به نام او که هم جنون ست و هم مرهم.
اویی که زخم میزند و بهتر از هر مرهمی التیام میبخشد.
لبخندش دوای درد است و غمش عذاب جان.
اویی که پیچ موهایش صیادِ دل است و
سیاه‌چاله‌ی چشمانش, اسیرکننده‌ی روح.
اویی که صدایش آرامشِ شب‌ های بی‌ قرار ست
و سکوتش, آغاز هزار فکر.
نزدیک که میشود, عقل را میگیرد و دور که میشود,
تمام جانم به جست‌ و جویش می افتد.
به نام او که نمیدانم فرشته ست یا عذاب.
فقط میدانم از وقتی آمد, دیگر چیزی در من مانند قبل نبود.

از همان ابتدا, کارش وسوسه بود و پلیدی.
آمده بود تا آدم‌ ها را به گناه بکشاند, تا راهشان را به سمت تاریکی کج کند و چیزی از پاکیشان باقی نگذارد.

شیطان بود.
و مگر از شیطان جز گمراهی چه انتظاری میرفت؟

اما چه شد که وقتی نگاهش به آن پسر افتاد, تمام آنچه برایش ساخته بودند رنگ باخت؟

چرا دست‌ هایی که روزی برای کشاندن آدم‌ ها به تاریکی دراز می‌شد, حالا تنها میخواستند او را از تاریکی دور نگه دارند؟

چه شد که برای نخستین بار, وسوسه نکرد.
نجات داد؟

شاید عشق, تنها گناهی بود که شیطان نمیدانست چگونه مرتکبش شود.

او آمده بود تا فرشته‌ ها را به سقوط بکشاند,
اما در میان تمام آدم‌ هایی که میتوانست گمراه کند, یکی را پیدا کرد که دلش نمیخواست حتی یک قدم از نور دور شود.

پس برای او, شیطان بودن را کنار گذاشت.
نه برای اینکه پاک شده بود,
بلکه چون برای نخستین بار, چیزی داشت که حاضر بود به خاطرش خودش را به آتش بکشد.

و شاید عجیب‌ترین حقیقت درباره‌ی شیطان همین باشد.
گاهی شیطان عاشق می‌شود,
و عشق, او را بیشتر از هر گناهی به نابودی میکشاند.

- من قلبم تاریکه, چرا منو دوست داری؟
+ تاریکی همیشه باصداقت تره, اوج تاریکی هم باشه میتونه نور شبشو بهت بتابه و بهت نور بده.. و هم میتونه.. نورشو ازت بگیره و بذاره یخ بزنی
- اگه این تاریکی نورِ خورشیدمو از بین ببره چی؟
+ مرگ خورشید بدست ماه؟ زیباترینه.

- آگـوسـت دی.