آدم‌ها تغییر نمی‌کنند؛
فقط روزبه‌روز از نقاب‌زدن خسته‌تر می‌شن.

مرگ، تنها «ثابتِ» معنادارِ زندگی است؛ پارادوکسی که به هستی، ارزش می‌دهد. اگر زمان نامحدود بود، هیچ لحظه‌ای ارزشمند نمی‌شد؛ چون همه‌چیز «فرصتِ همیشگی» داشت. ما به این دلیل عاشق می‌شویم، می‌نویسیم و رنج می‌کشیم که می‌دانیم این نمایش، پرده‌ی آخری هم دارد. ارزشِ بودن، در «فانی بودن» نهفته است؛ و تنها کسی که این را می‌فهمد، می‌تواند با تمامِ وجود زندگی کند، بی‌آنکه به امیدِ پاداشِ ابدی، زندگیِ فعلی‌اش را حراج کند.

انسانیت، نه رعایتِ قانون، که پیروزیِ اراده‌یِ اخلاقی بر غرایزِ حیوانی در خلوت است.

ماه شب ۵ مهر ۱۴۰۵

«دنیا هنوز ادامه دارد، و تو هم جزئی از این ادامه‌ای.»

بزرگترین کمدیِ تاریخ، همین «جستجویِ معنا» در دنیاییه که اساساً هیچ معنایی نداره. هرچی بیشتر می‌گردی، بیشتر می‌فهمی که خودت باید معنایِ این بازیِ احمقانه رو بسازی.

اونقدر باارزشی که حتی اگه تمامِ نقشه‌های زندگیت هم خراب بشه، باز هم «خودت» می‌مونی؛ و این یعنی پیروزی.

جالب بود؛ وقتی داشتم تکه‌هامو جمع می‌کردم، شاکی بودن از اینکه چرا لبه‌هام این‌قدر تیز شده

GhatGPT

تو برای این به دنیا نیومدی که توقعاتِ بقیه رو برآورده کنی؛ تو اینجایی تا قشنگ‌ترین نسخه از خودت رو بسازی.