شاید «پاییز» فصلِ تراپیه؛
فصلِ ریختنِ برگ‌هایِ اضافیِ زندگی، آدم‌های سمی، و تمامِ اون امیدهایِ واهی که توی بهار و تابستون بهشون آب داده بودم.

بدبینیِ ما از سرِ افسردگی نیست؛ از وضوحِ بیش از حدِ بیناییه. آدم‌های خوش‌بین فقط کسانی‌اند که هنوز یاد نگرفته‌اند زیرِ پوستِ هر لبخندِ صمیمانه‌ای، چقدر منافعِ حقیر و ترس‌های کوچک پنهان شده

آدمِ دقیق، کینه‌ای نیست؛
فقط سنسورهای یادگیری‌اش زیادی سالم کار می‌کنند. او یک‌بار داده‌ها را تحلیل می‌کند و پرونده را می‌بندد. آنچه بقیه به آن “کینه” می‌گویند، در واقع همان آپدیت نشدنِ عمدیِ سیستم در مواجهه با خطای تکراری است.

آدمِ هشیار نوستالژی ندارد؛
چون می‌داند دلتنگی، خطایِ رندرینگِ مغز در تفکیکِ گذشته از حقیقت است. مغز برای بقا، دردها را محو می‌کند و لایه‌ای از فیلترِ طلایی روی کثافت‌های دیروز می‌کشد. کسی که سیستمِ بایگانی‌اش دقیق باشد، فریبِ این ادیتِ ارزان‌قیمتِ حافظه را نمی‌خورد

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند؛
فقط روزبه‌روز از نقاب‌زدن خسته‌تر می‌شن.

مرگ، تنها «ثابتِ» معنادارِ زندگی است؛ پارادوکسی که به هستی، ارزش می‌دهد. اگر زمان نامحدود بود، هیچ لحظه‌ای ارزشمند نمی‌شد؛ چون همه‌چیز «فرصتِ همیشگی» داشت. ما به این دلیل عاشق می‌شویم، می‌نویسیم و رنج می‌کشیم که می‌دانیم این نمایش، پرده‌ی آخری هم دارد. ارزشِ بودن، در «فانی بودن» نهفته است؛ و تنها کسی که این را می‌فهمد، می‌تواند با تمامِ وجود زندگی کند، بی‌آنکه به امیدِ پاداشِ ابدی، زندگیِ فعلی‌اش را حراج کند.

انسانیت، نه رعایتِ قانون، که پیروزیِ اراده‌یِ اخلاقی بر غرایزِ حیوانی در خلوت است.

ماه شب ۵ مهر ۱۴۰۵

«دنیا هنوز ادامه دارد، و تو هم جزئی از این ادامه‌ای.»

بزرگترین کمدیِ تاریخ، همین «جستجویِ معنا» در دنیاییه که اساساً هیچ معنایی نداره. هرچی بیشتر می‌گردی، بیشتر می‌فهمی که خودت باید معنایِ این بازیِ احمقانه رو بسازی.