Bukhara was a tumultuous and bloody place during the eighth century and into the early ninth century with constant rebellion, instability, and displacement. This era of revolts and uprisings extended from the late Umayyad period to the rise of the Tahirids gov-ernors (amirs), an influential family of probably non-Arab and likely Persian ethnic origin who governed Khurasan from 205-259/821-873.

بخارا در قرن هشتم و قرن نهم، جایی آشوب‌زده و خونین با شورش، بی‌ثباتی و آوارگی مداوم بود. این دوران شورش‌ها و قیام‌ها از پایان دوره امویان تا ظهور امرای طاهری، خانواده‌ای با نفوذ غیرعرب و پارسی‌تبار که از سال ۲۰۵-۲۵۹/۸۲۱-۸۷۳ بر خراسان حکومت می‌کردند.

📚Authority and Identity in Medieval Islamic Historiography
Persian Histories from the Peripheries
Mimi Hanaoka

@RewIran

Parthian and Middle Persian were mutually intelligible owing to their close linguistic relationship.

زبان‌های پهلوی و فارسی میانه به دلیل رابطه زبانی نزدیکشان متقابلاً قابل فهم بودند.

📚IRANIAN SYNTAX IN CLASSICAL ARMENIAN
The Armenian Perfect and Other Cases of Pattern Replication
ROBIN MEYER

@RewIran

1. طبقه‌بندی رسمی جامعه منجر به تقسیم جمعیت به چهار طبقه شد: طبقات مذهبی، جنگجویان، بوروکراسی و دهقانان.

دین زرتشتی ایران هخامنشی به دین رسمی دولتی تبدیل شد و بوروکراسی و متخصصان جایگاه والایی در جامعه کسب کردند. طبقه اداری بزرگتر شد و در کنار رهبران مذهبی نقش قدرتمندی در امپراتوری ایفا کردند. در حالی که موبد موبدان «کاهن بلندرتبه» بود، وازرگ فرماندار «وزیر بزرگ» یا نخست‌وزیر بود که از همان «طبقه اداری» حرفه‌ای استخدام می‌شد.

2. دربار سلطنتی بسیار سازمان‌یافته و متشکل از افراد متخصص مختلف بود و «شکوه و جلالی که دربار ساسانیان به نمایش می‌گذاشت با هیچ دربار سلطنتی آن زمان قابل مقایسه نبود». در این دربار چندین ساختار اداری و قانونگذاری جدید ایجاد شد که سپس در سراسر امپراتوری به کار گرفته شدند.

۳. شورای دولتی (کابینه) به عنوان بخشی از سازماندهی مجدد بوروکراسی و همچنین قوانین اصلاحات مالیاتی ایجاد شد که اضافات جدیدی به مدیریت مالی داریوش اضافه کرد. این شورا نقش مشورتی داشت و متشکل از فرمانداران، ژنرال‌های عالی‌رتبه نظامی، نخبگان اداری استراتژیک و شاهزادگان سلطنتی بود که شامل تعدادی از اشراف، اما نه همه آنها، بودند. این به این دلیل بود که بیشتر پادشاهان ساسانی سعی در تضعیف قدرت اشراف مستقل و متمرکز کردن کنترل سیاسی و اداری دولت در سراسر امپراتوری داشتند.

4. بوروکراسی تجدید سازمان یافته، با گسترش امپراتوری و افزایش دامنه، اندازه و پیچیدگی کارکردهای مدیریت عمومی، دامنه خود را گسترش داد. تعداد ادارات یا وزارتخانه‌های عملکردی افزایش یافت و شامل دفتر نخست‌وزیر یا رئیس اجرایی، وزورگ فرماندار، وزارت کشور، به ریاست وزیر کشور، و فرمانده کل نیروهای مسلح، ارتشسالار ایران، می‌شد.

📚Public Administration and Public Policy/94
Handbook of Comparative and Development Public Administration
Second Edition, Revised and Expanded
edited by Ali Farazmand

@RewIran