این قشنگ ترینترین آهنگ دنیا در توصیف تموم کردن یه رابطهست که تو همه تلاشت رو واسش کردی:<
❤6
فرار کن ندا.
Photo
در راستای این، یه تغییر خیلی بزرگی که من در طی این سالها کردم اینه که قبلتر اگه جایی میرفتم مصاحبه و اونا تو صحبتهاشون اشاره میکردن “اینجا فضا بین همکارا خیلی دوستانهست.” من هم این رو به عنوان یه ویژگی مثبت در نظر میگرفتم و پیشاپیش در موردش خوشحال میبودم ولی الان دیگه در موردش مطمئن نیستم.
الان فهمیدم “فضای دوستانه” فقط وقتی و اونم شاید جواب بده که تو هم “دوست” بقیه حساب بیای و نه یه همکار. در غیر این صورت هیچ چیز خوبی در مورد تماشا کردن اینکه همه اول صبح همدیگه رو بغل کنن و در مورد برنامههای مشترک آخر هفتهشون حرف بزنن و تو گوش همدیگه صحبت کنن وجود نداره.
الان حتی شاید ترجیح میدم که به جای اینکه با کله پرت شم وسط یه سری دوست، تو یه فضای قاعدهمند تر کار کنم. محیطی که به جای اینکه هرروز ناخوداگاه به تمام ویژگیهای شخصیتی و ظاهری و رفتاریم فکر کنم، بدونم حد و مرز خودم و بقیه کجا تموم میشه.
میخوام کاری که انجام میدم مشخص کنه که آیا آدم ارزشمندی هستم یا نه، و نه اینکه با کی ناهار میخورم، کی ازم میپرسه لباسمو از کجا گرفتم و کی داستان زندگیشو تو بالکن واسم تعریف میکنه.
شایدم این فقط شروع پیر و عنق شدن باشه، نمیدونم!
الان فهمیدم “فضای دوستانه” فقط وقتی و اونم شاید جواب بده که تو هم “دوست” بقیه حساب بیای و نه یه همکار. در غیر این صورت هیچ چیز خوبی در مورد تماشا کردن اینکه همه اول صبح همدیگه رو بغل کنن و در مورد برنامههای مشترک آخر هفتهشون حرف بزنن و تو گوش همدیگه صحبت کنن وجود نداره.
الان حتی شاید ترجیح میدم که به جای اینکه با کله پرت شم وسط یه سری دوست، تو یه فضای قاعدهمند تر کار کنم. محیطی که به جای اینکه هرروز ناخوداگاه به تمام ویژگیهای شخصیتی و ظاهری و رفتاریم فکر کنم، بدونم حد و مرز خودم و بقیه کجا تموم میشه.
میخوام کاری که انجام میدم مشخص کنه که آیا آدم ارزشمندی هستم یا نه، و نه اینکه با کی ناهار میخورم، کی ازم میپرسه لباسمو از کجا گرفتم و کی داستان زندگیشو تو بالکن واسم تعریف میکنه.
شایدم این فقط شروع پیر و عنق شدن باشه، نمیدونم!
❤20👍1