قرنطینه! و شودها و بایدهایی که هیچ وقت نمی‌شود و نمی‎باید.

سال‌هاست که رویه تصمیم‌گیری میان مدیران و مسئولین ارشد، میانی و عملیاتی در ایران این یک جمله است: چرا فلان چیز بهمان چیز نیست؟ فلان چیز باید بهمان چیز باشد. اما دریغ از یک نوع مطالعه ساده. دریغ از سیاست گذاری درست. در مقاله زیر نویسنده نشان داده که چگونه بعد از 21 روز تاخیر در قرنطینه شیب مبتلایان 40 درصد افزایش پیدا می‌کند. حالا این را بگذارید کنار حرف فرماندار خوانسار که گفته بود، نباید خوانسار را قرنطینه کنیم چون دارالمومنین و محل تربیت علما و فضلاست و بعدتر برای حیثیت این شهر بد می‌شود. من در این روزها متاسفانه به خاطر اصرار خانواده به صدای منحوسِ صداوسیمای ملی نجش شد و مجبور شدم بسیاری از تحلیل‌های کارشناسان داخل صدا و سیما را مبنی بر عدم قرنطینه بشنوم. متاسفانه هیچ کدام یک دانه عدد و رقم هم اعلام نکردند و حرف‌های شکمی زدند که قرنطینه مال عهد بوق است. به نمودار زیر توجه کنید! ما نمودار قرمز نیستیم. ما نمودار سیاه هستیم. هنوز هیچ قرنطینه رسمی‌ای در کشور اجرا نشده است.

https://medium.com/@tomaspueyo/coronavirus-act-today-or-people-will-die-f4d3d9cd99ca

«دست بجنبانیم که قافله دارد به سرعت می‌رود»

❇️ یکی از کاربران شبکه اجتماعی مدیوم به نام Tomas Pueyo مقاله مفصلی درباره شیوع #کرونا در کشورهای مختلف و فراگیری جهانی آن منتشر کرده و در آن نسبت به امکان بحرانی شدن اوضاع و تعداد بالای مرگ‌ومیر ناشی از این بیماری در صورت جدی نگرفتن شرایط و عمل نکردن به اقدامات ضروری هشدار داده است. او در این مقاله از داده‌های رسمی کشورها درباره تعداد مبتلایان و جان‌باختگان و نیز مدل‌های آماری برای بررسی شیوع این ویروس استفاده کرده است.

🔸 #محمدامین_خشخاشی‌مقدم، ورودی ۹۳ #کامپیوتر شریف و دانشجوی فعلی دانشگاه ETH سوئیس هم در صفحه ویرگول خود این مقاله را ترجمه کرده تا هشداری باشد برای مردم و مسئولان که بهتر و دقیق‌تر با واقعیت ناگزیر امروز جهان آشنا شوند. خواندن و بازنشر آن می‌تواند بسیار مفید باشد و حتی به سلامتی و زنده‌ماندن خیلی از مردم کمک کند.

🔸 مقاله مفصل است و در لینک‌های زیر می‌توانید آن را در سه قسمت بخوانید ولی خلاصه‌اش این است که وضعیت شیوع و فراگیری این ویروس از آنچه که در آینه آمار رسمی می‌بینیم، فراتر و بحرانی‌تر است. باید شرایط را جدی بگیریم و هرچه که لازم است را انجام بدهیم و تمام عواقبش را هم بپذیریم. همین امروز هم برای شروع هر اقدامی می‌تواند دیر باشد، چرا که تجربه اپیدمی‌های قبلی و همچنین تجربه چین و دیگر کشورها در مقابله با کرونا بهمان نشان می‌دهد که وقتی با رشد نمایی سروکار داریم، هر روز و هر لحظه مهم است و حیاتی.

▫️لینک قسمت اول مقاله در ویرگول
▫️لینک قسمت دوم مقاله در ویرگول
▫️لینک قسمت سوم مقاله در ویرگول


▫️لینک مقاله اصلی در مدیوم

@Pishnahadable
@sharifdaily

حدوداً نیمی از عمرم، یک عوضیِ تمام‌عیار بودم. جوانکی با شوخی‌های نچسب و حرف‌های نیش‌دار. دلیلم این بود که «خود واقعی»ام هستم و الکی ادای آدم‌خوب‌ها را درنمی‌آورم. فکر می‌کردم کلاً مشکل از دیگران است. تا اینکه همان‌ها قانعم کردند سری به روان‌پزشک بزنم. آن‌وقت فهمیدم نسخۀ واقعیِ خودم چقدر مزخرف است: اگر خودِ خودم باشم، دوست دارم دائم به استادم توهین کنم، تا لنگ ظهر بخوابم و تمام روز در توییتر بچرخم. واقعاً چرا نباید به تغییر این «خود» فکر کنم؟
بخت با همگان یار بود که تصمیم گرفتم پیش روان‌پزشک بروم. درخلال یکی از همان جلسات اولیه، درمانگر مهربان من، کسی که ایدهٔ تمامی مقالاتم را مدیون او هستم، گفت به‌راحتی می‌توانم از پیامدهایی پرهیز کنم که «خودبودن» برایم به‌همراه داشته است. تنها کافی بود آن‌چیزی نباشم که فکر می‌کردم «خودبودن» است؛ دلیل اصلی‌اش هم چیزی نبود جز اینکه خودِ پیشینم یک عوضی تمام‌عیار بود. تلاش برای اصیل‌بودن، بیش از آنکه سبب ابرازِ یک خود غیرقابل تغییر در من شود، باعث تولید آن شده بود؛ خودی را تولید کرده بود که دیگر نمی‌خواستم باشم.
ویراستار متن از من پرسید که آیا این حکم «خودت باش» تأثیر منفی هم بر فرهنگ داشته است؟ پاسخ صددرصد مثبت است. ایمیلی به ویلیام سوان، استاد روان‌شناسی در دانشگاه تگزاس در آستین، فرستادم و از او خواستم جمله‌ای بهتر از «خودت باش» پیشنهاد دهد. پاسخ او خیلی خوب و مرتبط با نوشته پیشِ‌رو بود. او گفت: «یک نصیحت خوب، برای آن‌هایی که فکر می‌کنند ’خودت باش‘ چیز خوبی است، این است که سخنرانیِ رهبر جهان آزاد را در آخرهفتهٔ گذشته نگاه کنند. اگر به برخی افراد مجوز بدهیم که خودشان باشند، نتیجه‌اش می‌شود همین سخنرانی‌هایی که دیدنشان مثل شکنجه است».
متن کامل:

http://m.tarjomaan.com/neveshtar/9379/

علیرضا بیرانوند با انتشار این ویدئو از ورزش کردن در خانه نوشت: در خانه می‌مانیم و کرونا را شکست می‌دهیم.

asriran.com
@MyAsriran

این روزها هم تلویزیون هم در فضای مجازی از این دست مطالب پخش می‌شود. این که در خانه بمانیم و ورزش کنیم. سوالی مهم این است که مگر خانه‌هایمان چقدر بزرگ است. خدا رو شکر من در خانه بزرگی زندگی می‌کنم و می‌توانم ورزش کنم. ولی در همین فامیل و اطرافیان، خانه‌هایی را می‌بینم که جای بازی برای بچه‌ها ندارد. خانه‌های 30 متری، چهل متری. که تویش پر است از وسایل و حتی جای راه رفتن برای آدم‌ها نیست. خلاصه آقای بیرانوند خوش به حال شما که در خانه‌ات رو پایی می‌زنی، ولی خیلی‌ها هستند که در خانه‌شان جا برای قدم زدن نیست.

#کرونا

دکتر #پیام_طبرسی مدیر بخش عفونی بیمارستان مسیح دانشوری اولین بیمارستان میزبان بیماران کرونایی است.
دقایقی به حرف های او گوش و به دیگران هم اطلاع دهید.
توییت: kourosh721
@sahandiranmehr

از مردمم می‌ترسم.

اگر کسی می‌خواهد حقیقت اجتماعی-فرهنگی اتفاق حمله به قرنطینه حرم‌های رضوی و معصومی رو بفهمد باید کتاب زیر را بخواند. غلامحسین ساعدی از زمانه خودش بسیار جلوتر بوده. بنظرم باید این کتاب را خواند. فوق العاده است.

@rwriter

زندگی کرونایی من در ایران/ نوشته جنیفر گرین زنی که ایران را به آمریکا در دوران کرونا ترجیح داد...

زندگی کرونایی من در ایران، جایی که کووید نوزده می‌کشد، اما انسانیت باقی‌ می‌ماند / روایت زنی که زندگی در ایران را در عصر کرونا به زندگی در آمریکا ترجیح می‌دهد...


در آوریل گذشته به ایران آمدم. این روزها، من و همسرم تصمیم گرفتیم که به خانه‌مان در آمریکا برگردیم. اما با هجوم بی‌رحمانه کووید19 به ایران و بقیه کشورها، بلیط‌مان کنسل شد. اول خیلی از اینجا ماندن احساس ناامنی کردم، حتی بعد از این که فهمیدم هیج جا در جهان از شیوع کرونا در امان نیست. ما در شهری بزرگی هستیم که به شدت به محصولات کشاورزی از مناطق دیگر وابسته است. اینکه ممکن است در آینده شهر دچار کمبود و قحطی و مشکلات دیگر بشود، من را نگران کرد. همچنین احتمال آشوب. بعد از تمام مشکلاتی که ایرانی‌ها در 2019 و 2020 تجربه کردند، حالا یک اپیدمی اضافه شده است.

با این حال، بعد از خواندن اخبار شبکه‌های غربی و بررسی رسانه‌ها و دیدن این که مردم آنجا چگونه وحشیانه برای خرید دستمال توآلت، ضدعفونی‌ کننده و ماسک به هم حمله ور می‌شوند، فکر کردم که بهتر است ایران بمانم.

برای خواندن ادامه به ویرگول بروید👇🏻👇🏻

#صالح_رستمی
#مهنا_شکیبا

https://b2n.ir/cronalifeofjennifer

چرا کتاب بخوانیم؟

متن صوتی مقاله "غرق شدن در کتاب‌ها چه بر سر مغزتان می‌آورد؟"

@Rwriter

✅ لطفا به همه بفرستید.
#عید_ما_بعد_از_شکست_کرونا

asriran.com
@MyAsriran

🎥اگر کرونا جدی گرفته نشود چه اتفاقی می افتد؟

📌مدل دینامیکی مشایخی استاد اقتصاد دانشگاه شریف در مورد #کرونا

منبع:
@emtedadnet

🆔@sharif_prm

🦠بیانیه خود قرنطینگی🦠

از آنجا که درمان مطمئن و واکسیناسیون مناسب حداقل یک سال دیگر ممکن میشود، تنها راه موثر برای دور نگه داشتن اپیدمی کرونا ویروس این است که به ویروس شانس شیوع کمتر بدهیم. لیست زیر اقداماتی است، که از ساده ترین روشهای موثر ممکن برای مبارزه با با این بیماری همه گیر می باشند ، این اقدامات به منزله مجموعه ای از دستورالعمل های لازم برای افرادی هستند که مایل به پیوستن به این جنبش و عمل به آن می باشند، ، درحالی که مسئولان دولتی همچنان این موضوع را نادیده میگیرند.

1. وحشت نکنید ، اما هوشیار باشید.

2. دستان خود را دائما بشویید و آداب سرفه کردن و عطسه کردن خوب (اتیکت سرفه و عطسه)‌ را تمرین کنید.

3. سعی کنید تا حد ممکن به صورت خود دست نزنید ، همچنین به دهان ، بینی و چشم هایتان.

4. فاصله انسانی را تمرین کنید ، بغل کردن و روبوسی ممنوع ، دست دادن ممنوع، بزن قدش ممنوع. در صورت لزوم ، از راه های مطمئن تر دیگری استفاده کنید.

5. در کنسرت ها ، نمایش های تئاتر ، مسابقات ورزشی یا هرگونه برنامه تفریحی دسته جمعی دیگر شرکت نکنید.

6. از بازدید موزه ها ، نمایشگاه ها ، سینماها ، کافی شاپ ها و رستوران ها و سایر مکان های تفریحی خودداری کنید.

7. از اجتماعات و رویدادهای اجتماعی مانند جلسات باشگاه ، مجالس مذهبی و مجالس خصوصی دوری کنید.

8. میزان سفر خود را به حداقل برسانید. اگر خیلی ضروری نبود مسافت های طولانی را نروید.
9. در صورت لزوم از حمل و نقل عمومی استفاده نکنید.

10. اگر می توانید در خانه کار کنید ، این کار را انجام دهید. از کارفرمای خود بخواهید در صورت لزوم اجازه کار از راه دور را بدهد.

11. بسیاری از تعاملات اجتماعی را با روش های جایگزین مانند تماس تلفنی یا گپ تصویری انجام دهید.

12. اگر خیلی ضروری نیست خانه خود را ترک نکنید.

این بیانیه در سایت Staythefuckhome منتشر شده است

#درخانه_می‌مانیم

https://staythefuckhome.com/fa

⭐️بهترین‌های سال 98 ⭐️

📚بهترین کتاب‌ها:

✏️ بهترین کتاب‌های داستانی‌ای که خواندم:

1. مجمع سری/ رابرت هریس/ نشر چترنگ
2. The humans / Matt Haig
3. زمستان 62/ اسماعیل فصیح

✏️ بهترین کتاب‌های غیر داستانی‌ای که خواندم:

1. تاریخچه تقریبا همه چیز/ بیل برایسن/ نشر مازیار
2. The war of art / Steven Pressfield
3. هنرشناخت مردم / باربارا بارون ـ تيگر ، پل دی/ نشر هرمس

🎥 بهترین فیلم‌ها:

1. Apocalypse now (1979)
2. First Reformed (2017)
3. وقتی همه خوابیم (2009)
4. Parasite (2019)

📺بهترین فصل‌ها از سریال‌ها:
1. Chernobyl (2019)
2. American Crime Story (Season 1: The people Vs Oj. Simpson )
3. Curb your enthusiasm (Season 3)

🎲 بهترین بازی‌ها:

1. Firewatch (2016)
2. Children of Morta (2019)
3. Oxenfree (2016)

مدیریت حرفی: کابوس جدیِ ایران

@Rwriter

مدیریت حرفی: کابوسِ جدی ایران

مدیریت مُدرن از زمان شکل گیری‌اش یعنی از زمانی که تیلور با نظریه مدیریت علمی‌، فایول با اصول 14 گانه و وبر با تدوین روابط بروکراسی در سازمان پایه‌های آن را بنا نهاده‌اند، دستخوش تغییرات زیادی شده است. بحث‌های زیادی هر روز در مجلات مختلف و ژورنال‌های علمی درباره تئوری‌های مدیریت و شیوه مدیریت صورت می‌گیرد. بی‌شک هر شیوه مدیریتی، هر سیاست و هر دیدی نکات مثبت و منفی خودش را دارد، اما باید دانست مدیریت مثل هر علم یا مطالعات دیگری بسیاری از نظریه‌ها و متدولوژی‌های خودش را پشت سر می‌گذارد؛ یعنی مدیریت با نظریه‌ها و شیوه‌های منسوخ شده دیگر کاری ندارد. مدیریت و سیاست‌گذاری کلان در ایران دچار بیماری بدخیمی‌است که نگارنده این یادداشت نام «مدیریت حرفی» را بر روی آن نهاده است. مدیریت حرفی در واقع شاکله انواع شیوه‌های مدیریتی‌ است که در مدیریت و سیاست گذاری سطح کلان کشور اتخاذ می‌شود و اغلب اگر منجر به فاجعه نشود، باعث خسارت‌های زیادی می‌شود.

👈🏻 ادامه این یادداشت را که در ویژه نامه عید 99 روزنامه شریف منتشر شده است، می توانید در ویرگول بخوانید:

https://virgool.io/@salehwriter/modiratharfi-zagri2hnds4i

در نزدیکی مرگ، زنده‌ترین‌ایم.
[ویدیو]
@Rwriter

در نزدیکی مرگ، زنده‌ترین‌ایم.

پیشتر که دست‌هایم را می‌شستم به همه چیز فکر می‌کردم جز شستن دست‌هایم. پیشتر که پدرم می‌خواست از خانه بیرون برود یا خودم برای خرید به بیرون بروم تمام ذهن و فکرم همه چیز بود جز بیرون رفتنم. جز قدم زدنم. جز سوار آسانسور شدنم. حالا اما دلم پر می‌کشد برای همه این‌هایی که نمی‌توانم انجام دهم. حالا وقتی دست‌هایم را می‌شورم، به همه چیز فکر می‌کنم. به صابونی که باید خوب کف کند. به پوستی که باید خوب صابون کف کرده رویش بنشیند. به حرکات و مراحلی که باید خیلی خوب پشت هم انجام دهم. به انگشت شستی که باید خوب دورش را آغشته به صابون کنم. باید موقع خشک کردن حواسم باشد تا دستم دوباره به شیرآب نخورد. باید به همه این‌ها فکر کنم. همه این‌ها به خاطر ترس از مرگ است. ترس از مرگ خودم. ترس از مرگ اطرافیانم. اما ترس مرا به زندگی بیشتر نزدیک کرده. به بودن در لحظه‌حال. به شمردن لحظات. به حیات. نباید شکر گزار باشم؟ از این نزدیکی. از این تماسِ با بودن، تماسِ با پوستِ شفاف و نرم زندگی. از بوییدن حیات. چرا من شکر گزارم و قدر شناس.

https://t.me/Rwriter/480