From roughly the ninth to eleventh centuries CE, when the memory of the Sasanian past was imbued with particular cultural cachet across the Near East, that several dynasties, leaders, and aspiring elites began to trace their lineages back to Sasanian rulers, in a period sometimes called the Iranian Intermezzo.

از تقریباً قرن نهم تا یازدهم میلادی، زمانی که خاطره‌ی گذشته‌ی ساسانیان با مهر فرهنگی خاصی در سراسر خاور نزدیک عجین شده بود، چندین سلسله، رهبر و نخبگان مشتاق شروع به ردیابی تبار خود به حاکمان ساسانی کردند، در دوره‌ای که گاهی اوقات «میان‌دوره‌ای ایرانی» نامیده می‌شود.

📚BABYLONIAN JEWS AND SASANIAN IMPERIALISM IN LATE ANTIQUITY
SIMCHA GROSS

@RewIran

ارتش‌ خراسان در نبرد زاب در سال ۷۵۰ میلادی پیروز شد. عباسیان بی‌رحمانه امویان را از بین بردند، اگرچه یکی از آنها، عبدالرحمان، زنده ماند و پادشاهی را در اندلس (اسپانیا) تأسیس کرد. عباسیان پایتخت را به بغداد منتقل کردند، جایی که رژیم آنها، با ارتش عمدتاً ایرانی خود، احیای امپراتوری پارس را رقم زد که در آن اعراب نقش محدودی داشتند.

📚PERILOUS GLORY
THE RISE OF WESTERN MILITARY POWER
JOHN FRANCE

@RewIran

🔶 امویان و امپراتوری‌های باستانی

این سیاست‌ها و بناهای تاریخی، ادامه‌ی شیوه‌های بیزانسی و ساسانی بودند. برتری امپراتور-خلیفه، حمایت رسمی دولت از دین، و ساخت کلیساهای عظیم یا در این مورد، مساجد، همگی پیشینه‌ی بیزانسی داشتند. در سوریه و مصر، کل دستگاه اداری، از جمله اداره‌ی مالیات و حتی شکل اسناد دیوانی، سیستم‌های بیزانسی را حفظ کرده بود. سازمان نظامی سوریه نیز از مدل‌های بیزانسی پیروی می‌کرد. در عراق، الگوی ساسانی سازمان اداری - تقسیم چهارگانه خدمات مالی، نظامی، مکاتبات و دیوانی - توسط مدیران عرب پذیرفته شد.

امویان با اقتباس از شیوه‌های امپراتوری‌های قبلی، نقوش سنتی را دگرگون کردند. اگرچه امویان از طرح‌های بیزانسی و حتی سازندگان، هنرمندان و کارگران (از دمشق، اورشلیم، دره‌ی بقاع، سوریه، مصر و بیزانس) برای تزئین مساجد و کاخ‌های خود استفاده می‌کردند، اما الهام هنری کاملاً بیزانسی نبود. هنر اموی تلفیقی از هنر بیزانسی، روم باستان و ساسانی بود که زیبایی‌شناسی منحصر به فرد اسلامی را خلق می‌کرد.

📚A History of Islamic Societies Third Edition
Ira M. Lapidus
CAMBRIDGE

@RewIran

تنها یک نسل پس از فتح عراق، ابن‌دراج، مسئول مالیات معاویه، اسناد و مدارک مربوط به اراضی سلطنتی و مراسم ساسانی را دوباره کشف و به کار گرفت. نسل‌های بعد، یک دبیر مالی پارسی به نام زاذانفرخ و فرزندانش سوابق مالیاتی نیمه شرقی امپراتوری را نگهداری می‌کردند. شاگرد و جانشین زاذانفرخ، صالح بن عبدالرحمن بود که به دین اسلام گروید و سوابق مالیاتی عراق را در سال ۶۹۷ در زمان خلافت عبدالملک از فارسی به عربی ترجمه کرد. در اینجا نیز عراق الگو قرار گرفت و بقیه امپراتوری از او پیروی کردند. صالح نسل بعدی دبیران، احتمالاً از جمله ابن‌مقفع را که در دهه اول حکومت عباسیان خدمت می‌کرد، آموزش داد.
این تداوم شگفت‌انگیز، دانش کاتبی را در طول تغییرات رژیم منتقل کرد و به کاتبان اجازه داد تا شیوه‌های حکمرانی قدیمی‌تر را حفظ و بر اساس آنها بنا کنند.

📚ROUTLEDGE
LINDA T. DARLING
A HISTORY OF SOCIAL JUSTICE AND POLITICAL POWER IN THE MIDDLE EAST
THE CIRCLE OF JUSTICE FROM MESOPOTAMΙΑ TO GLOBALIZATION

@RewIran

مردم عمدتاً زندگی خود را مانند دوران ساسانیان می‌گذراندند، با کشاورزی و گله‌داری که بر اقتصاد تسلط داشت. زبان فارسی نیز حتی پس از اینکه زبان عربی در سال ۶۹۶ به عنوان زبان رسمی حکومت انتخاب شد، همچنان رایج بود.

اولین سلسله عرب، امویان بودند که از سال ۶۶۱ از دمشق در سوریه حکومت می‌کردند. نفوذ پارسیان در جهان اسلام با ظهور سلسله بعدی، عباسیان، در سال ۷۵۰ افزایش یافت. عباسیان معتقد بودند که امویان با حمایت مردمی حکومت نمی‌کنند و امویان را سرنگون کردند.

عباسیان پایتخت خود را در بغداد قرار دادند. ارتش آنها سربازان زیادی از خراسان، منطقه‌ای از ایران، داشت، از جمله یک سردار ارشد، ابومسلم خراسانی (متوفی ۷۵۵). تلاش‌های نظامی او به عباسیان کمک کرد تا به قدرت برسند و سلسله جدید از حمایت خوبی در ایران برخوردار بود. در زمان حکومت آنها، بسیاری از مردم از روستاها به شهرها نقل مکان کردند، جایی که تجارت خارجی به رونق اقتصاد کمک کرد.

📚GREAT EMPIRES OF THE PAST
EMPIRES OF ANCIENT PERSIA
MICHAEL BURGAN

@RewIran

همه موافقند که اعراب از نسل سام هستند و سیاه‌پوستان - گاهی اوقات شامل قبطی‌ها و بربرهای حام نیز می‌شود؛ اکثر آنها در انتساب ترک‌ها و اسلاوها به یافث اتفاق نظر دارند. با این حال، در مورد پارسیان و بیزانسی‌ها، دو قوم متمدن که اعراب طولانی‌ترین و صمیمی‌ترین آشنایی را با آنها داشتند، اختلاف نظر وجود دارد. برخی آنها را به یافث نسبت می‌دهند و آنها را خویشاوند ترک‌ها و اسلاوها می‌دانند. با این حال، برخی دیگر آنها را به سام نسبت می‌دهند و بدین ترتیب آنها را خویشاوند اعراب می‌دانند. برخی از نویسندگان با پیشینه پارسی تلاش کردند قهرمانان اسطوره‌ای پارسی مانند فریدون و جمشید را در قوم‌شناسی کتاب مقدس بگنجانند. قرن‌ها بعد، تبارشناسان ترک تلاش کردند همین کار را برای قبایل ترک آسیای مرکزی انجام دهند.

📚Race and Slavery in the Middle East
AN HISTORICAL ENQUIRY
BERNARD LEWIS

@RewIran

🔶اقتصاد ساسانی

از آنجا که بیشتر مردم دهقان بودند، اقتصاد کشور مبتنی بر زمین و کشاورزی بود. بررسی باستان‌شناسی خوزستان و شمال بغداد، علاقه زیاد ساسانیان به آبیاری‌وکشت(کانال‌نهروان) را نشان می‌دهد. بقایای سدهای ساسانی هنوز در ایران دیده می‌شود. این کارها در دوران خسرو یکم، که بسیاری از زمین‌ها زیر کشت رفت، افزایش یافت.
بنابراین، اقتصاد ملی همچنان بر کشاورزی بود. در تجارت، سکه‌های نقره و مس ساسانی، و به ندرت طلا، در گردش بود و برات پدیدار شد. پول بیشتری در شهرها در گردش بود. ولی، در روستاها، دستمزد دهقانان، سربازان و مقامات و حتی برخی از مالیات‌ها به صورت جنسی پرداخت می‌شد. وضع عوارض و مالیات‌های غیرنقدی، دولت را قادر می‌ساخت تا ذخایر بزرگی از کالاهای اساسی را که در زمان قحطی می‌توانست مورد استفاده قرار گیرد، گردآوری کند.

اگرچه سکه‌های ساسانی یافت‌شده از چین استفاده از نقره ایرانی را نشان می‌دهد، اما این برای اثبات اینکه واردات ساسانیان از چین توسط انبوهی از سکه‌های نقره تأمین مالی می‌شد، کافی نیست.

📚HISTORY OF CIVILIZATIONS OF CENTRAL ASIA
Volume III
The crossroads of civilizations: A.D. 250 to 40

@RewIran

واحدها و انواع سکه‌هایی که توسط دولت ساسانی ضرب می‌شدند، دینار طلا، درهم نقره، دانگ نقره و پاشیز مسی بودند. استفاده از سکه‌های مسی نشان می‌دهد که در دوره ساسانی، حرکتی به سمت اقتصاد پولی وجود داشته است.

پیش از ظهور نام‌های ضرابخانه روی سکه‌ها، تنها سه ضرابخانه مختلف، در فارس و تیسفون، فعال بوده باشند.

با معرفی علائم ضرب سکه در پشت سکه(سال سلطنت پادشاهی)، ما شروع به درک اینکه کدام ضرابخانه‌ها پربارترین و پایدارترین بوده‌اند، می‌کنیم.

مطمئناً، آنهایی که به مراکز اقتصادی مانند فارس نزدیک بودند، تولید بزرگی داشتند که از تجارت خلیج فارس پشتیبانی می‌کرد، در حالی که ضرابخانه‌های ماد تولید بسیار کمتری داشتند. با این حال، در زمان جنگ، بهره‌وری ضرابخانه افزایش می‌یافت، که عمدتاً برای تأمین مالی جنگ بود.

درهم‌های نقره ساسانی در هند نیز از آنها تقلید می‌شد، که نشان دهنده توان اقتصادی و/یا اعتبار امپراتوری ساسانی در دیدگاه همسایگانش است. خلوص سکه‌های ساسانی نشانه‌هایی در مورد معادن و محل ضرب سکه‌ها به ما می‌دهد. برای نمونه، سکه‌های تولید شده در بخش شمال شرقی امپراتوری خالص‌تر از سکه‌های مناطق دیگر بودند.

@RewIran

در دوران نخستین امویان، ارتش‌های امپراتوری از نظر اتکا به طیف وسیعی از قبایل عرب، شبیه ارتش‌های دوران فتوحات بودند، اگرچه روابط نزدیک معاویه با قبیله سوری کلب، به این قبیله نفوذ غیرمعمولی در دولت بخشید. خلفای بعدی اموی تمایل داشتند که بیشتر به سربازان سوری برای یک ارتش دائمی تکیه کنند و از آنها در فتوحات و حکومت در اسپانیا و ایران استفاده کنند. با این حال، جناح‌بندی قبیله‌ای در ارتش‌های سوریه، تمام تلاش‌های امویان برای تثبیت حکومتشان را پیچیده می‌کرد. در همان زمان، تعداد فزاینده‌ای از موالی به عنوان سرباز به عملیات نظامی دولت جذب می‌شدند. به عنوان مثال، سربازان بربر در فتح اسپانیا نقش بزرگی داشتند. به نظر می‌رسد آخرین اموی، مروان دوم، تلاش کرده است تا واحدهای نظامی جدیدی ایجاد کند که مبتنی بر هویت قبیله‌ای نبودند و شامل موالی‌های متعددی می‌شدند. ارتش‌های اولیه عباسی شامل برخی واحدهای قبیله‌ای بودند، اما بیشتر از سربازان با اصالت عربی و ایرانی که از استان‌های شرقی، به ویژه خراسان، آمده بودند، استفاده می‌کردند.

📚G. W. BOWERSOCK
PETER BROWN
OLEG GRABAR
LATE ANTIQUITY
A GUIDE TO THE POSTCLASSICAL WORLD

@RewIran