بعد از سکوت
137 subscribers
24 photos
2 videos
1 file
58 links
همه‌ی ما قصه‌ای برای روایت داریم؛ قصه‌ی من از میانِ زخم‌ها عبور کرده تا به کلمه تبدیل شود.
قصه‌ی من در سالِ آخرِ پزشکی

اگه چیزی خواستی بگی:
@Risingnotebot
Download Telegram
در این باران وحشتناک که با هزار دست و هزار چشم به‌پنجره می‌چسبد، هیچ‌چیز لذت‌بخش‌تر از یک فنجان چای و صحبت با تو نیست. هرچند هر یک از ما جایی قلاب‌سنگ شده‌ایم، ولی برقراری روابط لااقل می‌تواند تا اندازه‌ای جبران این دوری‌ها باشد.

قسمتی از نامه‌ی بهمن محصص به سهراب سپهری| رُم ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳
❤‍🔥1
درخت‌ها چیزی را رها کرده‌اند
که ما برایش می‌ایستیم و عکس می‌گیریم.
عجیب است؛
هر چیزی در این جهان از چیزی بیزار است
که برای خیلیا زیباییِ مطلق معنا شده.
–[خودنویس]
❤4❤‍🔥2🔥1
سِــــــیر
بچه امروزمون 🐣

۱۹ آبان ۰۴
وقتی تازه به دنیا اومدی
و فهمیدی لوکیشن رو اشتباه انتخاب کردی :)
🤣4❤‍🔥1
برای ما باران،
صدای آرامِ خوابیدن است؛
برای کسی که سقفش چکه می‌کند،
دلیلِ بیدار ماندن.
بعضی صداها عوض نمی‌شوند؛
فقط زندگیِ آدم‌ها
معنایشان را عوض می‌کند.
–[خودنویس]
❤4❤‍🔥3🔥1💔1
خیلیا از تمامِ دفعاتی که کنارشون بودی چیزی نمی‌گن؛
فقط اون یه باری رو تعریف می‌کنن که دیگه نتونستی :)
–[خودنویس]
👌7❤‍🔥1❤1
یکی از قوانین نانوشته‌ی بقا در این اکوسیستمِ بیمار، هندسه‌ی صریحِ توانمندی‌هاست:

آدم‌هایی که از نعمتِ «هوشِ ساختاری» و عمقِ شناختی تهی‌اند، دیر یا زود در مشاغلِ دانش‌محور و تخصصی به بن‌بست می‌خورند؛ ماشینِ حیاتِ این سیستمِ معیوب، آن‌ها را پس می‌زند.
نتیجه؟ یا در چرخ‌دنده‌های یک فقرِ مزمن و فرساینده له می‌شوند، یا برای جبرانِ حقارتِ ناشی از ناتوانیِ ذاتی‌شان، به انگل‌وارترین شکلِ ممکن، به سوداگری و سفته‌بازی پناه می‌آورند؛ به جابجاییِ اعداد روی کالایی که فقط با خونِ اقتصادِ مولد باد کرده است. آن‌ها با ثروتِ بادکنکی‌شان گمان می‌کنند زرنگ‌اند، در حالی که فقط معلولِ تنزلِ ارزش‌هایند.

اما در نقطه‌ی مقابل، رسیدن به ثروت و استقلال از مسیرِ «مهارتِ عالی»، تقاطعِ خشن و بی‌رحمانه‌ی تلاقیِ دو مؤلفه است: «سخت‌کوشیِ آهنین» و «هوشِ ساختاری».
اینجا دیگر رانت و دلالی به کار نمی‌آید؛ این تخصصِ محض است که راه خود را از میان سنگ‌ها باز می‌کند و به نقطه‌ای می‌رسد که حتی سیستمِ فاسد هم برای ادامه‌ی حیاتش، مجبور است در برابرِ آن زانو بزند و خراج بدهد.

–[خودنویس]
🔥2❤1❤‍🔥1👌1💯1
راستش را بخواهی، دیگر نمی‌دانم از چه بگویم. این روزها بیشتر دلم می‌خواهد تماشاگر باشم؛ بنشینم، گوش بسپارم و بگذارم جهان از خودش برایم بگوید.
انگار آدم گاهی از روایت کردن خسته می‌شود؛ از اینکه مدام گوشه‌ای از خودش را در قالب کلمات به دیگران بسپارد.
فکر می‌کنم من هم به همان نقطه رسیده‌ام؛ جایی که دیگر میلی به گفتن نیست، فقط دلم می‌خواهد بشنوم، ببینم و بی‌آنکه چیزی به زبان بیاورم، از کنار لحظه‌ها عبور کنم.

مهرنوش، خودش.
❤2
پارسال این موقع،پاییز بود.
پارسال این موقعِ پاییز، بود.
–[دگرنویس]
💔6❤‍🔥1
امشب دلم یه چیز خوشمزه و متنوع می‌خواست که رژیمی هم باشه؛
این رپِ بیکن و پنیر رو درست کردم و نتیجه بهتر از چیزی شد که انتظار داشتم.
رسپی برای اون‌هایی که گاهی می‌خوان غذای خوشمزه بخورن، بدون اینکه با خودشون وارد مذاکره‌ی طولانی بشن:)
#لذتِ_منضبط
🔥3❤‍🔥1❤1
Forwarded from سِــــــیر
‏رها کردن کسی که خیلی وقته تو رو رها کرده شبیه لحظه آخر اسباب کشی میمونه؛یه دور توی تمام خونه میزنی و همه جا رو دقیق نگاه میکنی، وقتی مطمئن میشی چیزی نیست که بخاطرش بمونی در رو میبندی و واسه همیشه از اونجا میری.

@baycot
❤1
Forwarded from Doctors Farm قلعه پزشکان (Ardavan Bahrami)
نحوه تربیت رزیدنت در ایران 2026🔺️
#ارتوپدی_تهران

تا دهه هفتاد در مدارس ایران دانش آموزی را که نمره دیکته پایین می گرفت با خطکش یا طناب پلاستیکی کتک می زدند و این فقط از نظر عده کمی از دانش آموزان غیرعادی تلقی می شد. در دهه های قبل تر وسیله ای به نام فلک وجود داشته که دانش آموز را روی زمین خوابانده، پاهایش را به فلک بسته و با ترکه چوبی زیرپاها می زدند. این تنبیه نیز در آن دوران معمول و پذیرفته بود.
امروز تنبیه بدنی در مدارس ممنوع شده و برای عده کثیری از خانواده های دانش آموزان غیرقابل قبول است به طوری که حتی خشونت کلامی معلمان نیز به راحتی منجر به پیگرد می شود.
روش تربیت رزیدنت در ایران با گذر زمان و تغییر استانداردهای اجتماعی تغییر نکرده و اساتید ترکه خورده قدیمی همچنان معتقدند تنها راه تربیت جراح ماهر و قابل، تداوم لِولینگ و چراغ سبز به چیف و سنیور برای تحقیر جونیور است درحالی که این روشها برای بسیاری از پزشکان غیرقابل قبول است و در کنار سایر معضلات موجب خالی ماندن صندلی های رزیدنتی و خودکشی رزیدنتها شده است.
وقت تغییر است


کانال قلعه پزشکان
❤3👍3
این روزها، تنها زنده‌ام؛ درست مثل تمام آنان که نامشان را زنده گذاشته‌اند. نفس می‌کشم، روزها را از پی هم می‌گذرانم و می‌کوشم جسمم را در این جهان پابرجا نگه دارم؛ اما در جایی عمیق‌تر، چیزی در من آرام‌آرام رو به زوال است. حسی مبهم، شبیه پژمردگیِ گلی که هنوز بر ساقه ایستاده، اما مدت‌هاست طراوتش را از دست داده است. نمی‌دانم چیست؛ نامش را نمی‌دانم و حتی نمی‌توانم درست به خاطرش بیاورم. فقط می‌دانم که روزبه‌روز بیشتر در من ریشه می‌دواند و مرزهای وجودم را درمی‌نوردد. گویی از تمام آنچه روزی من بود، چیزی جز جسمی باقی نمانده؛ جسمی که نفس می‌کشد، حرکت می‌کند، وظایفش را انجام می‌دهد و روز را به شب می‌رساند؛ بی‌آنکه تفاوتی با ماشینی داشته باشد که تنها برای ادامه دادن ساخته شده است.

مهرنوش، خودش.
❤‍🔥1❤1
گاهی برای اینکه هیچ‌کس ازت ناراحت نشه، خودت رو از همه ناراحت‌تر می‌کنی :)
–[خودنویس]
❤‍🔥2👍2❤1💯1
متاامفتامین || نشئگیِ واژه‌ها
✨یه نکته ای که به واسطه رشته‌تون بلدید رو بخواید بهم بگید چیه؟
بدن خیلی وقت‌ها پیش از آن‌که آدم حقیقت را به زبان بیاورد، آن را لو می‌دهد؛
با بی‌خوابی، تپش قلب، دردهایی که اسم ندارند.
انکار شاید ذهن را آرام کند،
اما بدن معمولاً دروغ را به خاطر نمی‌سپارد :)
❤5👌1