Rob Redering

Petra vdF-V, [18-9-2023 09:48]
Gehuld in de schaduw zetten de SEAL's parabolischemicrofoons en infraroodscanners in, terwijl ze gedempte geweren op hun steengroeve richtten; de bewakers mompelden onder elkaar over hun frustratie omdat ze een schijntje kregen om op het kerkhof te werken, en de infraroodkanonnen onthulden meerdere hittebloeien in het magazijn.
“Ze konden het aantal warme lichamen daarin niet zien, alleen clusters van temperatuurgradiënten. De kans dat werknemers om drie uur in de ochtend in een donker magazijn aan het werk waren, was ongeveer nul”, aldus onze bron.
Een paar SEALs splitsten zich op in een sluipschutterteam en klommen via een toegangsladder naar het dak van een nabijgelegen onderhoudsgebouw. Ze hielden de wacht terwijl de onbewuste schildwachten rondslenterden, hun gezichten verlicht door schijnwerpers die de façade verlichtten. De SEAL-commandant zei dat hij er zo mogelijk één levend wilde hebben.
De sluipschutter maakte een geluidloos schot en het hoofd van een schildwacht ontplofte als een tomaat, waarbij het dieprode van zijn hersenbloed overal spatte en zijn hoofd verdween.
“F*** this, laten we naar binnen gaan,” zou een andere schildwacht hebben geschreeuwd, maar zijn kameraad was met bonkend als hoeven over het platform gerend en rechtstreeks tegen de SEAL-commandant aangelopen, die in de duisternis had gemanoeuvreerd alsof geleid door een innerlijke sonar, die de locatie van zijn prooi verzendt.
De SEAL-commandant onderwierp de schildwacht met een enkele klap op de nier.
De derde bewaker had moeite om de deuren van het magazijn te openen toen de kogel van een SEAL zijn nek raakte en hem doodde.
Eenmaal in het magazijn zagen de SEALs het onvoorstelbare: verdoofde kinderen, sommigen bedekt met hun eigen urine en uitwerpselen, opgesloten in kooien die nauwelijks groot genoeg waren voor een hond. Geen enkel kind deed een piepje. Ze staarden zwijgend door het gaas alsof ze in een hypnotiserende trance waren. In totaal zaten er in het pakhuis vijftien jonge kinderen gevangen in vuiligheid.
De leidende SEAL drukte op zijn microfoon. ‘We hebben zo snel mogelijk extractie nodig. Het kan heet worden. Twee vijandelijke KIA's, één in leven. Vijftien, ik herhaal vijftien, kinderen. Ze hebben allemaal medische zorg nodig.”
‘Over twee minuten in de lucht,’ was het antwoord.
De VTOL Osprey zweefde al snel aan de rand van Pier 51B en liet de helling zakken. De SEALs droegen de slappe lichamen van de kinderen en een bewusteloze gevangene aan boord van het vliegtuig en gaven de piloten vervolgens opdracht onmiddellijk te vertrekken.
Op de marinebasis Hawaï behandelde het personeel de acht jongens en zeven meisjes voor acute propofol, een krachtig kalmerend middel, intoxicatie. Bloedonderzoek toonde ook sporen van haloperidol, een antipsychoticum tegen schizofrenie.
De gevangene, geïdentificeerd als Ira Shockey, een medewerker van Academi, het particuliere beveiligingsbedrijf dat voorheen bekend stond als Blackwater, vertelde de ondervragers dat hij was ingehuurd om de buitenkant te bewaken en geen idee had wie of wat erin zat. Voor het overige heeft hij geweigerd vragen te beantwoorden, aldus onze bron.
“Wat voor mensen doen dit? De Deep State is een broedplaats voor het kwaad. Het bederft wat het aanraakt. Nu moeten we uitzoeken of de ouders van deze kinderen ergens zijn, of dat ze tot de vermisten behoren, of tot de lichamen die we hebben opgegraven. Macroscopisch lijkt dit onbeduidend – ik bedoel, 15 van de 1.500 kinderen worden vermist. We zullen niet stoppen voordat ze allemaal zijn gevonden of verantwoord”, aldus onze bron.

22 viewsrob rederind, 16:45