دین خدا لنگِ قلم و تلاش من نیست؛ حُجَج الهی قبل از من برقرار بوده و بعد از من هم برقرار خواهد بود؛ اگر در بنده‌ای خیر و لیاقتی باشد خداوند او را به راه حق و صواب هدایت می‌کند؛ حتی اگر در این عالم تنها یک کتاب یا یک تریبون حق وجود داشته باشد(که البته بیشتر وجود دارد) خداوند بنده‌ی لایقش را به آن هدایت می‌کند. حتی اگر چیزی خارجی نباشد، خداوند در قلبش می‌افکند. پس پیش خود فکر نکنم "وا مصیبتا! عده‌ای دین خدا را وارونه کردند و من اگر کاری نکنم یا نباشم، راه حق و هدایت از بین می‌رود"

وَ سُبُلَ الرَّاغِبِینَ إِلَیْکَ شَارِعَةٌ وَ أَعْلَامَ الْقَاصِدِینَ إِلَیْکَ وَاضِحَةٌ (مصباح المتهجد: ۷۳۹)

قلتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام نَدْعُو النَّاسَ إِلَی هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ یَا فُضَیْلُ إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ خَیْراً أَمَرَ مَلَکاً فَأَخَذَ بِعُنُقِهِ حَتَّی أَدْخَلَهُ فِی هَذَا الْأَمْرِ طَائِعاً أَوْ کَارِهاً(کافی، ۱: ۱۶۷)

#عددی_نیستم

✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۲۴۵)؛

🔹حکایت توده و مدل‌هایش، حکایت دجّال است که پا بر هر سبزه‌زار و سرزمین سبز اقتصادی، اعتقادی، فرهنگی، … گذارد، آن را خشک، لم یزرع و بی‌آب و علف می‌کند.

🔹وضع موجود، نتیجهٔ به دست‌گیری و تدبیر امور توسّط توده‌ است.

🔹به اعتبار و لحاظ قدرت، توده‌ تقسیم می‌شود به؛

۱- توده‌ای که قدرت را در دست گرفته است و به طور مستقیم نقض مالکیّت می‌کند؛ یعنی دولت و …

۲- توده‌ای که از محلّ همان قدرت، به طور غیرمستقیم منتفَع است و سود می‌برد؛ یعنی وابستگان، …

۳- توده‌ای که کم‌ترین بهره‌مندی از همان قدرت را دارد.

به ندرت می‌توان افرادی را پیدا کرد که مدل دولت و دولت‌گرایی، که مدلی توده‌ای است، در صدر و ساق و ذیل آن‌ها، تا مغز استخوان نفوذ و رسوخ نکرده باشد.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool

✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۲۴۶)؛

🔹چنان‌که اکثریّت قریب به اتّفاق علماء و فقهاء عارف سنّتی نجف و عتباتی سامرّائی طبق احادیث متعدّد صحیح السند، سنّت و سیرهٔ معصومین (ع) و تحلیل‌های خود بدان رسیده بودند و اوضاع عصر و مصر کنونی را در آئینهٔ پیش‌بینی‌های خود می‌دیدند و به همین دلیل با به عرصهٔ قدرت امرایی رسیدن نهاد روحانیّت مخالفت می‌ورزیدند و نسبت به عواقب وخیم آن هشدار می‌دادند، گویی دست زمین و زمان، قدرت اُمرایی‌ای را به عنوان مِحَک تجربه، برای سنجش عیار به روحانیان قدرت اُمرایی‌دوست داد، تا حجّت بر مستقدمین و مستأخرین معلوم گردد که اینان نیز چیزی در چنته نداشتند؛ جز هیاهوها، فرافکنی‌ها، منیّت‌ها، تفرعن‌ها، … و آتش عقده‌های ناشی از حسّ کمبود، حسادت و حقارت در برابر ارزش‌ها و استعدادهای ذاتی اربابان، بزرگ‌زادگان، اشراف و نجبائی که برای پول و پست و مقام و ثروت و قدرت، تن به ذلّت و جنایتی نمی‌دادند.

🔹گر چه توده و روشنفکران انسان‌نما، راه حلّ فرو نشاندن شعله‌های آتش حقارت و کمبود خود را در ترویج و تبلیغ شعارهایی با محتوای تقدّم برابری، آزادی، اخلاق، دین، … بر مالکیّت شخصی و انتقال ثروت و قدرت به خود، چه در ساختار حکومت پیشین و چه در ساختار کنونی دانستند و بر اساس غصب و تصرّفات عُدوانی و مصادره‌ها به کار گرفتند، امّا اکنون وضع زندگی توده و روشن‌فکران بزرگ‌کُشِ شرف‌زدایِ کرایه‌ای‌ مزدورپرور، سال‌هاست که از مشروطهٔ ملعونه تا کنون جز به مُردگیِ کُلنی، ولگردی، هرزگی، دین‌فروشی، سِفله‌گی، نوکیسه‌گی، مصرف‌گرایی، فانتزی و هُرّی‌منشی، … ای روزافزون که حتّی اطلاق عنوان حیات حیوانی بر آن ظلم به حیوان و جنگل است، نیانجامیده است.

🔹منشاء اصلی پوچ‌گرایی و معناباختگی‌ای که اگزیستانسیالیسم در پی ارائهٔ راه‌کاری برای برون رفت و نجات از آن بود و هر چند نه تنها ره به جایی نبرد؛ بلکه جهان معناباخته‌ را، معناباخته‌تر نمود را باید در سوسیالیسمی جُست که کلید آن را لیبرالیسم زد.

🌹و آخِرُ دعوٰنا أن الحمد لله رب العالمین

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool

✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۵)؛

🔹یک بار از طریق ترکیه به سامرّا مشرف شدم. به استانبول که رسیدم، اسدآبادی به دیدنم آمد و گفت: به میرزا بگویید ناصرالدین‌شاه را ابتدا تکفیر و سپس عزل کند.

پرسیدم: «چه کسی را جای او بگذارد؟» جواب داد: «خود مرا!» سئوال کردم: «با چه پشتوانه‌ای؟» پاسخ داد: «با پشتوانه سلطان عبدالحمید!» سخت برآشفتم و با او بگومگو کردم.

🔹در سامرّا که خدمت میرزا رسیدم، ماجرا را تعریف کردم و ایشان گفت: اگر با او موافقت کرده بودی، رابطه‌ام با تو قطع می‌شد! عزل ناصرالدین‌شاه به استقلال تنها کشور شیعه دنیا لطمه می‌زند و باعث می‌شود ایران تبعهٔ دولت عثمانی شود.

🔸شیخ عبدالنبی نوری

https://t.me/ReligiousSchool

✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۶)؛

🔹اسدآبادی در زمان میرزا به سامرّا می‌رود که از میرزا وقت ملاقات بگیرد، ولی میرزا به او وقت نمی‌دهد! او دو نامه هم به میرزا می‌نویسد که میرزا به آنها هم جواب نمی‌دهد! وقتی میرزا به اسدآبادی وقت ملاقات نداد، اسدآبادی از دیوار خانه ایشان بالا رفت و وارد اتاق ایشان شد و با ایشان ملاقات کرد!

🔸سیّد شهاب‌الدین مرعشی نجفی

https://t.me/ReligiousSchool

✍️نکته‌ای چند و نگاهی دیگر (۲۴۷)؛

🔹قتل عرفاء عتباتی؛ از میرزای بزرگ تا شیخ فضل الله نوری؛ به عنوان بزرگترین مانع ترویج عرفان وحدت وجودی و تفکّرات صوفیانه، مرضیّ رضای جریان حسینقلی همدانی و سید علی قاضی و شاگردان آنان بود که با سکوت خود در برابر جنایات عمّال مشروطه، روشن‌فکران، ازلی‌ها و بهائیّت، مهر تائید خود را بر قلع و قمع عرفاء عتباتی زدند.

🔹هر چند گاهی برخی از آن‌ها به نحو تعارف‌گونه، از فجایع مذکور ابراز ناخرسندی کرده‌اند، اما از دیگر دلایل رفتار یکی به نعل یکی به میخ عرفاء وحدت وجودی با مشروطهٔ ملعونه، توجیهی است که از آن و مشروطه می‌توان برای انقلاب سوسیالی پنجاه و هفت ساخت و دست و پا نمود.

🔹انقلابی که در صدر و ذیل و ساق، النعل بالنعل، در مبنا، بِناء، روش و آرمان‌های خود، امتداد مشروطه است.

#مصطفی_مطهری

https://t.me/ReligiousSchool

✍️کشف الأسرار مِن خِلال الأقول (۷)؛

🔹اصحاب مکتب سامرّا مانند خود میرزا حالت تشکیکی داشته‌اند که این مسأله درست برخلاف اصحاب النجف بوده است.

🔹اصحاب النجف بر خلاف اصحاب السامرا حالتی جزم‌گرایانه داشته‌اند و اگر به عبارات کفایه مراجعه کنید می‌بینید که زبانی که آخوند در کفایه به کار برده است، زبان «این است و جز این نیست» و قطعیّت جزمی است.

🔹بعضی می‌گفتند ممثّل نجفی‌ها «إِنّما» است و ممثّل سامرائی‌ها «لیت و لعلّ» و امثال این‌ها است.

🔸سیّد موسیٰ شبیری زنجانی

https://t.me/ReligiousSchool