سوالی داشتین بیاین Direct Message راهنمایی‌تون کنم.

درود عزیز
مرسی از کد تخفیفی که گزاشتی❤️
من هدفون 3 تومنی رو 1800 گرفتم از تکنولایف
اینم 300 تومن واسه خرید اول تکنولایف بزار شاید بدرد کسی بخوره: NCBF

یکی از دوستان کد تخفیف ۳۰۰ تومنی برای خرید اول «تکنولایف» معرفی کرده که از قضا پذیرنده روش پرداختی «تارا» هم هست.

یه تله‌ی بزرگ که پروژه‌ها و اغلب برنامه‌‌نویس‌های بکند توش میوفتن، اینه که برای حل یه مشکل، سعی می‌کنن یه مشکل جدید ایجاد کنن.

دیتابیس همیشه Source of Truth هستش، و اضافه کردن لایه‌ی کش، می‌تونه بعضی مواقع ریسک stale شدن دیتا رو ایجاد کنه. چون مثلا ممکنه در لحظه‌ی آپدیت کش، ردیس خطا بده و ...

به نظر من کش زمانی باید به پروژه اضافه بشه که سیستم، زیر بار دیگه جواب‌گوی تعداد ریکوئست‌ها نباشه و latency به اندازه‌ی خوبی بالا رفته باشه. اندازه‌گیری این تاخیر هم، یه عدد ثابت نداره. باید در یک بازه‌ی زمانی محاسبه بشه.

اگه احساس بر اینه که کوئری‌ها سنگین هستن و باید کش اضافه بشه، میتونه چند تا احتمال وجود داشته باشه:
۱- نورمالیزیشن درست انجام نشده
۲- دومین درست تعریف نشده
۳- کوئری‌ها بهینه نیستند (ممکنه بجای گرفتن لیستی از رکورد‌ها، یکی یکی واکشی می‌شن)

@DevTwitter | <آرش | Arash/>

اگر قدرت AI در دستان همه است، مدیون تلاش‌های بی‌وقفه پیشگامانی چون یان لکان هستیم.
این ویدئو سفری ست به سال 1989 (1368)؛روزگاری که جاده‌ها آسفالت نبود و بسیاری از نفت برای گرم کردن استفاده میکردند، پژوهشگران در آمریکا در حال آموزش مدل های AI بینایی ماشین مبتنی بر شبکه عصبی بودند.

@DevTwitter | <Gratomic AI Bot/>

Z-Image — Efficient Image Generation
https://z-image.ai

امروز روز جهانی تو خونه موندنه.
از پشت میز سرِکار به شما سلام.

بلاخره مشهد بارون رو به خودش دید؛ خدایا شکرت.

قیمت‌های اسنپ بالا رفته، الکی گفتن بالا نمی‌ره 😏

قیمت دلار: ۱۲۳۴۵۶

نه فقط حین توسعهٔ یک داشبورد مدیریتی کوچیک توی یه تیم ۱۰ نفره، بلکه وسط یک دولت مستقل ساختاریافتهٔ بزرگ هم دعوا می‌شه سر انتخاب فونت 😐

اگر دانش قدرت است، دانستن اینکه نمی‌دانیم خردمندی.

— متن بیوی Mohammad Reza

همراه‌اول گفته تعرفه‌های خدماتش رو تا ۳۰ درصد گرون می‌کنه از امروز.

یکی از خطرناک‌ترین جمله‌هایی که تو پروژه می‌شنوی اینه: «فعلاً ساده بزن، بعداً درستش می‌کنیم.»

معمولاً این «بعداً» هیچ‌وقت نمیاد.
می‌شه همون کدی که همه از دست زدن بهش می‌ترسن، یا اون ستون بلااستفاده‌ی یه جدول دیتابیس که آلتر کردنش مثل دست زدن به یه برج جِنگائه.

وقتی تصمیم‌ها مستند نیستن، ساده‌ترین تغییر هم ریسک می‌شه.

کد فقط خط به خط نوشته نمی‌شه؛
با تصمیم‌هایی ساخته می‌شه که یا ثبت می‌شن، یا بعداً تبدیل می‌شن به حدس و دعوا.

فکت: QA in Agile isn’t a phase. It’s a responsibility that never turns off.

یه چیزی که توی کار با تیم‌های مختلف برام جا افتاده اینه که QA توی Agile اصلاً یه مرحله نیست. بیشتر شبیه یه مسئولیت دائمیه که از لحظه‌ای که درباره‌ی یه فیچر حرف می‌زنیم شروع می‌شه و عملاً هیچ‌وقت خاموش نمی‌شه.

هر وقت می‌بینم QA شده آخرِ خط فلوی توسعه، معمولاً بقیه‌ی مسیر یه جاییش اشتباه رفته. چون وقتی QA رو برابر با تست آخر کار می‌گیریم، یعنی پذیرفتیم که قراره ریسک رو جمع کنیم، نه اینکه از اول جلوش رو بگیریم.

برای من، QA از همون موقعی شروع می‌شه که هنوز کدی نوشته نشده. وقتی درباره‌ی ری‌کوایرمنت حرف می‌زنیم، وقتی یه جمله هنوز مبهمه، وقتی معلوم نیست قراره سیستم توی حالت‌های غیرعادی چی‌کار کنه. همون‌جاهاست که اگه سؤال درست پرسیده نشه، بعداً باگ درست می‌شه.

تو روزمره‌ی واقعی، QA بیشتر شبیه فکر کردنه تا تست کردن. فکر کردن به این که اگه این مقدار نال باشه چی می‌شه، اگه کاربر این کار رو نکنه چی، اگه سیستم نصفه جواب بده چی. خیلی از چیزایی که آخر کار به عنوان باگ دیده می‌شن، اگه همون وسط توسعه یه بار دیده می‌شدن، اصلاً به اون مرحله نمی‌رسیدن.

یه سوءتفاهم رایج هم اینه که QA قراره کار بقیه رو آخرش تأیید کنه. یا بدتر، قراره جای خالی تست‌هایی رو پر کنه که اصلاً نوشته نشدن. تجربه‌ی من می‌گه هر جا این اتفاق افتاده، نه QA کمک کرده، نه تیم جلو رفته؛ فقط هزینه اضافی ایجاد شده.

حقیقتش اینه که وقتی QA آخر کار باگ‌های واضح پیدا می‌کنه، معمولاً مشکل از QA نیست. فرآینده که دیر فهمیده، تیمه که دیر فکر کرده. تیم‌هایی که خوب کار می‌کنن، کنترل کیفی رو نمی‌دن جلوتر؛ همون اول می‌سازنش. QA فقط کمک می‌کنه شکاف‌ها زودتر دیده بشن.

آیا با وجود یک نقش QA در سازمان، آگاهانه ریسک رو کم می‌کنیم یا نه. چون QA توی سیستم Agile بیشتر از هر چیزی، هدفش جلوگیری از اشتباهاته؛ قبل از اینکه برسن به prod و دیگه دیر شده باشه.