Reflection

[هیولی]
۱ ) هیولی مطلق : ماده ی واحد و جوهری بسیط باشد، که همواره متصّور به صورت های مختلف و متقلّب به حالت های گوناگون یعنی پذیرای <صورت > است، هیولی علّت کَون(=بودش) و فساد(=تباهی) در عالَم باشد و آن بر چهار نوع است : کلّی ، اُولی ، طِباعی ، صِناعی ، که چهار عنصر وطبع/ و فلک از آن پدید آمده است . هیولی که ماده قدیم و موجود بالفعل است ، همانا جزو(= ذرّه) هاست نامتجزّی (= اَجزاء لا یتجزّی) که عنصرها و صورت های اجسام ، از ترکیب همان اجزاءِ لایتجزی(= ذرّات) هیولانی با جوهر ( خلَاء) پدید آمده اند.
۲) ذرّات بنیادی( _ هیولی مطلق ) که همان ماده ماقبل موجود یعنی پیش از پیدایش عالَم است، نمیتوانند تا بینهایت متجزی باشند و تجزّی ریاضی آنها هم با کَون و فساد عالَم جمع نیابد، پس این < اَتُم>ها(= ذرّات نامتجزّی) جز با امتداد و اتّساع تشخّص و تمایز نیابند، زیرا اَجرام مادی بر خلاف اجسام هندسی تا بی نهایت تقسیم پذیر نباشند. اما جِرم هیولی را قّوه ی طبیعی غیرمستفاد نباشد، مگر آن که بدون فتور ( تجزیه) گردد، چون صورت های اجسام از <ترکیب > اجزاءِ هیولی با جوهر خلاء پدید آید ،یک چنین فرایندی خود <تمازج>(=همامیزی) باشد که موافق با اصل جدلی طبیعی مقوله < همنهاد> است، چنانکه ضِدّین(=مرکّب و مجزّی) اجتماع می کنند(_ تمازج) و بر اثر آن <فراشُدن>(=صیرورت) تحقق میابد. ترکیب اجرام فلکی هم از آن <جزو>های هیولی است، ولی نوعاََ ترکیب آنها با دیگر سازندهای عالم تفاوت دارد.
۳ ) بدین سان ، هیولی اُولی و اجزاءِ آن همچون پروتون ، عناصر مقوّم کائنات و ارکان طبیعت از همان ماده نخستین( پروتون) حسب تمازج با جوهر <خلاءِ> مطلق ، طیّ این فرایندها با دو طبع( صفت) به نسبتهای مختلف از چهار طبه (کیفیت) پدید آمده اند: هیولی+گرمی و خشکی = آتش ، هیولی+ گرمی و تری= هوا ، هیولی+ سردی و خشکی = خاک ، هیولی + سردی و تری= آب ، سه شکل موجود ماده ( جامد ، مایع ، گاز ) در نزد رازی ، اساس طبقه بندی موادشیمیایی(=عقاقیر) قرار گرفته ، که عبارتند از ۱: اجساد(= جامدها/ فلزات) ، ۲: میاء(=آبها/ مایعات) ۳: ارواح (= گازها / طیارات) و گوید که چیزی(جسم ) در عالَم از هیچ( عدم) به وجود نمی آید . اما عناصر در نزد رازی هم ممائل با قُدَماء عالَم <پنج> تاست، که بایستی که عنصر فلکی< اثیر> را هم به چهارتای پیشگفته افزود ، و صورت تطبیقی عناصر خمسه با قدماءِ خمسه چنین است : هیولی / آتش،مکان// خاک،زمان//هوا،نفس// آب،باری// اثیر.
۴) اما عنصر فلکی< اثیر> خود گونه دوم عنصر<آتش> است( گونه یکم< آتش> زمینی / نار است) که همان < آذر> کیهانی( نسبت هیولی در آن کمتر از نسبت خلاء است) و آن همانا پرتو(= نور) سپهر فرازین میباشد ( تبار یا گوهر اورمزد/ باری/عقل از آن است).
سپهر آذرین(= فلک اثیر) یا فضای پرتوهای کیهانی (_ فروغ ایزدی) که < آتش > لاهوتی است، رهنمون به فرضیه ی پلاسمای عالم در فیزیک معاصر میباشد؛ همان ماخذ نظر در نزد هراکلیت هم به مثابت نظم عالم و جوهر حیات، در مکتب اشراق نیز همان اصل نورالنوار عموماََ بخش مینوی آسمان و جایگاه فروهران(= ارواح نیکان و پاکان/ طباع تامّ) و در نزد افلاطون هم فلک مُثُل(اعیان ثابته) که هم در آموزه های ذرّه گرایی رازی و دانش شیمی او همان آذر( اثیر) بدون شعله است. اما آذر شعله ور( =نار) که همانا <آتش> ناسوتی ( فرودین زمینی) وبسا همان ( نورسیاه) باشد، نسبت هیولا در آن بیشتر از نسبت خلاء است، به تعبیری همان جِرم مظلم اهریمنی باشد( اصلی) که از آن شرّ بزاید.

✅ @Rom_Reflection ✅

409 views21:28