این چند روز… جورِ عجیبی گذشت.
میانِ لغتهای کتاب، وسطِ آهنهای سردِ باشگاه، سرِ میزِ غذا، روبهروی فیلمی که حتی صدایش را نمیشنیدم، یا وسط قدم زدن های تنهایی…
یکهو نفس در سینهام گره میخورد.
برای چند ثانیه، همهچیز متوقف میشد؛ چشمها داغ میشدند، بغضی مثلِ تکه شیشه میچسبید بیخِ گلو، اما اشک نمیآمد. نمیگذاشتم بیاید.
دست میگذاشتم روی قفسهی سینهام؛ قلبم را که داشت از دهانم بیرون میپرید با زور سرِ جایش برمیگرداندم، تنِ خستهام را جمع میکردم و برمیگشتم سرِ کارم؛ مثلِ آدمی که یاد گرفته با یک زخمِ باز در پهلو، باز هم راه برود.
تا اینکه امروز… تاب نیاوردم.
پناه بردم به همانجا؛ همان خلوتِ همیشگیام که وقتی دلم از همهچیز و همهکس میگیرد، میروم تا بدونِ نقاب بشکنم.
و آنجا… بندِ دل پاره شد.
چشمهایم دیگر به حرفم گوش ندادند؛ همهی آن بغضهای حبسشده در شلوغیِ روزها، یکجا سرریز شد روی گونههایم.
میدانی؟
دلم برایت تنگ شده… خیلی، عمیق.
و این دلتنگی، پیر می شود،رسوب می کند اما کم نمی شود.
هر روز باید بنشینم و با دستهای خودم، قلبِ بهانهگیرم را محکم بگیرم و به زور تفهیم کنم:
«بفهم…
دلتنگی، دلیلِ برگشت نیست.
دلتنگی، فقط تاوانِ آدمهاییست که دیگر همدیگر را ندارند.»
میانِ لغتهای کتاب، وسطِ آهنهای سردِ باشگاه، سرِ میزِ غذا، روبهروی فیلمی که حتی صدایش را نمیشنیدم، یا وسط قدم زدن های تنهایی…
یکهو نفس در سینهام گره میخورد.
برای چند ثانیه، همهچیز متوقف میشد؛ چشمها داغ میشدند، بغضی مثلِ تکه شیشه میچسبید بیخِ گلو، اما اشک نمیآمد. نمیگذاشتم بیاید.
دست میگذاشتم روی قفسهی سینهام؛ قلبم را که داشت از دهانم بیرون میپرید با زور سرِ جایش برمیگرداندم، تنِ خستهام را جمع میکردم و برمیگشتم سرِ کارم؛ مثلِ آدمی که یاد گرفته با یک زخمِ باز در پهلو، باز هم راه برود.
تا اینکه امروز… تاب نیاوردم.
پناه بردم به همانجا؛ همان خلوتِ همیشگیام که وقتی دلم از همهچیز و همهکس میگیرد، میروم تا بدونِ نقاب بشکنم.
و آنجا… بندِ دل پاره شد.
چشمهایم دیگر به حرفم گوش ندادند؛ همهی آن بغضهای حبسشده در شلوغیِ روزها، یکجا سرریز شد روی گونههایم.
میدانی؟
دلم برایت تنگ شده… خیلی، عمیق.
و این دلتنگی، پیر می شود،رسوب می کند اما کم نمی شود.
هر روز باید بنشینم و با دستهای خودم، قلبِ بهانهگیرم را محکم بگیرم و به زور تفهیم کنم:
«بفهم…
دلتنگی، دلیلِ برگشت نیست.
دلتنگی، فقط تاوانِ آدمهاییست که دیگر همدیگر را ندارند.»
💔5❤2❤🔥1
یه روز برای آخرین بار خندوندیش؛
بیاینکه بدونی
داری چیزی رو برای همیشه
به حافظهات میسپری:)
بیاینکه بدونی
داری چیزی رو برای همیشه
به حافظهات میسپری:)
–[خودنوبس]
💔8❤1
بعد از سکوت
Video
چقد زیبا و درست🫠😔
https://www.instagram.com/reel/DfWjUe1gkET/?vrfl=am4yc2t0NThrcHB6
https://www.instagram.com/reel/DfWjUe1gkET/?vrfl=am4yc2t0NThrcHB6
👍3
طبیعت با سقوطِ برگها تسویه حساب میکند؛
ما اما تمامِ عمر، تاوانِ باور کردنِ بهارهایی را میدهیم که فقط در تقویمِ دیگران وجود
داشتند.
۱۴ آبان ۱۴۰۵
ما اما تمامِ عمر، تاوانِ باور کردنِ بهارهایی را میدهیم که فقط در تقویمِ دیگران وجود
داشتند.
۱۴ آبان ۱۴۰۵
–[خودنویس]
❤5❤🔥1🔥1💔1
Forwarded from متاامفتامین || نشئگیِ واژهها
من خسته شدم از بس حواسم به دیگران بوده!
دیگرانی که ذرهای برای من ارزش قائل نشدند.
دیگرانی که ذرهای برای من ارزش قائل نشدند.
تبارشناسیِ بیداری: وقتی پرده میافتد و بُت، خاک میشود
چیزی که عامهی مردم به آن «سوگِ عاطفی» میگویند، در واقع سوگِ یک آدمِ واقعی نیست؛ مراسمِ تدفینِ یک توهمِ شخصی است.
ما اغلب برای غیابِ دیگری گریه نمیکنیم؛ برای مجسمهای اشک میریزیم که سنگتراشِ ذهنمان با ملاطِ «نیاز به نجات دادن» و «انکارِ حقارتِ طرفِ مقابل» تراشیده بود.
ریشهی این فاجعه اما عمیقتر است؛ از همان نقطهای شروع میشود که عزتنفسِ زخمخورده، ما را به ورطهی باجدهی میکشد:
گاهی اعتمادبهنفسمان آنقدر پایین است که وقتی آدمی از راه میرسد و ذرهای به ما توجه میکند، با خود میگوییم: «وایی… عجب آدمِ نابی! چطور من را دید؟ چطور با من حال میکند؟ دیگر مثلِ او پیدا نمیشود!»
همانجا دام پهن میشود. از شوقِ این توجهِ کمیاب، او را غرق در بهترینها میکنیم؛ بهترین رفتارها، بهترین امکانات، و ساعتها نشستن پای غر زدنها، غمها و آشوبهای روانش. و با این حجم از آویزانیِ عاطفی و توجهِ بیدریغ، معلوم است که هر آدمی میخواهد چنگ بزند و ما را از دست ندهد.
اما حقیقتِ تلخ و گزنده این است: آنها عاشقِ ما نبودند؛ عاشقِ «حسی» بودند که ما به آنها میدادیم.
به همین دلیل، ترسِ آنها از دست دادنِ ما، نه از روی دلتنگی برای قلبِ ما، که ترس از دست دادنِ این منبعِ رایگانِ توجه و آرامش است. آدمهایی که از درون تهیاند و از خود چیزی ندارند، به محض اینکه رابطه تمام میشود، حتی به حرمتِ گذشته درنگ نمیکنند؛ سریع دنبالِ ناجیِ بعدی میگردند تا این کاسهی گداییِ توجه را جای دیگری پر کنند.
چند گزارهی بیرحمانه برای عبور از این مغاک:
۱. بریدنِ ریشهی «عُقدهی نجاتبخشی»
اگر سالها برای فرونشاندنِ بحرانهای دیگری، شأن و مرزهای خودت را خرج کردی و بعد دیدی در کوتاهترین زمان، شتابان به سمتِ ابتذال رفت یا اصالتِ نگاهش به زندگی فرسنگها زیرِ سطحِ خاک بود، عزاداری نکن.
این واقعه «فقدان» نیست؛ «فرارِ اضطراری از سیاهچالهایست که قرار بود تمامِ نورت را ببلعد». جهان گاهی با دستِ اتفاق، نقابها را میاندازد تا حقیقتِ ارزانِ آدمها، پیش از آنکه دیر شود، آشکار شود.
۲. کیمیای خشم: پالایشِ توهم به بیتفاوتی
خشم، واکنشِ سالمِ جان در برابرِ تحقیر و فریب است؛ اما خشم اگر در نشخوارِ گذشته یا رصد کردنِ غبارِ راهرفتهی دیگری بسوزد، به خودویرانگری تبدیل میشود. تنفر، هنوز شکلِ فاسدشدهای از پیوند است؛ یعنی هنوز او را لایقِ صرفِ جریانِ خون و فسفرِ مغزت میدانی.
مقصدِ نهایی، خشم نیست؛ «بیتفاوتیِ مطلق و دفنِ نمادین» است. جایی که حضور یا غیابِ او، وزنی به اندازهی ردِ یک سایه بر دیوار هم نداشته باشد.
۳. ترارسانیِ سوخت (Transmutation of Pain)
درد و تحقیر، پرتوزاترین انرژیهای جهانِ رواناند. یک شکستخورده با این حرارت، خودش را خاکستر میکند؛ اما جانهای ورزیده، این شعله را به مخزنِ بقا و پیشروی پمپاژ میکنند: به پای میزِ کار، به زیرِ بارِ سنگینِ آهنها، به عمقِ انضباطی بیرحم. دردی که نتواند تو را پایدارتر و مهیبتر کند، حق نداری در جانت نگه داری.
۴. صخرهی زیستی: انضباط در میانه طوفان
بزرگیِ روح، در روزهای آرامش و ترشحِ متعادلِ نوروترنسمیترها محک نمیخورد. ملاک، آن روزیست که بیولوژی به هم ریخته، مغز از خاطراتِ مسموم داغ است و جان رو به زوال میرود، اما «کفِ آستانهی عملکرد» سقوط نمیکند. نشستن پای خطوطِ کتاب و ثبتِ ساعتهای متوالی ورزش در اوجِ بحران، یعنی به جهان ثابت کنی: هیچ سایهای از گذشته آنقدر زورمند نیست که فرمانِ ارادهی تو را پس بگیرد.
───
پرونده بسته نشد؛ پرونده تمام شد.
روزی که فهمیدی باج دادن به سطحینگریِ آدمها، خیانت به اصالتِ رنجهایت بوده، همان روز دوباره متولد شدی. از اینجا به بعد، دیگر حرفی برای اثبات نیست؛ فقط سکوتِ ممتد، انضباطِ آهنین و ساختنِ تندیسی از اراده که هیچ دستِ ناپاکی توانِ لمسش را نداشته باشد.
#کالبدشکافی_روان
چیزی که عامهی مردم به آن «سوگِ عاطفی» میگویند، در واقع سوگِ یک آدمِ واقعی نیست؛ مراسمِ تدفینِ یک توهمِ شخصی است.
ما اغلب برای غیابِ دیگری گریه نمیکنیم؛ برای مجسمهای اشک میریزیم که سنگتراشِ ذهنمان با ملاطِ «نیاز به نجات دادن» و «انکارِ حقارتِ طرفِ مقابل» تراشیده بود.
ریشهی این فاجعه اما عمیقتر است؛ از همان نقطهای شروع میشود که عزتنفسِ زخمخورده، ما را به ورطهی باجدهی میکشد:
گاهی اعتمادبهنفسمان آنقدر پایین است که وقتی آدمی از راه میرسد و ذرهای به ما توجه میکند، با خود میگوییم: «وایی… عجب آدمِ نابی! چطور من را دید؟ چطور با من حال میکند؟ دیگر مثلِ او پیدا نمیشود!»
همانجا دام پهن میشود. از شوقِ این توجهِ کمیاب، او را غرق در بهترینها میکنیم؛ بهترین رفتارها، بهترین امکانات، و ساعتها نشستن پای غر زدنها، غمها و آشوبهای روانش. و با این حجم از آویزانیِ عاطفی و توجهِ بیدریغ، معلوم است که هر آدمی میخواهد چنگ بزند و ما را از دست ندهد.
اما حقیقتِ تلخ و گزنده این است: آنها عاشقِ ما نبودند؛ عاشقِ «حسی» بودند که ما به آنها میدادیم.
به همین دلیل، ترسِ آنها از دست دادنِ ما، نه از روی دلتنگی برای قلبِ ما، که ترس از دست دادنِ این منبعِ رایگانِ توجه و آرامش است. آدمهایی که از درون تهیاند و از خود چیزی ندارند، به محض اینکه رابطه تمام میشود، حتی به حرمتِ گذشته درنگ نمیکنند؛ سریع دنبالِ ناجیِ بعدی میگردند تا این کاسهی گداییِ توجه را جای دیگری پر کنند.
چند گزارهی بیرحمانه برای عبور از این مغاک:
۱. بریدنِ ریشهی «عُقدهی نجاتبخشی»
اگر سالها برای فرونشاندنِ بحرانهای دیگری، شأن و مرزهای خودت را خرج کردی و بعد دیدی در کوتاهترین زمان، شتابان به سمتِ ابتذال رفت یا اصالتِ نگاهش به زندگی فرسنگها زیرِ سطحِ خاک بود، عزاداری نکن.
این واقعه «فقدان» نیست؛ «فرارِ اضطراری از سیاهچالهایست که قرار بود تمامِ نورت را ببلعد». جهان گاهی با دستِ اتفاق، نقابها را میاندازد تا حقیقتِ ارزانِ آدمها، پیش از آنکه دیر شود، آشکار شود.
۲. کیمیای خشم: پالایشِ توهم به بیتفاوتی
خشم، واکنشِ سالمِ جان در برابرِ تحقیر و فریب است؛ اما خشم اگر در نشخوارِ گذشته یا رصد کردنِ غبارِ راهرفتهی دیگری بسوزد، به خودویرانگری تبدیل میشود. تنفر، هنوز شکلِ فاسدشدهای از پیوند است؛ یعنی هنوز او را لایقِ صرفِ جریانِ خون و فسفرِ مغزت میدانی.
مقصدِ نهایی، خشم نیست؛ «بیتفاوتیِ مطلق و دفنِ نمادین» است. جایی که حضور یا غیابِ او، وزنی به اندازهی ردِ یک سایه بر دیوار هم نداشته باشد.
۳. ترارسانیِ سوخت (Transmutation of Pain)
درد و تحقیر، پرتوزاترین انرژیهای جهانِ رواناند. یک شکستخورده با این حرارت، خودش را خاکستر میکند؛ اما جانهای ورزیده، این شعله را به مخزنِ بقا و پیشروی پمپاژ میکنند: به پای میزِ کار، به زیرِ بارِ سنگینِ آهنها، به عمقِ انضباطی بیرحم. دردی که نتواند تو را پایدارتر و مهیبتر کند، حق نداری در جانت نگه داری.
۴. صخرهی زیستی: انضباط در میانه طوفان
بزرگیِ روح، در روزهای آرامش و ترشحِ متعادلِ نوروترنسمیترها محک نمیخورد. ملاک، آن روزیست که بیولوژی به هم ریخته، مغز از خاطراتِ مسموم داغ است و جان رو به زوال میرود، اما «کفِ آستانهی عملکرد» سقوط نمیکند. نشستن پای خطوطِ کتاب و ثبتِ ساعتهای متوالی ورزش در اوجِ بحران، یعنی به جهان ثابت کنی: هیچ سایهای از گذشته آنقدر زورمند نیست که فرمانِ ارادهی تو را پس بگیرد.
───
پرونده بسته نشد؛ پرونده تمام شد.
روزی که فهمیدی باج دادن به سطحینگریِ آدمها، خیانت به اصالتِ رنجهایت بوده، همان روز دوباره متولد شدی. از اینجا به بعد، دیگر حرفی برای اثبات نیست؛ فقط سکوتِ ممتد، انضباطِ آهنین و ساختنِ تندیسی از اراده که هیچ دستِ ناپاکی توانِ لمسش را نداشته باشد.
–[خودنویس]
#کالبدشکافی_روان
💯2🔥1👌1
❤2👌2❤🔥1💯1
Forwarded from متاامفتامین || نشئگیِ واژهها
میخواهم
بگویم
من تورا چگونه شناختم.
من تو را انسانی شناختم
که قلبش از هر کس دیگری،
عاشق تر بود
با احساس تر بود
مهربان تر
اما،
تیر هایی که بر آنخورد
چنان نیمه جانش کرد
که خودت دستت را در سینه بردی
و با چشم اشک بار کنار گوشش زمزمه کردی
《 دیگر مثل قبل نباش، تنها در سینه برای زنده ماندنم بیقراری کن، به هوای چشمانش دوباره دیوانهوار در قفس خود را نکوب ، تنها به فکر من باش، من》
و با صورتی خیس دوباره آن را سر جایش گذاشتی.
تو را عاشقی زخمی شناختم،
اما تو باز هم میتوانی عاشق باشی،
خودت را لا به لای کار استتار نکن،
آدمِ قویِ زخمی.
با مهر و نور
تقدیم به
بگویم
من تورا چگونه شناختم.
من تو را انسانی شناختم
که قلبش از هر کس دیگری،
عاشق تر بود
با احساس تر بود
مهربان تر
اما،
تیر هایی که بر آنخورد
چنان نیمه جانش کرد
که خودت دستت را در سینه بردی
و با چشم اشک بار کنار گوشش زمزمه کردی
《 دیگر مثل قبل نباش، تنها در سینه برای زنده ماندنم بیقراری کن، به هوای چشمانش دوباره دیوانهوار در قفس خود را نکوب ، تنها به فکر من باش، من》
و با صورتی خیس دوباره آن را سر جایش گذاشتی.
تو را عاشقی زخمی شناختم،
اما تو باز هم میتوانی عاشق باشی،
خودت را لا به لای کار استتار نکن،
آدمِ قویِ زخمی.
با مهر و نور
تقدیم به
https://t.me/RisingNotes
👍2❤1
❤3❤🔥2👌1
Forwarded from متاامفتامین || نشئگیِ واژهها
در این باران وحشتناک که با هزار دست و هزار چشم بهپنجره میچسبد، هیچچیز لذتبخشتر از یک فنجان چای و صحبت با تو نیست. هرچند هر یک از ما جایی قلابسنگ شدهایم، ولی برقراری روابط لااقل میتواند تا اندازهای جبران این دوریها باشد.
قسمتی از نامهی بهمن محصص به سهراب سپهری| رُم ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳
❤🔥1
درختها چیزی را رها کردهاند
که ما برایش میایستیم و عکس میگیریم.
عجیب است؛
هر چیزی در این جهان از چیزی بیزار است
که برای خیلیا زیباییِ مطلق معنا شده.
که ما برایش میایستیم و عکس میگیریم.
عجیب است؛
هر چیزی در این جهان از چیزی بیزار است
که برای خیلیا زیباییِ مطلق معنا شده.
–[خودنویس]
❤4❤🔥2🔥1
سِــــــیر
بچه امروزمون 🐣
۱۹ آبان ۰۴
۱۹ آبان ۰۴
وقتی تازه به دنیا اومدی
و فهمیدی لوکیشن رو اشتباه انتخاب کردی :)
و فهمیدی لوکیشن رو اشتباه انتخاب کردی :)
🤣4❤🔥1
برای ما باران،
صدای آرامِ خوابیدن است؛
برای کسی که سقفش چکه میکند،
دلیلِ بیدار ماندن.
بعضی صداها عوض نمیشوند؛
فقط زندگیِ آدمها
معنایشان را عوض میکند.
صدای آرامِ خوابیدن است؛
برای کسی که سقفش چکه میکند،
دلیلِ بیدار ماندن.
بعضی صداها عوض نمیشوند؛
فقط زندگیِ آدمها
معنایشان را عوض میکند.
–[خودنویس]
❤4❤🔥3🔥1💔1
خیلیا از تمامِ دفعاتی که کنارشون بودی چیزی نمیگن؛
فقط اون یه باری رو تعریف میکنن که دیگه نتونستی :)
فقط اون یه باری رو تعریف میکنن که دیگه نتونستی :)
–[خودنویس]
👌7❤🔥1❤1