تو نیاز نداری مثل بقیه باشی تا دیده بشی؛ تو فقط کافیه «خودت» باشی تا توسط آدم‌های درست، پیدا بشی.

سکوت قهر نیست؛
مرحله‌ی نا امیدیه.
وقتی جراح به بافتِ نکروز می‌رسه، ترمیم نمی‌کنه؛ فقط قیچی می‌کنه و دور می‌اندازه.

رفتن، گاهی اعتراف به این حقیقت است که دوست داشتن، الزاماً توانِ نجات دادن ندارد.

بعضی‌ها چنان استادانه نقش قربانی رو بازی می‌کنن که اگر وسط جنایت مچشون رو بگیری، باید ازشون عذرخواهی کنی که دستت به چاقوشون گیر کرده.

رنج یعنی چی؟
یعنی همون آدمی که تمومِ خستگیتو پیشش در می‌کردی، بشه عاملِ اصلیِ خستگیت.

سخت‌ترین نوع تنهایی اینه که با کلی حرف توی دلت، به این نتیجه برسی که «هیچ‌کس ارزش شنیدنش رو نداره».

حس اون پیامی رو دارم که بعد از ده بار پاک کردن و نوشتن، آخرش می‌گی: «بی‌خیال، ولش کن».

در مرگ، ما یک پیکر را به خاک می‌سپاریم؛ اما در جدایی، ما مجبوریم «خاطره‌ی یک آشنا» را در حضورِ خودش، زنده زنده دفن کنیم. و این، جان‌کاه‌ترین سوگِ جهان است…

گاهی بدن بهترین و سالم‌ترین عضو اهدایی را هم پس می‌زند،
چون زبان بافت‌هایشان یکی نیست.
من و تو بد نبودیم؛
فقط روح‌هایمان با هم ناسازگار بود.

می‌گن «زمان همه‌چیز رو حل می‌کنه»؛

تنها چیزی که زمان تا الان حل کرده، مفصل زانو و ته مونده‌ی اعصابم بوده :)

غریزه‌ی صیانت از نفس و اولویت دادن به مدارِ فردی، شاید عقلانی‌ترین قانون بقا باشد؛

من آدم صبوری نیستم؛

فقط متوجه شدم داد زدن سرِ ناشنواها، صرفاً باعث گلودردِ خودم می‌شه.

شما به آن می‌گویید «ناسازگاری»؛

من به آن می‌گویم «امتناع از فاسد شدن در محیطی که تعفن را طبیعی می‌داند».

به گمانم آدم‌های باهوش ذاتاً دروغگوهای بدی هستند؛ نه از سرِ اخلاق، بلکه از سرِ هوش. دروغ گفتن مستلزمِ این است که طرف مقابل را «احمق» فرض کنی، و آدمِ باهوش هیچ‌کس را تا این حد پایین نمی‌بیند که بتواند به او دروغ بگوید.