✅ برگزاری جلسه راند تاریخ  ۱۴۰۲/۹/۲۲

✅ برگزاری جلسه راند تاریخ  ۱۴۰۲/۹/۲۹

✅ برگزاری جلسه راند تاریخ  ۱۴۰۲/۱۰/۶

📌"با توجه به شروع ایام امتحانات پایان ترم،تا اطلاع ثانوی جلسات راند داخلی برگزار نخواهد شد."

«دستگاه گوارش- بخش ۷»

ناتوانی در برداشتن غذا یا افتادن غذا از دهان هنگام غذا خوردن معمولاً نشان دهنده اختلال در فرآیند اخذ غذا می باشد.
دیسفاژی(اختلال در بلع) ممکن است در سگ ها و گربه های مبتلا به اختلال عملکرد حلق و کریکوفارنکس قابل توجه باشد(رخ دهد)، اما ریگورجیتیشن اغلب قابل توجه تر است.  فلوروسکوپی یا سینفلوروسکوپی(Cineflourscopy) با کنتراست ارتقا یافته برای تشخیص و بررسی دیسفاژی عصبی عضلانی بهترین است. میاستنی موضعی یکی از علل مهم دیسفاژی با منشا حلق است و باید با تست  سرولوژی رد شود.
اگر مشکلات عصبی عضلانی با تصویربرداری و سرولوژی رد شود، ضایعات آناتومیک و علل پنهان درد (مثلاً التهاب بافت نرم یا عفونت) باید مجددا بررسی شوند.
"تفریق ریگورجیتیشن ، استفراغ و اکسپکتورانت از یکدیگر"
ریگورجیتیشن عبارت است از خروج مواد (مانند غذا، آب، بزاق) از دهان، حلق یا مری و باید از استفراغ (خروج مواد از معده و/یا روده) و اکسپکتورانت (خروج مواد از مجاری تنفسی) تفریق داده شود.
یافته های حاصل از تاریخچه و معاینه فیزیکی گاهی اوقات تمایز بین آن ها را امکان پذیر می کند (جدول 26.1).  اکسپکتورانت به طور معمول با سرفه همراه است.
با این حال چون سگ هایی که شدیدا دچار اوق زدن و سرفه هستند ممکن است باعث تحریک استفراغ در آن ها نیز بشود، گرفتن شرح حال دقیق مهم است. حیواناتی که ریگورجیتیشن می کنند و برخی از آن‌هایی که استفراغ می کنند ممکن است به خاطر آسپیراسیون مواد به داخل مجاری تنفسی نیز سرفه کنند.



📚 منبع: Small Animal Internal Medicine - Sixth edition
🖋 مولفین: RICHARD W.NELSON - C.GUILLERMO COUTO

🔁 ترجمه شده توسط:#سروش_طاهری

#دستگاه_گوارش
🔸 دام کوچکی شوید ⬅️ @SASAIM

⛔️ تنها کانال رسمی انجمن علمی-دانشجویی بیماریهای داخلی دام کوچک⛔️

✅ برگزاری جلسه راند تاریخ  ۱۴۰۲/۱۲/۱۷

«دستگاه گوارش- بخش ۸»

معیارهای جدول 26.1 گایدلاین هستند. برخی از حیواناتی که به نظر می رسد regurgitation دارند، vomit (استفراغ) می کنند و بالعکس.
در موارد شدید ضعف مری،  اتساع مری گردنی  در حین تنفس به داخل و خارج مشاهده شود .
اگر کلینیسین نتواند بر اساس شرح حال و یافته های معاینه بالینی بین دو مورد تمایز قائل شود، می توان از یک نوار ادراری برای تعیین pH و وجود بیلی روبین در مواد تازه «استفراغ شده» استفاده کرد.
اگر PH 5 یا کمتر باشد، احتمالاً منشاء مواد معده است که در نتیجه استفراغ ایجاد می شود. PH 7 یا بیشتر بدون شواهدی از بیلی روبین بیشترین احتمال با regurgitation  است. یافتن بیلی روبین به این معنی است که محتویات استفراغ منشا دوازدهه دارد .یافتن خون در آزمایش dipstick ادرار مفید نیست. اگر استفراغ و ریگورجیتاسیون را هنوز نمی توان تفریق داد، با رادیوگرافی قفسه سینه ساده ± باریم کنتراست، میتوان بیشتر ضایعات مری را تشخیص می دهد. با این حال، برخی از اختلالات مری (به عنوان مثال، فتق هیاتال، تنگی نسبی، نقایص حرکتی سگمنتال) به راحتی نادیده گرفته می شوند، مگر اینکه از روش دقیق رادیوگرافی و/یا فلوروسکوپی استفاده شود.
آندوسکوپی گاهی اوقات برای تشخیص ضایعات مری که توسط تصویربرداری تشخیص داده نشده اند، مورد نیاز است (مانند ازوفاژیت).

📚 منبع: Small Animal Internal Medicine - Sixth edition
🖋 مولفین: RICHARD W.NELSON - C.GUILLERMO COUTO

🔁 ترجمه شده توسط:#مریم_خالقی

#دستگاه_گوارش
🔸 دام کوچکی شوید ⬅️ @SASAIM

⛔️ تنها کانال رسمی انجمن علمی-دانشجویی بیماریهای داخلی دام کوچک⛔️

✅ برگزاری جلسه راند تاریخ  ۱۴۰۳/۲/۶

✅ برگزاری جلسه راند تاریخ  ۱۴۰۳/۲/۲۷

«دستگاه گوارش- بخش ۹»

داروی  کلرامبوسیل یک عامل آلکیله کننده می باشد که این دارو در سگ هایی که دچار التهاب شدید دستگاه گوارش هستند یا گاهی اوقات در آنهایی که دچار لنفانژکتازی می باشند و همچنین در گربه هایی که IBD شدید دارند، به کار میرود. معمولا رایج است که گلوکوکورتیکوئیدها در ابتدا تجویز شود. کلرامبوسیل دارای اثرات نامطلوب کمتری نسبت به آزاتیوپرین می باشد. 
در سگ ها mg/m2  6-4 به طور روزانه تا بیشتر از سه هفته باید استفاده شود و پس از آن دوز باید کاهش یابد . دوز مناسب شروع این دارو برای گربه های زیر 3.2kg  حدود یک میلی گرم و دوبار در هفته می باشد و برای گربه های بالای 3.2 دوز 2 میلی گرم و دو بار در هفته پیشنهاد میشود. اثرات مفید این دارو ممکن است تا 4 الی 5 هفته بعد مشاهده نشود. اگر یک پاسخ مشاهده شد، بهتر است دوز با سرعت کمتر طی 2 الی 3 ماه،  کاهش یابد. در این بین حیوان بهتر است از نظر myelosuppression تحت نظر قرار بگیرد.
آزاتیوپرین (با نام تجاری ایموران ) فقط در سگ ها (50 mg/m2 به صورت خوراکی ، روزانه یا یک روز در میان ) بکار می رود و هیچ وقت در گربه ها استفاده نمی شود.برای سگ های کوچکتر معمولا باید 50 میلی گرم از قرص آزاتیوپرین خرد کرده و در یک مایع (مثلا 15 میلی گرم از مکمل ویتامین )به صورت سوسپانسیون، در آورده شود. این مخلوط سوسپانسیون بهتر است قبل از هر بار دارو دادن ،خوب مخلوط شود. دارو دهی به صورت یک روز در میان بسیار  بی خطر تر است ولی با این حال زمان بیشتری نسبت به دارودهی روزانه نیاز دارد تا اثرات بالینی دارو مشاهده شود (مثلا 2 تا5 هفته). اثرات جانبی در سگ ها شامل بیماری های کبدی، التهاب پانکراس و سرکوب مغز استخوان می باشد.

📚 منبع: Small Animal Internal Medicine - Sixth edition
🖋 مولفین: RICHARD W.NELSON - C.GUILLERMO COUTO

🔁 ترجمه شده توسط:#صبا_رحیم_پور

#دستگاه_گوارش
🔸 دام کوچکی شوید ⬅️ @SASAIM

⛔️ تنها کانال رسمی انجمن علمی-دانشجویی بیماریهای داخلی دام کوچک⛔️

«دستگاه گوارش- بخش ۱۰»

 
داروهای ضد باکتری
در سگ و گربه هایی که مشکلات گوارشی دارند، اگر پنومونی استنشاقی، تب، لوکوگرام نشان دهنده سپسیس، نوتروپنی شدید، انتروپاتی ناشی از آنتی بیوتیک یا دیسبیوزیز، کولیت کلستریدیایی، یا گاستریت علامت دار ناشی از هلیکوباکتر دیده شود،  در ابتدا آنتی بیوتیک تجویز می شود.
 
حیوانات با عارضه شکم حاد ممکن است منطقا با آنتی بیوتیک درمان شوند تا زمانی که ماهیت این بیماری کاملا شناخته شود. کولیت معمولا نشان دهنده این است که باید تجویز مقدار مناسبی از آموکسی سیلین  (22 mg/kg ) به صورت خوراکی وهر 12 ساعت یکبار ویا تایلوزین(10-20 mg/kg) به صورت خوراکی و روزانه صورت بگیرد؛ مخصوصا اگر به شدت به  کولیت کلستریدیایی مشکوک باشیم ولی اکثر حیوانات مبتلا به گاستروانتروکولیت حاد با علت ناشناخته ( شامل آنهایی که دچار سندرم اسهال حاد هموراژیک هستند که سابقا گاستروانتریت هموراژیک شناخنه می شد) از آنتی بیوتیک تراپی سودی نمیبرند.
استفاده روتین از دارو های ضد میکروبی در حیوانات دچار اختلالات دستگاه گوارشی پیشنهاد نمی شود مگر اینکه بیمار در ریسک بالایی از عفونت بوده باشد یا تحت درمان  یک اختلال خاصی بوده که این اختلال به آنتی بیوتیک پاسخ می دهد.
آمینوگلیکوزیدهای غیر قابل جذب (مانند نئومایسین) به طور کلی تجویز نمی شوند مگر اینکه به عفونتی مشکوک باشیم که به دارو حساس است مثل (مانند کمپیلوباکتریوز). مترونیدازول (10-15 mg/kg  خوراکی و هر 24 ساعت) برای طیف وسیعی از بیماری های گوارشی استفاده شده است که احتمالا برای اکثر موارد مناسب نبوده است.
تجویز مترونیدازول بعضی اوقات برای موارد مشکوک به ARE  موفقیت آمیز است و برخی از سگ ها و گربه ها یی که  تشخیص IBD برای آنها داده شده است ، به مترونیدازول بهتر از گلوکوکورتیوکوئید ها پاسخ می دهند که این موضوع از فرضیه "IBD احتمالا همان ARE  می باشد" حمایت میکند
 
اثرات نامطلوب یا عوارض جانبی معمولا رایج نیست اما ممکن است این عوارض شامل ترشح بزاق ( به دلیل طعم دارو) ، استفراغ، اختلالات سیستم عصبی مرکزی ( برای مثال علائم دهلیزی مرکزی) و احتمالا نوتروپنیا می باشد. این عوارض جانبی معمولا پس از قطع دارو از بین میروند. گربه ها ممکن است خوردن سوسپانسیون دهانی را راحت تر از قرص های 250 میلی گرمی بپذیرند چون معمولا قرص ها طعم نامطبوعی برایشان داشته و باید بریده شوند. مترونیدازول در برخی از گونه ها احتمالا سرطان زا است، اما هیچ شواهدی از وجوداحتمال خطر در سگ ها و گربه ها نیست.
 

📚 منبع: Small Animal Internal Medicine - Sixth edition
🖋 مولفین: RICHARD W.NELSON - C.GUILLERMO COUTO

🔁 ترجمه شده توسط:#صبا_رحیم_پور

#دستگاه_گوارش
🔸 دام کوچکی شوید ⬅️ @SASAIM

⛔️ تنها کانال رسمی انجمن علمی-دانشجویی بیماریهای داخلی دام کوچک⛔️