وای چه بد گفتم دوستای خوب اونجان. نههه!!! دوستای عالی از اونجا اینجان در اصل!!!

تا ۱ آذر نشه باورم نمیشه!:>>>

میرم میشنم تو بالکن، وردل بعد از وردل فارسی بعد از کانتکستو بعد از ولاگ دو ساعته بعد از انتشار ده کتاب در ماه:)))

🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️میخوام در خونه جدی باسلیقه و خانوم و مرتب و خونه‌دار و صبور و آشپزی‌کننده و demure و lady-like باشم 🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️🕯️

🕯️🕯️🕯️میخوام در آشپزخونه سه متری مثل اون خانومه نون و خمیر و پاستیل و آدامس رو از پایه خودم درست کنم🕯️🕯️🕯️🕯️

عصرهای سرد و تاریک، عدس پلو و ماست، تکلیف با مدادقرمز، چایی و بیسکوییت ساقه طلایی، مجله “دانش‌آموز” انتشارات رشد، بابا که خونه نیست، شبکه ۲، روزنامه جام جم، پرتقال و تخمه و انار.، سریال “مدرسه ما”، نون تازه.
دنیا که بزرگه و به نظر چیزای جالبی توش اتفاق میوفته، امیدوارم زود نوبت منم بشه.

خیلی طرفدار این slowed reverb ها نبودم هیچوقت ولی این یکی خیلی احساسات بزرگی داشت واسم.
اصلیش اینه:

ندااا😭😭چیپس زیادد

وای به خدا کاش چیپس زیاد بوددد:))) و اسباب کشی نبود🚶🏻‍♀️

تنهایی اسباب کشی کردن، بلند کردن جعبه‌ها و درهارو با پا نگه داشتن مهم ترین کار زندگیمه. میشه گفت هرچندسال یه‌بار، نتیجه کل کارایی که کردم میشه چندتا جعبه که با خودم ببرم اینور اونور.
تازه الانا ماشین دارم، یه وقتایی با اسنپ میبردمشون.