حس اون پیامی رو دارم که بعد از ده بار پاک کردن و نوشتن، آخرش می‌گی: «بی‌خیال، ولش کن».

در مرگ، ما یک پیکر را به خاک می‌سپاریم؛ اما در جدایی، ما مجبوریم «خاطره‌ی یک آشنا» را در حضورِ خودش، زنده زنده دفن کنیم. و این، جان‌کاه‌ترین سوگِ جهان است…

گاهی بدن بهترین و سالم‌ترین عضو اهدایی را هم پس می‌زند،
چون زبان بافت‌هایشان یکی نیست.
من و تو بد نبودیم؛
فقط روح‌هایمان با هم ناسازگار بود.

می‌گن «زمان همه‌چیز رو حل می‌کنه»؛

تنها چیزی که زمان تا الان حل کرده، مفصل زانو و ته مونده‌ی اعصابم بوده :)

غریزه‌ی صیانت از نفس و اولویت دادن به مدارِ فردی، شاید عقلانی‌ترین قانون بقا باشد؛

من آدم صبوری نیستم؛

فقط متوجه شدم داد زدن سرِ ناشنواها، صرفاً باعث گلودردِ خودم می‌شه.

شما به آن می‌گویید «ناسازگاری»؛

من به آن می‌گویم «امتناع از فاسد شدن در محیطی که تعفن را طبیعی می‌داند».

به گمانم آدم‌های باهوش ذاتاً دروغگوهای بدی هستند؛ نه از سرِ اخلاق، بلکه از سرِ هوش. دروغ گفتن مستلزمِ این است که طرف مقابل را «احمق» فرض کنی، و آدمِ باهوش هیچ‌کس را تا این حد پایین نمی‌بیند که بتواند به او دروغ بگوید.

شاید «پاییز» فصلِ تراپیه؛
فصلِ ریختنِ برگ‌هایِ اضافیِ زندگی، آدم‌های سمی، و تمامِ اون امیدهایِ واهی که توی بهار و تابستون بهشون آب داده بودم.

بدبینیِ ما از سرِ افسردگی نیست؛ از وضوحِ بیش از حدِ بیناییه. آدم‌های خوش‌بین فقط کسانی‌اند که هنوز یاد نگرفته‌اند زیرِ پوستِ هر لبخندِ صمیمانه‌ای، چقدر منافعِ حقیر و ترس‌های کوچک پنهان شده

آدمِ دقیق، کینه‌ای نیست؛
فقط سنسورهای یادگیری‌اش زیادی سالم کار می‌کنند. او یک‌بار داده‌ها را تحلیل می‌کند و پرونده را می‌بندد. آنچه بقیه به آن “کینه” می‌گویند، در واقع همان آپدیت نشدنِ عمدیِ سیستم در مواجهه با خطای تکراری است.

آدمِ هشیار نوستالژی ندارد؛
چون می‌داند دلتنگی، خطایِ رندرینگِ مغز در تفکیکِ گذشته از حقیقت است. مغز برای بقا، دردها را محو می‌کند و لایه‌ای از فیلترِ طلایی روی کثافت‌های دیروز می‌کشد. کسی که سیستمِ بایگانی‌اش دقیق باشد، فریبِ این ادیتِ ارزان‌قیمتِ حافظه را نمی‌خورد