در ۲۵ سالی که زندگی کردم، هربار فکر کردم بدترین اتفاقی که میتونه در زندگی بیوفته چیزیه که تا همین پارسال ازش خبر نداشتم.
امسال فکر میکنم “نامطمئن زندگی کردن” از همه‌شون بدتر باشه.
وقتی دقیقاً نمیدونی از پس چه کاری برمیای؟ باید برای چه کاری تلاش کنی؟ چیزهایی که تا الان به‌دست آوردی واقعاً، ته تهش، چقدر ارزش داشته؟ چه چیزهایی رو باید رها کنی؟ در مورد چیزهایی که تو رها نکردی ولی ازت گرفتنش می‌بایست چه حسی داشته باشی؟ وقتت رو باید چطور بگذرونی؟ چقدر بدبین باشی؟ چقدر خوشبین باشی؟
فکر میکنم این سوال‌ها همیشه با آدم هست ولی یه تفاوت بزرگ وجود داره. وقتی نوجوونی تحمل منتظر بودن و فکر کردن رو داری، میتونی بگی گم شدم یا به سادگی بگی “نمیدونم!” ولی وقتی بزرگسال شدی باید زندگی کنی و این شکلی باید “نامطمئن زندگی کنی”.
نمیتونی اعتراف کنی نمیدونم. باید بدونی داری چیکار میکنی.
جمعه تو کلاس گیسو در مورد کتابی که خوندیم “مباحثه” داشتیم.
جمله‌هارو روی کاغذ نوشته بودیم، بعد خونده شدن هر جمله باید با نشون دادن کارت‌های سبز و قرمز نظرمون رو اعلام میکردیم.
بعد یه نفر با کارت سبز و یه نفر با کارت قرمز انتخاب میشد تا از نظرشون دفاع کنن.
وقتی به جمله “یِنینا یک بیمار روانیه.” رسیدیم فقط من و سه نفر دیگه رای قرمز دادیم و وقتی قرار شد من از نظرمون دفاع کنم واقعاً نمیدونستم چطور باید ثابت کنم کسی که سه نفر رو کشته و تو جنگل رها کرده “روانی” نیست.
چرا فکر میکردم اون یه سایکوپث نبود؟
نمیدونم.
وقتی رسیدیم به جمله “زمین برای انسان‌ها ساخته نشده” رای سبزم رو قبل تموم شدن رای گیری کردم قرمز چون رای‌های قرمز بیشتر بود.
چون وقتی بزرگسالی باید بدونی چرا.

بچه:
Is there food in Heaven?

بچه:
What would you do if you were a Zombie?

در ادامه هم به سوال های
اگه زامبی تو جاده بهت حمله میکرد همه قانون هارو میشکوندی؟
و
چیکار میکردی اگه یه قارچ سمی بودی؟
و
چیکار میکردی اگه یه اسکویید بودی و شکارت میکردن؟
جواب دادم:)))

- Do you have to pay money?
- no, not at all.
- WOOOOOOOoooow...
Angles are so niiiiiiiiceee!!

در ادامه گفت باشه تو تحت کنترلی ولی چطوری میری بیرون؟ مردم که اینو نمیدونن ازت میترسن.
و منم گفتم میمونم خونه و همه چیو سفارش میدم.
و گفت چطور از پیک تحویل میگیری؟‌گفتم میگم بذاره جلوی در میرم برمیدارم.
بعد گفت تو خونه‌ حوصله‌ت سر نمیره؟
منم گفتم
I’m a boring Zombie after all.
:)))

https://t.me/BluChtBot?start=64a2ac00bfd4ab8c85

این یه لینک جدید که توش باهم صحبت کنیم!:> قبلی خراب شد و کلی پیام خوب داشتم که هیچوقت نشد جوابشونو بدم، پس بفرمایید❤️

‎
خسته شدم
این حس افسردگی داره امونم رو میبره
دو ماهه دانشگام تموم شده ولی حس میکنم از همه چی عقبم

سلام عزیزم! :> من خیلی خیلی خیلی درکت میکنم چون بعد از اینکه دانشگاه تموم شد حس کردم که عجب آدم بدردنخوری هستم و چقدر دیر شد و سریع خودمو انداختم سرکار و بعدها خیلی خیلی از دست خودم عصبانی شدم. که چرا نتونستی تو ۲۱ ۲۲ سالگی یه ذره به خودت راحت تر بگیری؟ دیر شده؟ مگه نه اینکه ما باید سالها تا روزی که بدنمون راه میاد کار کنیم هرروز و هر ماه، مدرسه بعدش سریع بپر تو دانشگاه که دیر نشه و بعدشم سریع سرکار و دیگه تا آخر عمر همین شکلی.
اگه الان دیر شده پس کی زود بوده؟:٫) تازه ۱۲ ۱۳ سالگی که آدم فقط داره خودش و محیطشو میشناسه، سال‌های نوجوونی درگیر استرس درس میشه و بعدش پرت میشه تو دانشگاه که بعدش هم بگیم دیر شده؟
اصلا کی باید شروع میکردیم؟
واقعااا و واقعاا این فکرارو نکن! از این روزات لذت ببر چون واقعا وقت دنیارو داریم! باور کن:>

بچه‌ها جونم میدونم خیلی‌هاتون کنکور داشتید یا دانشجویید، و میدونم خیلی‌هاتون بعدش دچار همین حس‌ها میشید ولی واقعا و واقعاً، جدی مسیر زندگی خیلی طولانیه! اگه تو ۲۰ و خوردی سالگی دیر شده پس اصلا تو ۴۰ سالگی باید چیکار کنیم؟

همش همون حرفیه که میگم؛ زندگی تنده ولی منم دارم تلاش میکنم اجازه ندم منم باهاش همش حس کنم “دیرم شده!!!”
سخته، ولی دارم سعیممو میکنم

دلم بچه داشتن میخواد تا آخر عمرم.

حالا درسته اینارو گفتم
میخوام غیرمنتظره ترین جمله رو در ادامه‌ش بگم:)))
“میگم واسش دیر شده!”
ولی جدییی این “حسم” نیست، کاملا از روی اعداد و ارقام دارم میگم، یعنی به صورت کامل منطقی و نه اضطراب!
دلم میخواست فاصله سنیم با بچه‌م کم باشه و هی داره زیاد میشه:)))

مامانم معتاد وردل فارسی شده!
یه بار دادم بهش گفتم بیا ببین میتونی؟
فرداش گفت بیار واسم ببینیم امروزو:>
بعد امروزم دیدم خودش داره بازی میکنه، سرچ کرده: واجور فارسی :)))))

بیاید بگید که بیدارید، فیلم ترسناک ندیدید و این یه شب عادی و آرومه واستون💖💖
مرگ بر فیلم ترسناک 🤝🏻