🔹علامه طباطبايى دو برخورد ناجور با آيت‌اللّٰه بروجردى پيداكرد و هر دو هم، كوتاهى از ايشان و حق با آيةاللّٰه بروجردى بود، …

🔹علامه طباطبائى يكى دو جا در پاورقى‌های بحار الانوار، با لحنی تند که مخصوص فلاسفه در برخورد با فقها و محدثين است، علامه مجلسى را در بيان مشرب حكما و فلاسفه و تخطئهٔ آن، مورد انتقاد قرار داده و نوشته است: مجلسى وارد مسائل فلسفى نيست، و لذا به چنین پرت‌گاهی افتاده است. حق اين است كه لحن تند است، و فقط تناسب با مباحثه خصوصى ميان علما دارد، نه نوشتن و به دست مردم دادن. آن هم از حوزه علميه كه بر اساس حفظ احاديث و اخبار و فقه و احکام دين استوار است؛ نه دانستن فلسفه و افکار حكماى يونان و باليدن به داشتن آن!

🔹هیچ نگفتم و گذاشتم استاد (علامه طباطبایی) كه شايد نمى‌توانست با همه كس درددل كند آن قدر بگوید كه تا حدّی آسوده شود. خلاصه سخن ايشان اين بود که علماى نجف به آقاى بروجردى فشار آورده‌اند جلو فلانى را بگیرد، و کار به آن جا رسيده كه آقاى بروجردى پیغام داده است: فلانى در مجلدات بعدى “اصول فلسفه و روش رئاليسم” كه روى جلد آن نوشته است: “سيد محمد حسين طباطبائى”، طورى بنویسید که با نام ايشان؛ “حسين طباطبائى”، اشتباه نشود. بعد ايشان (علامه طباطبایی) كه خيلى عصبانى بود گفت: بگو آقاى بروجردى مطمئن باشيد كسى شما را فيلسوف نمی‌داند تا مطلب بر وِی مشتبه شود.

🔹بر فرض كه علامه مجلسى در مباحث فلسفى، مانند علامه طباطبائى كه رشته تخصصى ايشان بود، وارد نبود، ولى نمى‌بايد به دفاع از بافندگی‌های فلاسفه، عالم دينى بزرگی چون او را بدان گونه تخطئه كرد. اگر هم علامه مجلسى وارد مباحث فلسفى نبوده، كسر شأن او نيست. كار انتقاد از علامه طباطبائى به جائى رسيد كه گفتند آقاى بروجردى گفته است اگر ايشان ادامه دهند ناچارم حرفى بزنم.

من آن روز هیچ نگفتم؛ ولى آمدم به رفقا گفتم آقاى طباطبائى را دريابيد، چون با اعصاب متشنجى كه دارد بيم آن مى‌رود که بيش‌تر ناراحت شود.

🔹هنوز ماجراى نوشتن پاورقى ايشان بر بحار فروكش نكرده بود که گفتند آقاى بروجردى فرموده‌اند: اين همه فلسفه‌خوانى در حوزه چه خبر است؟! و چون در اين گونه موارد اطرافيان هم آتش بيار معركه بودند، از آن هراس داشتيم نكند آيت‌اللّٰه بروجر‌دى سخنى در منبر يا جلسه استفتا بگویند، و آن را کش داده و ماجراى فدائيان اسلام براى علامه طباطبائى هم پیش بيايد.

🔹آیت‌الله بروجردی در برابر اصلاحات ارضی، موضع شدیدی گرفتند و فرمودند:

«من در این مملکت غصبی، نمی‌توانم بمانم. گذرنامه بدهید، می‌خواهم بروم. شاه هم بلافاصله گذرنامه را فرستاد. در این میان، بین مردم شایع شد، آقا می‌خواهند بروند و بر اثر سخنرانی یکی از وعاظ در قم در سال ۱۳۳۹، حوزه و بازار تعطیل شد و تهران هم تعطیل شد و دسته‌های عزاداری و سینه‌زنی و زنجیرزنی به راه افتاد. مردم مثل روز عاشورا زنجیر زدند! رژیم به وحشت افتاد و کسی را پیش آقا فرستاد و عذرخواهی کرد. از طرفی آقای بروجردی مسائل سیاسی را علنی نمی‌کردند.»

🔹هرگاه بحث از اصلاحات ارضی پیش می‌آمد، آیت‌الله بروجردی مخالفت خود را اعلام می‌کردند و به افرادی که از طرف شاه برای ملاقات با ایشان می‌آمدند، می‌فرمود:

«به من گفته‌اند منظور شما خدمت نیست و می‌خواهید از این راه به کشاورزان و منافع مردم زیان برسانید … به طور کلّی تا من زنده هستم، این کار شما عملی نیست.

🔹لایحه اصلاحات ارضی دولت به مجلس داده شد و در اوایل سال ۱۳۳۹ در مجلس مورد بحث قرار گرفت.

آیت‌الله بروجردی با ارسال نامه‌ای به آیت‌الله بهبهانی نوشتند که «به مجلس تذکر دهید که لایحه را تصویب نکنند.» و عدم موافقت طرح اصلاحات ارضی با قوانین اسلام را گوشزد و حتی تهدید کردند که «در مقابل نامه‌های زیادی که از شهرستان‌ها می‌رسد، نظر به این که کتمان احکام الهیه جایز نمی‌باشد، ناچار هستم جواب سؤالات مردم را بنویسم.»

🔹موافقت و مخالفت این فقیه مجاهد به حدّی بود که شاه نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد و به نقل از احسان نراقی،‌ شاه در این‌باره گفته بود: «تا زمانی که او زنده بود، اصلاحات ارضی را به تأخیر انداختیم، چون می‌دانستیم آن را تأیید نخواهد کرد.. شاه در کتاب انقلاب سفید به این موضوع اشاره کرده و نوشته است:‌ «این برنامه را سال‌ها پیش می‌خواستم انجام دهم، ولی یک مقام غیرمسئول که اطلاعی از ترقیات دنیا نداشت، سدّ راه بود.»