مالی محروم کند.

🔹 مارکو روبیو، وزیر امور خارجه
روبیو از حامیان سرسخت تحریم‌های اقتصادی علیه ایران است. او در یکی از سخنرانی‌های اخیر خود اظهار داشته: "ایران نه‌تنها تهدیدی برای منطقه، بلکه خطری جهانی است که نیاز به واکنشی قاطع دارد." رویکرد روبیو احتمالاً شامل تلاش برای انزوای بیشتر ایران در عرصه بین‌المللی خواهد بود.

🔹پیت هگزت، وزیر دفاع
هگزت به دلیل تجربه نظامی خود، بر گسترش قابلیت‌های دفاعی آمریکا تأکید دارد. او در یکی از مصاحبه‌هایش با فاکس نیوز گفته بود: "ایران باید بداند که ایالات متحده هرگز در برابر تهدیدات آن کوتاه نمی‌آید." حضور او می‌تواند به معنای افزایش تحرکات نظامی در خاورمیانه باشد.

🔹 مایک والتز، مشاور امنیت ملی
والتز نماینده جمهوری‌خواه فلوریدا و کهنه‌سرباز ارتش آمریکاست. او برنامه هسته‌ای ایران را تهدیدی جدی برای امنیت بین‌الملل می‌داند و می‌گوید: «تا زمانی که ایران به‌دنبال سلاح هسته‌ای باشد، ما باید تمامی گزینه‌ها را روی میز نگه داریم.»

🔹 کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی
نوم رویکرد امنیتی خود را بر حفاظت از خاک آمریکا متمرکز کرده است. او پیش‌تر اعلام کرده بود که تهدیدات ناشی از ایران، به‌ویژه در حوزه سایبری و مهاجرت، نیازمند اقدامات جدی‌تر است.

🔹 جان رتکلیف، مدیر سیا
رتکلیف که به اتخاذ سیاست‌های تهاجمی علیه ایران مشهور است، در یکی از گزارش‌های خود در دوران مدیر اطلاعات ملی گفته بود: "برنامه‌های هسته‌ای ایران تهدیدی مستقیم علیه امنیت جهان است." او احتمالاً برنامه‌هایی برای افزایش عملیات‌های مخفی علیه ایران در نظر خواهد داشت.

🔹 الیز استفانیک، سفیر آمریکا در سازمان ملل
استفانیک یکی از مدافعان تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران است. او در سخنرانی خود در کنگره گفته بود: "ما باید ایران را برای حمایت از تروریسم و نقض حقوق بشر پاسخ‌گو کنیم." حضور او در سازمان ملل احتمالاً بر تمدید و تقویت تحریم‌ها تمرکز خواهد داشت.

🔹 تام هومان، رئیس اداره مهاجرت
هومان با تمرکز بر تقویت نظارت بر ورود مهاجران، ایران را یکی از تهدیدات بالقوه معرفی کرده و در اظهاراتی تأکید داشته که باید مراقب ورود افرادی از کشورهای حامی تروریسم به آمریکا بود.

🔹 سوزی وایلز، رئیس کارکنان کاخ سفید
وایلز به هماهنگی سیاست‌های داخلی و خارجی معروف است و گفته شده که یکی از طراحان سیاست‌های جدید دولت ترامپ در قبال ایران خواهد بود.

🔹 ایلان ماسک و ویوک راماسوامی، رؤسای وزارت کارآیی دولت
اگرچه این وزارتخانه مستقیماً در سیاست‌های خارجی دخالتی ندارد، اما ماسک در گذشته تأکید کرده که کاهش وابستگی به انرژی‌های فسیلی می‌تواند نفوذ ایران را در بازار جهانی انرژی کاهش دهد.

🌿 دولت دوم ترامپ با ترکیبی از سیاستمداران و نظامیان سرسخت، به‌وضوح اهداف مشخصی را در قبال ایران دنبال می‌کند. این اهداف شامل مهار برنامه هسته‌ای ایران، محدودسازی نفوذ منطقه‌ای تهران در خاورمیانه، تضعیف توان اقتصادی ایران از طریق تحریمها، و افزایش انزوای دیپلماتیک ایران در عرصه بین‌الملل است.

t.me/EsfandiarKhodaee

...

با این ترکیب، ترامپ چیزی جز «تسلیم» نمیخواهد.

یا تسلیم می شوید یا آماده تشدید بی سابقه تنشها باشید.

مذاکره «شرافتمندانه» ای که پزشکیان از آن سخن می گوید تنها در خواب ممکن است.

ترکیه هنوز در سوریه پیروز نشده است!

از زمان سقوط بشار اسد در اواسط دسامبر، تحلیلگران متعدد سیاست خارجی و خبرنگاران ترکیه را "برنده" در سوریه اعلام کرده‌اند. این روایتی است که مقامات ترکیه و حامیانشان به شیوه‌هایی سنگین‌دست و نگران‌کننده پیش برده‌اند. اما آیا این حقیقت دارد؟ خیر. یا لااقل، ترکیه هنوز چیزی نبرده است.

واقعیت این است که ترکیه در موقعیتی مطلوب در سوریه قرار دارد. حامیان آنکارا، حیات تحریر الشام (HTS) و ائتلافی از میلیشیا‌ها به نام ارتش ملی سوریه، مسئول پایان دادن به حکومت اسد بودند. نزدیکی ترکیه به سوریه و تخصص شناخته‌شده ترکیه در توسعه زیرساخت‌ها نیز به شرکت‌هایی که در آنکارا ارتباطات خوبی دارند کمک خواهد کرد تا قراردادهای بازسازی را برنده شوند.

با این حال، رئیس‌جمهور رجب طیب اردوغان با موانع بزرگی برای تثبیت خود به عنوان قدرت خارجی در دمشق روبرو است.

بسیاری از ادعا‌ها مبنی بر اینکه ترکیه سوریه را برده است بر این واقعیت استوار است که HTS و میلیشیا‌های ارتش ملی سوریه سقوط حلب را رهبری کردند که منجر به فرار اسد از کشوری شد که خانواده‌اش نیم قرن بر آن حکمرانی کرده بود. اما همیشه آنچه به نظر می‌رسد همه ماجرا نیست. حمله تایید شده نیروهای مورد حمایت ترکیه به حلب که در اواخر نوامبر آغاز شد، قرار بود محدود باشد. هدف آنکارا به جای سقوط اسد، فشار آوردن به رئیس‌جمهور وقت سوریه برای مذاکره در مورد عادی‌سازی روابط ترکیه-سوریه بود—هدفی که دولت ترکیه دو سال قبل دنبال کرده بود. این تنها زمانی بود که ارتش سوریه فرو پاشید که ترک‌ها سیاست خود را تغییر دادند و ادعا کردند که سقوط بشار همیشه برنامه آنها بود.

کمی پس از آزادی دمشق توسط HTS، وزیر خارجه ترکیه، هاکان فیدان، در پایتخت سوریه ظاهر شد، جایی که به طور کنایه‌آمیز رهبرHTS را در آغوش گرفت. شراکت ترکیه با تحریرالشام به وضوح مؤثر بود، اما ایده‌ای که آنکارا در سوریه پیروز شده است، فرض می‌کند که دولت ترکیه تمام قدرت را در این رابطه دارد. این ممکن است زمانی درست بوده باشد، اما پس از پایان حکومت اسد، HTS به اردوغان و شرکت‌های او کمتر نیاز دارد.

هرچند فیدان از همه سریع‌تر به دمشق رسید، رژه‌ای از هیئت‌ها نیز به در خانه رهبر HTS، احمد الشرع، زده شد، از جمله دیپلمات‌هایی از ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه و آلمان (که به نمایندگی از اتحادیه اروپا حضور داشتند). رئیس اطلاعات عراق سفری به سوریه انجام داد. نمایندگان رهبری سوریه نیز به دنبال تماس با همسایگان خود بودند. وزیر خارجه دولت گذار، اسعد حسن الشیبانی، به ریاض، عربستان سعودی؛ ابوظبی، امارات متحده عربی؛ دوحه، قطر؛ و امان، اردن سفر کرده است. به وضوح، الشرع گزینه‌های بیشتری برای شرکای خارجی نسبت به دو ماه پیش دارد و دیگر مانند قبل صرفاً به ترکیه وابسته نیست.

ترکیه هنوز به حاشیه رانده نشده اما تلاش‌های کشورهای عربی بزرگ برای برقراری ارتباط و رابطه کاری با رهبران جدید سوریه، نقطه ضعف ترکیه در منطقه را نشان می‌دهد: رهبران آنکارا ادعا می‌کنند که ارتباط فرهنگی با کشورهای عربی دارند که به آنها بینش منحصربه‌فردی به جوامع خاورمیانه‌ای می‌دهد. این ادعا عمدتاً خالی از سند است و بر اساس (سوء)تفسیر تاریخ عثمانی استوار است. قطعاً، طی سال‌ها نظرسنجی‌ها به طور مداوم نشان داده‌اند که اردوغان به دلیل حمایتش از فلسطینیان، تعداد قابل توجهی گردشگر عرب در استانبول وجود دارد، و خاورمیانه‌ای‌ها به سریال‌های تلویزیونی ترکی علاقه‌مند هستند—اما این به سختی نشان‌دهنده ارتباط فرهنگی است.

به احتمال زیاد، به عنوان اسلام‌گرایان، اردوغان و حزب حاکم عدالت و توسعه به جهان عرب، به ویژه هم‌فکران اسلام‌گرا در بین اخوان‌المسلمین مصر، حماس و دیگران، علاقه دارند. صرف‌نظر از هرگونه ارتباطی که ترک‌ها ممکن است بین خود و سوری‌ها احساس کنند، این ارتباط به احتمال زیاد در مقایسه با ارتباط سوری‌ها با هم‌وطنان عربشان، کمرنگ‌تر است. این به عربستان سعودی، امارات متحده عربی، عراق، اردن و دیگران برتری می‌دهد نسبت به ترکیه.

سپس مسئله پیچیده ناسیونالیسم کرد و نیروهای مبارزه کرد سوریه به نام یگان‌های محافظت از مردم (YPG)، که هسته اصلی شریک واشنگتن در مبارزه با دولت اسلامی در سوریه، نیروهای دموکراتیک سوریه، بوده است. دولت ترکیه معتقد است که با پایان حکومت اسد، HTS در قدرت در دمشق، و تمایل پیشین رئیس‌جمهور منتخب آمریکا، دونالد ترامپ برای خارج کردن نیروهای آمریکایی، فرصتی برای استفاده از ارتش ملی سوریه برای نابودی YPG، که آن را از حزب کارگران کردستان (PKK)—یک گروه تروریستی تعیین شده—تمیز نمی‌دهد، وجود دارد. این، از دیدگاه آنکارا، آنها را از تهدید امنیتی از جنوب رها می‌سازد.

از دیدگاه ترکیه، به نظر می‌رسد که یک لحظه مطلوب برای وارد کردن ضربه مهلک به ناسیونالیسم کرد وجود دارد.