[چشاتو]باز کن…
درست ببین؛

دفـتـرچـه خـاطـرات عزیـزم؛
فکر میکنم بخشی از من هرگز جرعت به زبان اوردن حرف های درونش را ندارد..فکر میکنم بخشی از درونم من را زندانی کرده و حرف های ناگفته ام را برایم حکم اعدام در نظر گرفته ولی همزمان همان میگوید
'اگر ان روز سکوت نمیکردی چه؟'

درد هرگز پایان نمی‌یابد؛

تنها یاد می‌گیریم میان آوارش،

به جست‌وجوی چراغی کوچک برویم

که وانمود کند هنوز می‌توان خندید.

و ما، خسته اما زنده،

با همین چراغ‌های کوچک

راه را ادامه می‌دهیم.

شاید…

رها کن…

آیا تا به حال ندیدی هر دلِ صادقی که در این دنیا اهمیت داد،

سنگین‌تر از پیش زخم برداشت؟

انگار مهرورزی در سرزمین سرد،

پاداشی جز اندوه ندارد.

تمام واژه‌های جهان در گلوی من انباشته شده‌اند؛

مثل جمعیتی که پشت درِ بسته‌ی یک سکوت گیر کرده باشند.

دلم پر از حرف‌هایی‌ست که هر کدام می‌توانند کوه را بلرزانند،

اما نیرویی برای گفتنشان ندارم،

انگار زبانم در زنجیر افکار خسته‌ام گره خورده باشد.

می‌خواهم بگویم تا بفهمند چه می‌گذرد،

اما فقط سکوت از من شنیده می‌شود؛

سکوتی که از هزار فریاد پرمعناتر است.

اگه قرار باشه فردا نباشی
اخرین جمله خدافظیت چی بود؟!

مطمئن باش که گریه خواهم کرد،اما هرگز نخواهم
گذاشت ناله هایم را بشنوی.غمگین خواهم بود،
اما هرگز نخواهم گذاشت که ناراحتی ام را احساس کنی،بدون
تو شاد نخواهم بود،اما هرگز شادی تو را خراب نخواهم کرد،بدرود. 🤍

✨

Code: 113

فقط من می‌دانم که در این مسیر چه گذشت، چه چیزهایی را در سکوت پذیرفتم و چطور یاد گرفتم حتی با قلبی زخمی، آرام بمانم.
گاهی زندگی برایمان چهره‌ی واقعی آدم‌ها را آشکار می‌کند؛ نه برای این‌که تلخ شویم، بلکه برای این‌که انتخاب‌هایمان دقیق‌تر شود.
من آموخته‌ام که وفاداری یک انتخاب است، نه یک ادعا… و هرکس که نتواند انتخابش را تا آخر مسیر حفظ کند، جایگاهی در ادامه‌ی داستانم ندارد.
این روزها، قدردان زخمی هستم که مرا به خودم نزدیک‌تر کرد.
دیگر نه می‌سوزم، نه می‌شکنم… فقط عبور می‌کنم.