‌ ‌ ‌ ‌ 𝖭𝗈 𝖢𝖺𝗉𝗍𝗂𝗈𝗇.

در آن شب, در آن نزدیکی, میان تمام آن غوغایی که بین ما بود, گفتم رفتنت دردی‌ ست که تمام جانم را در بر میگیرد.
دردی که انگار قلبم را از سینه بیرون میکشد و چیزی جز یک تنِ خالی برایم باقی نمیگذارد.

نمیدانستم چطور باید بگویم که نبودنت فقط نبودن یک آدم نیست.
رفتن تو, سکوتی‌ ست که بعد از رفتنت در همه‌ چیز میماند. در حرف‌ هایم, در اتاق, در لحظه‌ هایی که عادت داشتم تو را آنجا ببینم.

گفتم اگر بروی, شاید ظاهرا همه‌ چیز مثل قبل ادامه پیدا کند, اما من دیگر همان آدم قبل نخواهم بود.
چون بعضی رفتن‌ ها فقط فاصله میسازند, اما بعضی‌ هایشان چیزی را در آدم برای همیشه خاموش میکنند.

شاید روزها بگذرند و من هم یاد بگیرم چطور بدون تو زندگی کنم, چطور بخندم, حرف بزنم و وانمود کنم چیزی تغییر نکرده. اما تهِ همه‌ی این ها, جای خالی تو همانجا میماند.
شاید حتی دیگر از رفتنت حرفی نزنم, اما هر بار که چیزی یاد تو بیندازد, همان درد آرام, بی‌ صدا و آشنا دوباره برگردد.