امروز دیروز عجیب غریب شروع شد. همه‌ش داشتم بدبیاری میاوردم و وقتی بعد کلی بدو بدو به کلاسم هم نرسیدم وسط خیابون زدم زیر گریه و زنگ زدم به دوست عزیزم. دوست عزیز و صبور. همونجا یکم دلداریم داد و بعد هم با چیزای شیرین اومد پیشم. “بزبز” بازی کردیم؛ بزبز کردن من بود: تعارف کردن و درست حدسش زد🥇بعدشم سه قسمت Skam دیدیم. بقیه روز بد پیش نرفت تا وقتی الان دیدم که به اون شکلی که ازش متنفرم استریک وردلم رو از دست دادم. “یادم رفت بازی کنم.” وردل قدیما مهربون بود بعضی وقتا که سرم خیلی شلوغ بود و فراموش میکردم میتونستم ساعت گوشیمو عوض کنم و بازی کنم ولی یهو نامرد شد.

این پیامو داشتم سعی میکردم دیشب بفرستم ولی در ادامه اتفاقات جالب اینترنتم کار نمیکرد:))

وسطای شب با دل درد از خواب بیدار شدم و همونطوری که داشتم تلاش میکردم برگردم به خواب یادم افتاد ساعت ۴ مراسم Grammy شروع میشه و میتونم آنلاین نگاش کنم، از فرش قرمز شروع کردم به نگاه کردن، تو اینجور ویدیوها سعی میکنم پشت صحنه رو نگاه کنم تا ببینم آدم معروفا وقتی کسی حواسش بهشون نیست چطور رفتار میکنن؟ دیگه خوابم نبرد و دلم میخواست همینطوری تا صبح Grammy نگاه میکردم ولی زندگی بزرگسالی داره مجبورم میکنه برای کلاس فردا دیگه بخوابم و تازه سردرد هم گرفتم🚶🏻‍♀️
روزگار جوانی آلارم میذاشتم پامیشدم فلش رو میذاشتم که از رو منوتو ضبطش کنه بعد میرفتم مدرسه و ظهر با خوشحالی برمیگشتم و برای روزها نگاش میکردم:)) الان نه تنها “ضبط کردن” بی معنیه بلکه هیچی مخفی نمیمونه و همه چیز تند تند خبر میشه.
دوران زندگی کند و آهسته کجایی:٫(((
فردا تلاشمو میکنم برای به جا آوردن سنت‌های قدیمی سرفرصت خودم نگاش کنم و از اخبار اینترنتی فرار کنم🤞🏻🤞🏻🤞🏻
۵:۵۳
شب بخیر👋🏻

خوابی کافی و دلچسب

Wordle 1,334 2/6

⬜🟨🟨⬜⬜
🟩🟩🟩🟩🟩

هیجان انگیز ترین اتفاق ممکن:>>

این چهارمین باره!

سه تای‌ قبلی!
(اسپویل نیستا روزای پیشه)

من چه جور آدمی هستم؟ همیشه دلتنگ! امروز دلم برای دیروز و دیروزها تنگ شده و تقریباً هیچوقت نتونستم چشمم رو از گذشته بردارم تا بتونم آینده رو تصور کنم. امروز که دخترای دبیرستانی رو تو بازارچه‌ای که خودشون راه انداخته بودن دیدم، با موهای آزاد و رقص و کلی شور، دلم مثل همیشه تنگ شد برای یه موقع‌ دیگه‌ای از زندگی. ساعت‌ها کش میومد و زندگی واقعا‌ً مهم به نظر میرسید. سال‌های دبیرستان به من خوش نمیگذشت و آدما باهام مهربون نبودن ولی وسط همه اونا من خیلی خیلی بیشتر حس میکردم واسه خودم کسی هستم. واقعاً گاهی انگار دنیایی که من داخلشم داشت دور من میچرخید. ولی الان دیگه هیچوقت این شکلی فکر نمیکنم که ذره‌ای در این دنیا فردیت دارم، انگار هیچی کافی نیست.
اون سالی که معلم بچه‌های دبیرستانی بودم، تو جلسه اولیا مربیان با حضور خود بچه‌ها هرکدوم از معلما باید چند دقیقه صحبت میکردن قبل از رسیدن به سوال‌ها، خیلی خیلی دلم میخواست درس و کتاب رو ول کنم و به بچه‌ها بگم وقتی من دبیرستانی بودم همه بهم میگفتن “چشم رو هم بذاری زمان گذشته، قدرشو بدون” و من باور نمیکردم. الان من به شما میگم، چشم رو هم گذاشتم و من حالا در نقش معلم جلوی شما نشستم و شما احتمالاً باور نخواهید کرد!
همه چیز زود میگذره پس مراقب سال‌های نوجوونیتون باشید.

دلم میخواد قدر زندگی رو درست بدونم ولی میدونم که نمیتونم، شاید یه روزی یکی بهم بگه چشم رو هم بذاری ۴۰ سالت شده و شاید من هنوز باور نکنم.
امروز یه گردنبند گل نرگس برای خودم خریدم تا شاید حواسمو بیشتر جمع کنم.


پی‌نوشت: آوای عزیزم! اگه این پیام رو میبینی ممنونم که اومدی و باهم صحبت کردیم!:>
(یه چیز درگوشی: دوستم گفت تو شاگرد موردعلاقشی!✨)

چرا اینقدر زشته؟:((