The Arabian Peninsula in the 6th century AD

After the separation of the Christian church of Persia from the patriarchate of An-tioch and from the Western church in the fifth century, the Middle Persian language and the Pahlavi script were used for a short time by the Christians of Persia both in original compositions.

پس از جدایی کلیسای مسیحی ایران از پدرسالاری آنتیوخ و از کلیسای غربی در قرن پنجم، زبان پارسی میانه و خط پهلوی برای مدت کوتاهی توسط مسیحیان ایران در ترکیب‌های اصلی استفاده شد.

In translations from Syriac.
Unfortunately, the only extant Christian Pahlavi text is a fragmentary translation of the Psalms from Bulayık near Turfan.

در ترجمه هایی از سریانی.
متأسفانه تنها متن پهلوی مسیحی موجود، ترجمه‌ای از مزامیر از بولایک نزدیک تورفان است.

The use of Persian was eventually abandoned in favour of Syriac as the only liturgical and literary language of the church of Persia. On the other hand, it was presumably due not only to Sasanian rule over Mesopotamia but also to the use of Syriac by Persian Christians that many Middle and New Persian words were borrowed into Syriac.

سریانی در نهایت جایگزین فارسی به عنوان زبان مذهبی و ادبی کلیسای ایران شد. از سوی دیگر، احتمالاً نه تنها به دلیل حکومت ساسانیان بر بین النهرین، بلکه به دلیل استفاده از زبان سریانی توسط مسیحیان پارسی بوده است که بسیاری از واژه های فارسی میانه و فارسی نو به زبان سریانی وام داده شده است.

recalls EDUARD SACHAU's hypothesis that the Middle Persian Christian texts could have been written in Syriac script.

فرضیه ادوارد ساچائو به یاد می آورد که متون مسیحی پارسی میانه می‌توانستند به خط سریانی نوشته شده باشند.

@Pedar_turan

Though the Syriac language and script superseded Middle Persian in Pahlavi script, Persian continued to be occasionally written by means of the Syriac script, as is shown by the fragmentary Syro-Persian translation of the Psalms in Syriac script and by the Syro-Persian pharmacological fragment from Toyoq .

اگرچه زبان و خط سریانی جایگزین فارسی میانه در خط پهلوی شد، اما فارسی همچنان گَهگاه با خط سریانی نوشته می‌شد، همانطور که با ترجمه پراکنده مزامیر به خط سریانی به زبان سریانی-فارسی و قطعه داروشناسی سریانی- فارسی از تویوک را نشان می‌دهد.

Christian New Persian texts were later written in Syriac script in what, broadly speaking, could be termed Karšūnī manu-scripts on the analogy of the Karšūnī manuscripts proper containing Christian Arabic texts in Syriac script.

متون فارسی نو مسیحی بعداً به خط سریانی نوشته شد به طوری که به طور کلی می‌توان آن را دست‌نوشته‌های کرشونی بر اساس قیاس نسخه‌های خطی کرشونی که حاوی متون عربی مسیحی به خط سریانی است، نامید.

Persian words were also used as glosses in Nestorian literature, where the glosses were intended to clarify the meanings of difficult words and passages of the biblical text and originated presumably both from the need of providing the Christians of Persia who studied in the Nestorian schools with clear equivalents of the words they found in the Syriac Bible and from the need of having recourse,
in the explanation of the sacred text, to a widely known language.

واژه‌های فارسی در ادبیات نسطوری نیز به‌عنوان لغت به کار می‌رفتند، جایی که لغت‌ها برای روشن کردن معانی واژه‌های دشوار و فرازهای متن کتاب مقدس بوده و احتمالاً هم از نیاز به تأمین روشنایی برای مسیحیان ایران که در مدارس نسطوری تحصیل می‌کردند سرچشمه می‌گرفت.
معادل کلماتی که در انجیل سریانی یافتند و از نیاز به توسل، در توضیح متن مقدس، به زبانی بسیار معروف.

In three Syriac exegetical works written by Nestorian authors between the eighth and the tenth century,
the sections devoted to the book of Genesis and to the beginning of the book of Exodus contain, besides Persian loanwords, twenty-five Persian glosses that have so far remained unnoticed to Iranian scholars.

در سه اثر تفسیری سریانی که توسط نویسندگان نسطوری بین قرن هشتم و دهم نوشته شده است،
بخش‌هایی که به کتاب پیدایش و آغاز کتاب خروج اختصاص دارد، علاوه بر وام‌واژه‌های فارسی، حاوی بیست و پنج لغت فارسی است که تاکنون باقی مانده است و برای محققان ایرانی مورد توجه قرار نگرفته است.

@pedar_turan