بعد از سکوت
137 subscribers
24 photos
2 videos
1 file
58 links
همه‌ی ما قصه‌ای برای روایت داریم؛ قصه‌ی من از میانِ زخم‌ها عبور کرده تا به کلمه تبدیل شود.
قصه‌ی من در سالِ آخرِ پزشکی

اگه چیزی خواستی بگی:
@Risingnotebot
Download Telegram
من خسته شدم از بس حواسم به دیگران بوده!
دیگرانی که ذره‌ای برای من ارزش قائل نشدند.
تبارشناسیِ بیداری: وقتی پرده می‌افتد و بُت، خاک می‌شود

چیزی که عامه‌ی مردم به آن «سوگِ عاطفی» می‌گویند، در واقع سوگِ یک آدمِ واقعی نیست؛ مراسمِ تدفینِ یک توهمِ شخصی است.
ما اغلب برای غیابِ دیگری گریه نمی‌کنیم؛ برای مجسمه‌ای اشک می‌ریزیم که سنگ‌تراشِ ذهن‌مان با ملاطِ «نیاز به نجات دادن» و «انکارِ حقارتِ طرفِ مقابل» تراشیده بود.

ریشه‌ی این فاجعه اما عمیق‌تر است؛ از همان نقطه‌ای شروع می‌شود که عزت‌نفسِ زخم‌خورده، ما را به ورطه‌ی باج‌دهی می‌کشد:
گاهی اعتمادبه‌نفس‌مان آن‌قدر پایین است که وقتی آدمی از راه می‌رسد و ذره‌ای به ما توجه می‌کند، با خود می‌گوییم: «وایی… عجب آدمِ نابی! چطور من را دید؟ چطور با من حال می‌کند؟ دیگر مثلِ او پیدا نمی‌شود!»
همان‌جا دام پهن می‌شود. از شوقِ این توجهِ کمیاب، او را غرق در بهترین‌ها می‌کنیم؛ بهترین رفتارها، بهترین امکانات، و ساعت‌ها نشستن پای غر زدن‌ها، غم‌ها و آشوب‌های روانش. و با این حجم از آویزانیِ عاطفی و توجهِ بی‌دریغ، معلوم است که هر آدمی می‌خواهد چنگ بزند و ما را از دست ندهد.
اما حقیقتِ تلخ و گزنده این است: آن‌ها عاشقِ ما نبودند؛ عاشقِ «حسی» بودند که ما به آن‌ها می‌دادیم.
به همین دلیل، ترسِ آن‌ها از دست دادنِ ما، نه از روی دلتنگی برای قلبِ ما، که ترس از دست دادنِ این منبعِ رایگانِ توجه و آرامش است. آدم‌هایی که از درون تهی‌اند و از خود چیزی ندارند، به محض اینکه رابطه تمام می‌شود، حتی به حرمتِ گذشته درنگ نمی‌کنند؛ سریع دنبالِ ناجیِ بعدی می‌گردند تا این کاسه‌ی گداییِ توجه را جای دیگری پر کنند.

چند گزاره‌ی بی‌رحمانه برای عبور از این مغاک:

۱. بریدنِ ریشه‌ی «عُقده‌ی نجات‌بخشی»
اگر سال‌ها برای فرونشاندنِ بحران‌های دیگری، شأن و مرزهای خودت را خرج کردی و بعد دیدی در کوتاه‌ترین زمان، شتابان به سمتِ ابتذال رفت یا اصالتِ نگاهش به زندگی فرسنگ‌ها زیرِ سطحِ خاک بود، عزاداری نکن.
این واقعه «فقدان» نیست؛ «فرارِ اضطراری از سیاه‌چاله‌ای‌ست که قرار بود تمامِ نورت را ببلعد». جهان گاهی با دستِ اتفاق، نقاب‌ها را می‌اندازد تا حقیقتِ ارزانِ آدم‌ها، پیش از آنکه دیر شود، آشکار شود.

۲. کیمیای خشم: پالایشِ توهم به بی‌تفاوتی
خشم، واکنشِ سالمِ جان در برابرِ تحقیر و فریب است؛ اما خشم اگر در نشخوارِ گذشته یا رصد کردنِ غبارِ راه‌رفته‌ی دیگری بسوزد، به خودویرانگری تبدیل می‌شود. تنفر، هنوز شکلِ فاسدشده‌ای از پیوند است؛ یعنی هنوز او را لایقِ صرفِ جریانِ خون و فسفرِ مغزت می‌دانی.
مقصدِ نهایی، خشم نیست؛ «بی‌تفاوتیِ مطلق و دفنِ نمادین» است. جایی که حضور یا غیابِ او، وزنی به اندازه‌ی ردِ یک سایه بر دیوار هم نداشته باشد.

۳. ترارسانیِ سوخت (Transmutation of Pain)
درد و تحقیر، پرتوزاترین انرژی‌های جهانِ روان‌اند. یک شکست‌خورده با این حرارت، خودش را خاکستر می‌کند؛ اما جان‌های ورزیده، این شعله را به مخزنِ بقا و پیشروی پمپاژ می‌کنند: به پای میزِ کار، به زیرِ بارِ سنگینِ آهن‌ها، به عمقِ انضباطی بی‌رحم. دردی که نتواند تو را پایدارتر و مهیب‌تر کند، حق نداری در جانت نگه داری.

۴. صخره‌ی زیستی: انضباط در میانه طوفان
بزرگیِ روح، در روزهای آرامش و ترشحِ متعادلِ نوروترنسمیترها محک نمی‌خورد. ملاک، آن روزی‌ست که بیولوژی به هم ریخته، مغز از خاطراتِ مسموم داغ است و جان رو به زوال می‌رود، اما «کفِ آستانه‌ی عملکرد» سقوط نمی‌کند. نشستن پای خطوطِ کتاب و ثبتِ ساعت‌های متوالی ورزش در اوجِ بحران، یعنی به جهان ثابت کنی: هیچ سایه‌ای از گذشته آن‌قدر زورمند نیست که فرمانِ اراده‌ی تو را پس بگیرد.

───
پرونده بسته نشد؛ پرونده تمام شد.
روزی که فهمیدی باج دادن به سطحی‌نگریِ آدم‌ها، خیانت به اصالتِ رنج‌هایت بوده، همان روز دوباره متولد شدی. از اینجا به بعد، دیگر حرفی برای اثبات نیست؛ فقط سکوتِ ممتد، انضباطِ آهنین و ساختنِ تندیسی از اراده که هیچ دستِ ناپاکی توانِ لمسش را نداشته باشد.

–[خودنویس]

#کالبدشکافی_روان
💯2🔥1👌1
🔥3❤‍🔥2❤2
عبور، روزی نبود که دیگر یادش نیفتادم؛
روزی بود که یادش افتادم
و کارم را ادامه دادم.
–[خودنویس]
❤2👌2❤‍🔥1💯1
میخواهم
بگویم
من تورا چگونه شناختم.
من تو را انسانی شناختم
که قلب‌ش از هر کس دیگری،
عاشق تر بود
با احساس تر بود
مهربان تر
اما،
تیر هایی که بر آن‌خورد
چنان نیمه جانش کرد
که خودت دست‌ت را در سینه بردی
و با چشم اشک بار کنار گوش‌ش زمزمه کردی
《 دیگر مثل قبل نباش، تنها در سینه برای زنده ماندنم بی‌قراری کن، به هوای چشمانش دوباره دیوانه‌وار در قفس خود را نکوب ، تنها به فکر من باش، من》
و با صورتی خیس دوباره آن را سر جایش گذاشتی.
تو را عاشقی زخمی شناختم،
اما تو باز هم میتوانی عاشق باشی،
خودت را لا به لای کار استتار نکن،
آدمِ قویِ زخمی.

با مهر و نور
تقدیم به
https://t.me/RisingNotes
👍2❤1
گاهی خسته نیستی؛
فقط مدتِ زیادی‌ست
هیچ کاری را به میلِ خودت انجام
نداده‌ای.
–[خودنویس]
❤3❤‍🔥2👌1
در این باران وحشتناک که با هزار دست و هزار چشم به‌پنجره می‌چسبد، هیچ‌چیز لذت‌بخش‌تر از یک فنجان چای و صحبت با تو نیست. هرچند هر یک از ما جایی قلاب‌سنگ شده‌ایم، ولی برقراری روابط لااقل می‌تواند تا اندازه‌ای جبران این دوری‌ها باشد.

قسمتی از نامه‌ی بهمن محصص به سهراب سپهری| رُم ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳
❤‍🔥1
درخت‌ها چیزی را رها کرده‌اند
که ما برایش می‌ایستیم و عکس می‌گیریم.
عجیب است؛
هر چیزی در این جهان از چیزی بیزار است
که برای خیلیا زیباییِ مطلق معنا شده.
–[خودنویس]
❤4❤‍🔥2🔥1
سِــــــیر
بچه امروزمون 🐣

۱۹ آبان ۰۴
وقتی تازه به دنیا اومدی
و فهمیدی لوکیشن رو اشتباه انتخاب کردی :)
🤣4❤‍🔥1
برای ما باران،
صدای آرامِ خوابیدن است؛
برای کسی که سقفش چکه می‌کند،
دلیلِ بیدار ماندن.
بعضی صداها عوض نمی‌شوند؛
فقط زندگیِ آدم‌ها
معنایشان را عوض می‌کند.
–[خودنویس]
❤4❤‍🔥3🔥1💔1
خیلیا از تمامِ دفعاتی که کنارشون بودی چیزی نمی‌گن؛
فقط اون یه باری رو تعریف می‌کنن که دیگه نتونستی :)
–[خودنویس]
👌7❤‍🔥1❤1
یکی از قوانین نانوشته‌ی بقا در این اکوسیستمِ بیمار، هندسه‌ی صریحِ توانمندی‌هاست:

آدم‌هایی که از نعمتِ «هوشِ ساختاری» و عمقِ شناختی تهی‌اند، دیر یا زود در مشاغلِ دانش‌محور و تخصصی به بن‌بست می‌خورند؛ ماشینِ حیاتِ این سیستمِ معیوب، آن‌ها را پس می‌زند.
نتیجه؟ یا در چرخ‌دنده‌های یک فقرِ مزمن و فرساینده له می‌شوند، یا برای جبرانِ حقارتِ ناشی از ناتوانیِ ذاتی‌شان، به انگل‌وارترین شکلِ ممکن، به سوداگری و سفته‌بازی پناه می‌آورند؛ به جابجاییِ اعداد روی کالایی که فقط با خونِ اقتصادِ مولد باد کرده است. آن‌ها با ثروتِ بادکنکی‌شان گمان می‌کنند زرنگ‌اند، در حالی که فقط معلولِ تنزلِ ارزش‌هایند.

اما در نقطه‌ی مقابل، رسیدن به ثروت و استقلال از مسیرِ «مهارتِ عالی»، تقاطعِ خشن و بی‌رحمانه‌ی تلاقیِ دو مؤلفه است: «سخت‌کوشیِ آهنین» و «هوشِ ساختاری».
اینجا دیگر رانت و دلالی به کار نمی‌آید؛ این تخصصِ محض است که راه خود را از میان سنگ‌ها باز می‌کند و به نقطه‌ای می‌رسد که حتی سیستمِ فاسد هم برای ادامه‌ی حیاتش، مجبور است در برابرِ آن زانو بزند و خراج بدهد.

–[خودنویس]
🔥2❤1❤‍🔥1👌1💯1
راستش را بخواهی، دیگر نمی‌دانم از چه بگویم. این روزها بیشتر دلم می‌خواهد تماشاگر باشم؛ بنشینم، گوش بسپارم و بگذارم جهان از خودش برایم بگوید.
انگار آدم گاهی از روایت کردن خسته می‌شود؛ از اینکه مدام گوشه‌ای از خودش را در قالب کلمات به دیگران بسپارد.
فکر می‌کنم من هم به همان نقطه رسیده‌ام؛ جایی که دیگر میلی به گفتن نیست، فقط دلم می‌خواهد بشنوم، ببینم و بی‌آنکه چیزی به زبان بیاورم، از کنار لحظه‌ها عبور کنم.

مهرنوش، خودش.
❤2
پارسال این موقع،پاییز بود.
پارسال این موقعِ پاییز، بود.
–[دگرنویس]
💔6❤‍🔥1
امشب دلم یه چیز خوشمزه و متنوع می‌خواست که رژیمی هم باشه؛
این رپِ بیکن و پنیر رو درست کردم و نتیجه بهتر از چیزی شد که انتظار داشتم.
رسپی برای اون‌هایی که گاهی می‌خوان غذای خوشمزه بخورن، بدون اینکه با خودشون وارد مذاکره‌ی طولانی بشن:)
#لذتِ_منضبط
🔥3❤‍🔥1❤1
Forwarded from سِــــــیر
‏رها کردن کسی که خیلی وقته تو رو رها کرده شبیه لحظه آخر اسباب کشی میمونه؛یه دور توی تمام خونه میزنی و همه جا رو دقیق نگاه میکنی، وقتی مطمئن میشی چیزی نیست که بخاطرش بمونی در رو میبندی و واسه همیشه از اونجا میری.

@baycot
❤1
Forwarded from Doctors Farm قلعه پزشکان (Ardavan Bahrami)
نحوه تربیت رزیدنت در ایران 2026🔺️
#ارتوپدی_تهران

تا دهه هفتاد در مدارس ایران دانش آموزی را که نمره دیکته پایین می گرفت با خطکش یا طناب پلاستیکی کتک می زدند و این فقط از نظر عده کمی از دانش آموزان غیرعادی تلقی می شد. در دهه های قبل تر وسیله ای به نام فلک وجود داشته که دانش آموز را روی زمین خوابانده، پاهایش را به فلک بسته و با ترکه چوبی زیرپاها می زدند. این تنبیه نیز در آن دوران معمول و پذیرفته بود.
امروز تنبیه بدنی در مدارس ممنوع شده و برای عده کثیری از خانواده های دانش آموزان غیرقابل قبول است به طوری که حتی خشونت کلامی معلمان نیز به راحتی منجر به پیگرد می شود.
روش تربیت رزیدنت در ایران با گذر زمان و تغییر استانداردهای اجتماعی تغییر نکرده و اساتید ترکه خورده قدیمی همچنان معتقدند تنها راه تربیت جراح ماهر و قابل، تداوم لِولینگ و چراغ سبز به چیف و سنیور برای تحقیر جونیور است درحالی که این روشها برای بسیاری از پزشکان غیرقابل قبول است و در کنار سایر معضلات موجب خالی ماندن صندلی های رزیدنتی و خودکشی رزیدنتها شده است.
وقت تغییر است


کانال قلعه پزشکان
❤3👍3