در گیر و دارِ گذراندنِ روزهای پنجاه سالگی‌ام نامه‌ای برای پسرکم مینویسم .نامه‌ای که به او بفهمانَد هر چه را که زندگی قرار است به او بفهماند ..!
نامه‌ای که تمام پدرش را برایش معنا کند ..!
"پسرکِ من .. سلام. اکنون که این نامه را میخوانی .. شاید دیگر پدری میان تو و خواهرت و همسری برای مادرت باقی نماندِه باشد ..!
پسرم میخواهم کمی از عشق برایَت بگویم .. چیزی که شاید هیچگاه میانِ من و مادرت حسَش نکردی!
اگر روزی عشق نصیبَت شد، اگر روزی دختری را دوست داشتی .. از حسی که در تنَت ریشه دوانده مطمئن شو .. آن را سبک سنگین  کن و آن را بفهم. مبادا دخترک را به میدان عشق بیاوری و رهایش کنی .. پای حرفهایت بمان پسرم .. دخترها قلبشان به نازکیِه تارهای موهایشان است ..! آسیب پذیرند .. جان به جانشان کنی خط و خَش‌های رویِ قلبشان را از یاد نمیبرند!
بگذار اگر روزی قرار است عشقی را تجربه کند میان آغوش تو آن را لمس کند ..!نگذار برای فرار از تو و یادِ تو میان آغوشی روَد که آبستنِ بی مهریست! غیرَت فقط این نیست که نگذاری موجِ موهایش را کسی ببیند یا اگر با کسی خوش و بِش کرد برایش خط و نشان‌هایِ بی شاخ و دم بکشی .. غیرت آن است که کسی که دوستش داری را با چنگ و دندان نشد .. با نگاهَت نگهداری!
پسرکم خلاصه بگویم .. که اگر روزی صاحبِ قلب دختری شدی، برایش مستأجرِ خوبی باشی .. بهای نشستنَت در تنها داراییَش را آن موقع که باید به او بدهی .. پشیمانَش نکنی ..!
که اگر روزی دختری را دیدی که دلَت را لرزاند چشمهایت را ببندی و نیتِ با او ماندَن را بکنی! پسرم دخترها لباس نیستَند که طاقت دلزدِه شدن و تعویض شدن را داشته باشند ! خواهرت .. او را نگاه کن .. حرفهایم را میفهمی ..!
پسرم هیچگاه نگذار دختری که دوستَش داری برای فراموش کردنت تن به تنِ مردی دیگر بدهد ..!
پسرم مرد باش .. "مرد" بودن خاص ترین ویژگی برای توست!
"مرد" باش .. اما به مرد بودنت نناز ..! نمیخواهَم نگرانت کنم .. اما گاهی بسیار ضعیف تر از زنی میشوی که در جانَت ریشه دواندِه است!
و السلام"

Roek.

میانِ لباسهایِ آویزان ,روی بندِ رخت
اندام زنی پیداست
که تمام زنانگیش
درچمدان عروسیش جا ماند
و بی هیچ بوسه ای
خسته از شب های تکراری
هر صبح به بیداری رسید,
در آشپزخانه ای تب دار
آرزوهایش ته گرفت
و قُل قُلِ کتری
عاشقانه ترین ملودی اش شد
موهایش در تشنگی پژمرد
و دریک تشت پر از کَف و تنهایی
چنگ می زد به دلش
یقه چرکی که بوی غریبه میداد..
و هرشب با لبخند, منتظر غریبه ای می ماند
که اسمش در شناسنامه اش بود...
Roek

یادم هست پیش از ازدواجم، مدتی با همسرم همکار بودم.
فضای کار باعث شده بود که او از شخصیت و اطلاعاتِ من خوشش بیآید. ناگفته هم نماند؛ خودم هم بدم نمی‌آمد که او این قدر شیفته‌ی یک 👤آدمِ فراواقعی و به قولِ خودش «عجیب و غریب» شده!

ما با هم ازدواج کردیم. سالِ اول را پشتِ سر گذاشتیم و مثلِ همه‌ی زن و شوهرهای دیگر، بالاخره یک روزی دعوای سختی با هم کردیم.
در آن دعوا چیزی از همسرم شنیدم که حالا بعد از جدایی‌مان، چراغِ راهِ آینده‌ی رفتارهایم شده:
-«منو باش که خیال می‌کردم تو چه 👤آدمِ بزرگ و خاصی هستی!... ولی می‌بینم الآن هیچ‌چی نیستی!... یه 👤آدمِ معمولی!» امروز که دقت می‌کنم، می‌بینم تقریبا همه‌ ما در طولِ زند‌گی، به لحظه ا‌یی می‌رسیم که 👤آدم‌های خاص و افسانه ا‌یی‌مان، تبدیل به 👤آدمی واقعی و معمولی می‌شوند.
و درست در همان لحظه، آن 👤آدمی که همیشه برای‌مان بُت بوده، به طرزِ دهشتناکی خُرد و خاکشیر خواهد شد.

ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوش‌مان می‌آید، بُت درست کنیم و از آن‌ها «اَبَر 👤آدم» بسازیم.
و وقتی آن شخصیتِ ابر 👤آدمى  تبدیل به یک 👤آدم عادی شد، از او متنفر شویم.

به یک دل‌داده‌ی شیفته باید گفت:
-«کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه می‌بینی، در خلوتش، یک شامپانزه‌ی تمام‌عیار می‌شود!... تو با یک 👤آدمِ معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمانِ سوپراستار!» همه‌ی ما 👤آدمیم. 👤آدم‌های خیلی معمولی.

Roek.

امروز سوار يه تاكسى شدم
صد متر جلو تر يه خانمى كنار خيابون ايستاده بود راننده ى تاكسى بوق زد و خانم رو سوار كرد
چند ثانيه گذشت
راننده تاكسى : چقدر رنگِ رژتون قشنگه
خانم مسافر: ممنون
راننده تاكسى : لباتون رو برجسته كرده
خانم مسافر سايه بون جلوىِ صندلى راننده رو داد پايينُ لباشو رو به آينه غنچه كرد
خانم مسافر: واقعاً
راننده تاكسى خنديد با دستِ راست دستِ چپِ خانم مسافر رو گرفتُ نگاه كرد
راننده تاكسى : با رنگِ لاكتون سِت كردين واقعاً كه با سليقه اين تبريك ميگم
خانم مسافر : واى ممنونم چه دقتى معلومه كه آدمِ خوش ذوقى هستين
تلفنِ همراه من زنگ خورد و اون دو نفر گرمِ حرف زدن بودن
موقع پياده شدن راننده ى تاكسى كارتش رو داد به خانم مسافرُ گفت هرجا خواستى برى،اگه ماشين خواستى زنگ بزن به من
خانم مسافر كارت رو گرفت يه چشمكِ ريزى هم زد و رفت
این رو تعريف نكردم كه بخوام بگم خانم مسافر مشكل اخلاقى داشت يا راننده تاكسى فقط ميخواستم بگم تويه اين چند دقيقه ممکنه کمتر کسی از ما به ذهنش رسيده باشه
"كه راننده ى تاكسى هم يك خانم بود.؟
حواسمون به تفکراتی باشه که از قبل و بدون دلیل منطقی قضاوت رو بوجودمیاره.
Roek

قدیم‌ها یک کارگر عرب داشتم که خیلی می‌فهمید. اسمش قاسم بود. از خوزستان کوبیده بود و آمده بود تهران برای کارگری. اول‌ها ملات سیمان درست می‌کرد و می‌برد وردست اوستا تا دیوار مستراح و حمام را علم کنند. جنم داشت. بعد از چهار ماه شد همه‌کاره‌ی کارگاه. حضور و غیاب کارگرها. کنترل انبار. سفارش خرید. همه چیز. قشنگ حرف می‌زد. دایره‌ی لغات وسیعی داشت. تن صدایش هم خوب بود. شبیه آلن دلون. اما مهمترین خاصیتش همان بود که گفتم. قشنگ حرف می‌زد.

یک بار کارگر مقنی قوچانی‌مان رفت توی یک چاه شش متری که خودش کنده بود. بعد خاک آوار شد روی سرش. قاسم هم پرید به رییس کارگاه خبر داد. رییس کارگاه رنگش شد مثل پنیر لیقوان. حتی یادش رفت زنگ بزند آتش‌نشانی. قاسم موبایل رییس کارگاه را از روی کمرش کشید و خودش زنگ زد. گفت که کارگرمان مانده زیر آوار.  خیلی خوب و خلاصه گفت. تهش هم گفت مقنی‌مان دو تا دختر دارد. خودش هم شناسنامه ندارد. اگر بمیرد دست یتیم‌هایش به هیچ جا بند نیست. بعد قاسم رفت سر چاه تا کمک کند برای پس زدن خاک‌ها. خاک که نبود. گِل رس بود و برف یخ‌زده‌ی چهار روز مانده. تا آتش‌نشانی برسد، رسیده بودند به سر مقنی. دقیقا زیر چانه‌اش. هنوز زنده بود. اورژانس‌چی آمد و یک ماسک اکسیژن زد روی دک و پوزش. آتش‌نشان‌ها گفتند چهار ساعت طول می‌کشد تا برسند به مچ پایش و بکشندش بیرون. چهار ساعت برای چاهی که مقنی دو ساعته  و یک‌نفره کنده بودش.

بعد هم شروع کردند. همه چیز فراهم بود. آتش‌نشان بود. پرستار بود. چای گرم بود. رییس کارگاه شاشو هم بود. فقط امید نبود. مقنی سردش بود و ناامید. قاسم رفت روی برف‌ها کنارش خوابید و شروع کرد خیلی قشنگ و آلن دلونی برایش حرف زد. حرف که نمی‌زد. لاکردار داشت برایش نقاشی می‌کرد . می‌خواست آسمان ابری زمستان دم غروب را آفتابی کند و رنگش کند. می‌خواست امید بدهد. همه می‌دانستند خاک رس و برف چهار روزه چقدر سرد است. مخصوصا اگر قرار باشد چهار ساعت لای آن باشی. دو تا دختر فسقلی هم توی قوچان داشته باشی. بی‌شناسنامه. اما قاسم بی‌شرف کارش را خوب بلد بود. خوب می‌دانست کلمات منبع لایتناهی انرژی و امیدند. اگر درست مصرف‌شان کند. چهارساعت تمام ماند کنار مقنی و ریز ریز دنیای خاکستری و واقعی دور و برش را برایش رنگ کرد. آبی. سبز. قرمز. امید را گاماس گاماس تزریق کرد زیر پوستش. چهار ساعت تمام. مقنی زنده ماند. بیشتر هم به همت قاسم زنده ماند.

آدم‌ها همه توی زندگی یک قاسم می‌خواهند برای خودشان. زندگی از ازل تا ابد خاکستری بوده و هست. فقط این وسط یکی باید باشد که به دروغ هم که شده رنگ بپاشد روی این همه ابر خاکستری. اصلا دروغ خیلی هم چیز بدی نیست. دروغ گاهی وقت‌ها منشا امید است. امید هم منشا ماندگاری. یکی باید باشد که رنگی کند دنیا را. کلمه‌ها را قشنگ مصرف کند و شیاف‌شان کند به آدم. رمز زنده ماندن زیر آوار زندگی فقط کلمات هستند. کلمات را قبل از انقضا، درست مصرف کنید. قاسم زندگی‌تان را پیدا کنید.



Roek

نظر پروفسور ناکازاکی جهانگرد ژاپنی در مورد مردم ایران:


🔻ﭼﺮﺍﻍ ﺟﺎﺩﻭ ﺭﺍ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﮕﯿﺮ:

ﻧﻔﺮ ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻮﻝ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﺁﻥ ﯾﮑﯽ ﭘﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﻮﻝ ﻫﻨﮕﻔﺖ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﺁﻥ ﯾﮑﯽ 3000 ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩ ﻃﻠﺐ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ
ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﯿﻦ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺛﺮﻭﺕ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻧﺮﻭﺩ..

ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻮﻝ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬﺍﺭﯼ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﯿﺎﻭﺭﻧﺪ .

ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ:
ﺍﮔﺮ ﺷﻔﺎ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ، 500ﺗﻮﻣﻦ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﮐﻨﺎﺭ..
ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ‏« ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩﻥ‏» ، ﺍﺭﺍﺋﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﮐﺴﯽ ﻧﺬﺭ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑﻠﺶ ﺣﻞ ﺷﺪ، بعد ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻍﮔﻮﯾﯽ ﯾﺎ رياكاری ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻘﯿﻪ ﺩﻭﺳﺖﺷﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞﻫﺎﯼ ﻣﺪﻝﺑﺎﻻ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖﺷﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺿﻊﺷﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﯿﺴﺖ، ﻃﺮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؛ ﭘﺲ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.


ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮﯼ ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﯽ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻨﺪ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﯿﻤﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎ ﻣﯽﭘﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﯾﮑﯽ ﺑﺨﺮﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍین ﺩﺭ صورت است که پرايد ﺳﻮﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ.

ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺗﺎﺟﺮﺍﻥ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻼﯼ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﻻﺭ ﻭ ﯾﻮﺭﻭ ﺧﺮﯾﺪﻩﺍﻧﺪ ﯾﺎ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺳﻮﺩ ﺣﺴﺎﺏﺑﺎﻧﮑﯽ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘﺲ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺻﺒﺢ، ﻇﻬﺮ ﻭ ﻋﺼﺮ، ﻗﯿﻤﺖ ﺍﺭﺯ ﻭ ﺳﮑﻪ ﺭﺍ ﭘﯿﮕﯿﺮﯼ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ،
ﭼﻮﻥ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ و در واقع زندگي ندارند

ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﺎ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ.



ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﺳﺎﯾﺪﺑﺎﯼ ﺳﺎﯾﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺛﺮﻭﺕ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﺗﺨﺖ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.

ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﺎﻫﺎﻧﻪ ﻗﺴﻂ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﻭ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯿﮑﯽ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥﻧﯿﺎﺯﯼ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺭﮐﯿﻨﮓ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﮔﺮﺍﻥﻗﯿﻤﺖ ﻣﯽﺧﺮﻧﺪ ﻭ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﺁﮊﯾﺮ ﺩﺯﺩﮔﯿﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽﭘﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻣﯽﺭﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.

ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ، با اينكه وضع خوبي دارند، ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺁﻥﻫﺎ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎﯼ ﻣﺪﺭﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﯿﻤﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﯽﺧﺮﻧﺪ ﻭ ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ ﮔﻮﺷﯽﻫﺎﯼ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻭ
ﺗﺒﻠﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. ولی روز و شب تكراری و زندگي شبيه مردگان دارند.

من بجز ايران در خيلي كشورها كار كرده ام و يا مسافرت رفته ام ولی چنین موجوداتی را هيچ جا نديده ام آنان به خدا و عذابهای او اعتقاد دارند ولی همه نوع گناهی را هم مرتكب ميشوند اعمالی كه محال است يك ژاپني كه پيرو مكتب شينتو است انجام دهد.

آنان مشروب را حرام  ميدانند ولی از ما ژاپنیها كه شراب را مقدس مي دانيم بيشتر ميخورند...

در يك كلمه ملتی سرشار از تناقض و تهی از زندگی واقعي هستند




Roek

در جریان اعتراضات سال ۲۰۱۶ در مقدونیه، زنی از سپر پلیس استفاده کرد تا به لب‌هایش رژ بزند

اوگنن توفیلوفسکی، عکاس رویترز، این لحظه را جاودانه ساخت، لحظه‌ای که زیبایی خشونت را عقب می‌راند.

این «زن»، کاربرد اولیه‌ی سپر را تهی از معنا می‌کند و معنای جدیدی جلوی رویش می‌گذارد. او تصویر منعکس شده‌‌اش به‌وسیله‌ آن سپر را می‌آراید. .
نه شعار خاصی می‌دهد، نه پلاکارد خاصی را بدست گرفته است. او صرفا خودش را به میدان آورده است و میل به زیباتر بودن را. این زن، همان تفاوتی را به میدان آورده است که نیچه آن را ستایش می‌کرد. .
نیچه در جایی می‌گوید: «وای اگر حقیقت زن باشد». او صراحتا تاریخ اندیشه را به نقد می‌کشد که آنچه در حال حاضر بشر در حوزه‌ی اندیشه به آن رسیده است، تولید شده‌ی ذهنیت و منطق مردانه به جهان است. .
خوانش و تفسیر جهان، خوانش و تفسیری است به‌شدت مردانه. نیچه پرسش بزرگی را مطرح می‌کند که اگر منطق زنانه به جهان می‌نگریست، چه تفسیری از جهان به‌دست می‌آمد؟

زن ها همیشه همه چیز را عجیب و غریب دوست داشته اند...
همیشه عاشق مغرورترین ها شده اند
عاشق دست نیافتنی ترین چیزهای دنیا
همیشه درخواب ،خود را در آغوش قوی ترین مرد تصور کرده اند
زن ها معمولاً کسی را ،چیزی را
دوست داشته اند
دوست داشته اند
دوست داشته اند
صبح را به امید دیدارش بیدارشدند
شب را به امید دیدارش در خواب،خوابیده اند
روزها را به امید تحسین چشم های معشوقشان ساعت هارا جلوی آینه گذرانده اند
زن ها می مانند
میجنگند
میجنگند
میجنگند
تا جایی که بدانند خواسته میشوند
و روزی که بفهمند جایی در زندگیِ مردِ رویاهایشان ندارند
صبح را بی حوصله شروع میکنند ،
به خودشان نمیرسند ،
خسته برمیگردند،
آهنگ گوش میدهند ،
از گریه ی زیاد بیهوش میشوند
و صبح که بیدار میشوند
یک قاب عکس از یک مرد برایشان تا ابد ناشناس میشود...
از همان روز
زیباتر میشوند،
مغرورتر میشوند ،
قوی تر میشوند و دلبرتر
و سعی میکنند یک ماندنیِ ثابتِ دیگر را دوست بدارند
زن های قوی یکروز بطور عجیبی دوست داشتنیِ زندگیشان را دیگر دوست نداشته اند . . . 💭

Roek

این دخترایی که مستقلن اصراری ندارن همیشه توو رابطه باشن، تنها میرن کافه، میرن سفر، می‌رن سینما، کتاب میخوننو…
اینا رو اگه بتونی بدست بیاری تضمینی خوشبختی :)

اگر ترس از افتادن باشد، تنها راه نجات در پریدنی داوطلبانه است.

ترس تو‌ هر کجا که باشد، وظیفه‌ات نیز همانجاست. 

دقیقا در همانجایی که بیشترین ترس و یا درد را احساس میکنید بزرگترین فرصت برای رشد پنهان است.

ببینید شخص، از چه چیزی بیشتر از همه می ترسد، تا بدانید که بعدا از کجا رشد خواهد کرد.‌

تو همانی هستی که اینک انجام می‌دهی، نه آنچه می‌گویی انجام خواهم داد.

وجود داشتن کافی نیست، باید به این بودن روشنایی بخشید.

چشم‌انداز تو تنها زمانی آشکار می‌شود که به قلبت می‌نگری. آن‌هایی که به بیرون می‌نگرند در رویا بسر می‌برند و آن‌هایی که به درونشان می‌نگرند هوشیارند.

اگر موفق شدید که خود را به یاد بیاورید، اگر موفق شدید که میان خودتان و آن چیزی که غلیان خشم، شهوت یا ولع شماست تمایز قائل شوید، آنگاه خویشتن را درخواهید یافت.

سنگینی تنهایی از نبودن دیگری نیست سنگینی تنهایی به خاطر جدایی از خود است! آن که دلت برایش تنگ شده، خودت هستی.

به هر چیزی که وابسته باشیم بدان معناست که هنوز تحت مالکیت قرار داریم

و هنگامی که چنین است یعنی این که چیزی قوی‌تر از ما، در اختیارمان دارد.

Roek.

ﺟﻨﻮﻥ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﯾﮏ
ﺗﺨﺘﺨﻮﺍﺏ..... ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮ ﯾﮏ ﺯﻥ....ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ....ﻗﻠﺒﺶ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯾﺶ....ﮐﻨﺎﺭ ﺗﺨﺖ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ....ﺗﺎ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ....
ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺎﺣﺸﮕﺎﻥ ﻏﻤﮕﯿﻦ ....
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﻘﺶ ﺍﻭﻟﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﯾﮏ ﺩﺭﺍﻡ .. ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻟﻮﮐﯿﺸﯿﻦ ﯾﮏ ﺗﺨﺘﺨﻮﺍﺏ....ﺩﺭ ﺳﮑﺎﻧﺴﯽ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ
ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻫﺎﯼ ﺷﺎﻥ ....ﻫﺮ ﺷﺐ ﺩﺭ ﻧﻘﺸﯽ ﻣﻨﻔﯽ.... ﮐﻠﯿﺪ
ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻧﺪ....
Roek

وقتى اُردك رو روى آب ميبينى حس ميكنى آرامشى داره كه هيچكس نداره و اينقدر زيباست كه حتى بعضا سعى ميكنى عكس ازش بگيرى، اما اگر از زير آب بهش نگاه كنى دست و پا زدنش طوريه كه فكر ميكنى داره غرق ميشه.

به خاطر اين نوع ويژگيش سندرومى داريم به نام "سندرم اردك". افرادى كه در ظاهر چهره آروم، خوش بخت و موفقى دارن اما از درون آشفته ترينن. آدم هايى كه از درونشون صحبت نميكنن به خاطر ترس از قضاوت شدن، درك نشدن و يا به خاطر  دلايلى كه همونا رو هم نميتونن به زبون بيارن.

اين افراد بعضا آدم‌هایی هستن كه در جمع لبخند ميزنن  گرم ميگيرن و حتى بعضا صحبتاشون با طنز همراهه. اين افراد در ظاهر آروم، از افسردگى درونى رنج ميبرن كه روحشون رو در تلاطم قرار ميده، كه در شديد ترين نوعش ممكنه به خودكشى منجر بشه.

تو زندگيامون همچين آدم‌هایی رو حتما ديديم و داريم. سعي كنيم تنهاشون نذاريم، بيشتر باهاشون حرف بزنيم، بيشتر مراقبشون باشيم .
Roek

غاده السمان به غسان کنفانی می‌گوید :

می‌دانم که مرا کم داری
اما دنبالم نمی‌گردی
دوستم داری ولی به من نمی‌گویی
و آن‌گونه که هستی، خواهی ماند...
سکوت تو مرا می‌کُشد

غسان کنفانی در جواب می‌گوید :

من اما لااقل از یک چیز مطمئنم
و آن ارزش تو نزد من است
سراپای وجودم با حرص و ولع
به سمت تو خیز برمی‌دارد
اما ظاهرم ثابت است...
Roek

بنیاد ازدواج یک رابطه غم انگیز و مصیبت باری شده است. 
یک مشاجره دائمی، 
علت این مشاجره چیست؟  

علت این است که هر یک از  دو طرف در صدد است که ارباب دیگری شود، و دیگری را کنترل کند

و این میل ارباب شدن نوعی خشونت است که هیچ ربطی به عشق ندارد.

شما توانایی ندارید که عاشق باشید، آنوقت فرزندانتان از شما پا به عرصه وجود می نهند! و داستان قدیمی ارباب بودن ادامه می یابد این بار نسبت به آنها، آنها را سرکوب می کنید، بر آنها غلبه می کنید.

رسالت شما کشتن فردیت آنها است
شما فکر می کنید که بچه ها حق ندارند آزاد باشند، چون این خطر ناک است.

پافشاری می کنید که از شما اطاعت کنند، چون فکر می کنید که هر چه شما می گویید حقیقت است
ولی شما اصلاً نمی دانید که حقیقت چیست

شما به هیچ وجه آگاهی ندارید که چه  چیز غلط است. زندگی شما یک ضایعه است،
و با این حال ادعای سلطه بر زندگی یک بچه کوچک را دارید؟

به او می گویید:  چون من پدر تو هستم هرچه می گویم درست است، تو باید عیناً بپذیری، 
انگیزه شما چیست؟ 
منظورتان از این پا فشاری چیست؟

فقط می خواهید او را به یک شیء، به یک چیز تبدیل کنید. می خواهید حس آزادی و حرمت شخصی او را بکشید و از بین ببرید.

به همین دلیل معمولاً بچه های مریض احوال و دل مُرده و بی تحرک به خاطر حرف شنوی و مطیع بودن، مورد ستایش والدین هستند. 

در حالیکه بچه های سرزنده و سرحال، که فعالند و بالا و پایین جست و خیز می کنند، مورد گله و شکایت قرار می گیرند، و این که چطور بچه های خموده و مطیع و حرف شنوی آنها مهمل و بی شخصیت و بچه های بازیگوش، خودکفا و درخشان
بار می آیند،  تعجب والدین را بر می انگیزد. 

آنها می درخشند چون سرشار از حیات و انرژی هستند

علیرغم دسیسه های زیرکانه شما جهت کنترل همه کارهایشان، آنها سرانجام موفق می شوند.

Roek

مسئله نابرابری جدّی است.
ما آدم‌ها نابرابر به دنیا می‌آییم، در نابرابری زندگی می‌کنیم و در نهایت نابرابر می‌میریم.

چیزها خیلی بیش از آنچه تصور می‌کنیم، تصادفی و اتفاقی هستند.

یکی برای آنچه تو از پیش داری تمام عمرش را می‌دود و آخر کار آیا برسد یا نرسد.

یکی جهانِ تجربه‌های روزمره تو در کنار عزیزانت برایش رویاست.

یکی هم با تجربه‌هایی درگیر است که تو حتی تصوری هم از آن‌ها نداری. 

ترس‌های ما مثل هم نیست، تجربه‌‌هایمان هم، درماندگی‌هایمان هم، ادراکمان هم.

ما خیلی وقت‌ها حرف هم را نمی‌فهمیم چون اصلاً نمی‌دانیم نداشتنِ بعضی چیزها که ما از آغاز داشته‌ایم (از مال و سلامتی گرفته تا هوش و زیبایی و ...)
یعنی چه.

ما حالِ هم را نمی‌فهمیم و وقتی می‌گوییم می‌فهمیم و راه‌حل‌های کلی برای خوشبختی و چه و چه می‌دهیم، صادقانه بگویم، حرف مفت می‌زنیم.

راه‌حل‌های ما اغلب صرفاً به درد خودمان و آدم‌های مشابه خودمان می‌خورد.

طبقه دیگر (چه بالاتر از ما و چه پایین‌تر از ما)، خیلی وقت‌ها راه‌حل دیگری می‌خواهد.

در این فضا باید تا جای ممکن سکوت کنیم و بگذاریم هر کسی از جهانِ تجربه ها و دردهای خودش بگوید و به جای همه حرف نزنیم.

بدانیم آنچه داریم (هرچه که هست) از سرِ استحقاق نیست. نابرابر و بی‌حساب و کتاب به ما داده شده و به دیگری داده نشده است.

پس اگر می‌توانیم این نابرابری را به هم بزنیم و رایگان‌بخشی کنیم. خودمان را برای ترس‌ها، شرم‌ها، نرسیدن‌ها، نشدن‌ها و عقب‌بودن‌ها سرزنش نکنیم.

ما اصلاً از جای یکسانی آغاز نکرده‌ایم.
و در نهایت همدیگر را خیلی بیش از آنچه اکنون می‌بخشیم، ببخشیم؛ ما داریم قصه‌های عمیقاً متفاوتی را زندگی می‌کنیم.

Roek