'با گسترش تروریسم در سوریه و رسیدن آن به پایتخت دمشق در شب شنبه، ۷ دسامبر ۲۰۲۴، سؤالاتی درباره سرنوشت و مکان رئیس‌جمهور مطرح شد، در حالی که طوفانی از سردرگمی و داستان‌های دور از واقعیت وجود داشت که به فرایند نصب تروریسم بین‌المللی کمک کرد، در حالی که به عنوان انقلاب آزادی‌بخش سوریه پنهان شده بود.

در لحظه‌ای حساس تاریخی در زندگی ملت، جایی که حقیقت باید جایی داشته باشد، مواردی وجود دارد که باید از طریق یک بیانیه مختصر روشن شود. این شرایط و قطع کامل ارتباط به دلایل امنیتی اجازه ارائه آن را نداد و نکات مختصر آن جایگزین روایت جزئیات همه چیزهایی که بعداً اتفاق افتاد، نمی‌شود، وقتی فرصتی پیش آید.

قبل از همه، من کشور را به شیوه‌ای برنامه‌ریزی شده ترک نکردم همانطور که شایعه شده بود، و نه در آخرین ساعات نبردها، بلکه من تا ساعات اولیه صبح یکشنبه، ۸ دسامبر ۲۰۲۴ در دمشق ماندم و به وظایفم رسیدگی کردم. با گسترش تروریسم در داخل دمشق، من با هماهنگی دوستان روسی‌ام به لاذقیه نقل مکان کردم تا از آنجا به عملیات نظامی رسیدگی کنم. با رسیدن به پایگاه همیمیم در صبح، مشخص شد که نیروها از تمام خطوط نبرد عقب‌نشینی کرده‌اند و آخرین مواضع ارتش سقوط کرده‌اند، با تشدید وضعیت میدانی در آن منطقه، و حمله به پایگاه نظامی روسیه خود توسط پهپادها تشدید شده است. در نور ناممکن بودن ترک پایگاه در هر جهتی، مسکو از رهبری پایگاه خواست تا برای تخلیه فوری به روسیه در شب یکشنبه، ۸ دسامبر، روز بعد از سقوط دمشق، و پس از سقوط آخرین مواضع نظامی و فلج شدن سایر نهادهای دولتی کار کند.

در طول این رویدادها، موضوع پناهندگی یا استعفا توسط من یا هر شخص یا طرفی مطرح نشد و تنها گزینه ارائه شده ادامه جنگ در دفاع از حمله تروریستی بود.

در این زمینه، تأکید می‌کنم که هر کسی که از اولین روز جنگ، نجات کشورش را با نجات شخصی معاوضه نکرده است یا با مردم خود با پیشنهادات و وسوسه‌های مختلف معامله نکرده است، همان شخصی است که با افسران و سربازان ارتش خود در خطوط مقدم، در فاصله‌های ده‌ها متری از تروریست‌ها در داغ‌ترین و خطرناک‌ترین کانون‌های درگیری ایستاده است و همان شخصی است که در سخت‌ترین سال‌های جنگ ترک نکرده و با خانواده و مردم خود برای مقابله با تروریسم در زیر بمباران و خطر حمله تروریست‌ها به پایتخت بیش از یک بار در طول چهارده سال جنگ مانده است. و کسی که مقاومت غیرسوری در فلسطین و لبنان را رها نکرده و به متحدانی که با او ایستاده‌اند خیانت نکرده است، نمی‌تواند همان شخصی باشد که مردم خود را که به آن‌ها تعلق دارد، رها کند یا به آن‌ها و ارتشش خیانت کند.

من هرگز شخصی نبوده‌ام که به دنبال مقام‌های شخصی باشم، بلکه خودم را صاحب یک پروژه ملی دانسته‌ام که از مردمی که به آن اعتقاد داشتند، حمایت می‌کرد. من یقین اراده آن مردم و توانایی آن‌ها را برای حفظ دولتشان و دفاع از نهادها و انتخاب‌هایشان تا آخرین لحظه حمل کردم. با سقوط دولت به دست تروریسم و از دست دادن توانایی ارائه هر چیزی، مقام خالی و بی‌معنی می‌شود و ماندن مسئول در آن معنایی ندارد. این به هیچ وجه به معنای رها کردن وابستگی ملی اصیل به سوریه و مردمش نیست، وابستگی ثابتی که با مقام یا شرایط تغییر نمی‌کند، وابستگی پر از امید که سوریه دوباره آزاد و مستقل بازگردد