انرژی‌ درمانی ریکی

‍ به نام او

چیزی که میخوام بنویسم حداقل در این مرحله زندگیم یا در واقع در این مرحله رشد روحانیم.
یکی از بزرگترین مکاشفات و ادراکاتی بوده که داشتم

هیچ موقع فکر نمی کردم این چیز در این حد مهم بوده باشه و تا این حد روی تمام ابعاد وجودی من تاثیر گذار بوده باشه

احتمال زیاد شما هم با خوندن این متن اون چیزی که من درک کردم رو در اون حد درک نمی کنید، چونکه منم قبلا از این متنا زیاد خوندم ولی متن و حرف دیگران کجا و یه ادراک و مکاشفه عمیق شخصی از اعماق وجود خودت کجا!

شاید بیش از هرچیزی، "جامعه" ، "فرهنگ" ، "خانواده" و "محیط" ما را از حقیقت وجودی خودمون دور کرده...

و آنقدر این رو خوب انجام دادند که ما هرگز حتی فکرشم نمی کنیم که در این حد در شکل گیری ما تاثیر داشته باشند، و انقدر بهش خو گرفتیم که حتی فکر نمی کنیم که این چیزی که فکر می کنیم "عادی" هست، در واقع کاملا غیر عادیه...

وقتی ما به دنیا میایم، مثل یقیه موجودات "طبیعی" هستیم. طبیعی خودمون رو اظهار می کنیم و طبیعی خودمون رو می بینیم.

مثلا یه نوزاد، اگه بخواد گریه کنه هیچ موقع فکر نمیکنه که گریه کنه یا نکنه! فقط گریه می کنه چون بهش نیاز داره

خیلی طبیعی نیاز خودش رو و انرژی احساسی خودش رو ابراز می کنه و رهاش می کنه، یاد نگرفته که خفش کنه.

وقتی ما به دنیا میایم بلافاصله تحت تاثیر محیط شروع می کنیم به شکل گیری "باید ها" و "نبایدها"، والدینمون بیشتراز همه در این نقش دارند، شروع می کنند بهمون میگن که "این زشته" ، این"قشنگ نیست" ، این "خوب نیست" "اینکار رو در فلان جا و جلوی مردم نباید بکنی" ، گریه کردن زشته، هر هر خندیدن زشته، دست زدن به جنس مخالف گناهه، حتی فکر کردن بهشم گناهه! و و و...

اتفاقی که میفته اینه که توی مدار وجودی ما و ذهن ما هزاران "زنجیر" تشکیل میشه، که نمیگذاره خود حقیقمون رو آنطور که باید، به صورت طبیعی ابراز کنیم. هر بار که میخواهیم یه کاری بکنیم دائما خودمون رو قضاوت می کنیم، هر بار که میخوایم دنبال خواستمون بریم که معمولا انقدر شک و ترس داریم که نمیریم، حتی اگه بریم با هزاران زنجیر که بهمون وصلند و پایه بنای وجودی مارو تشکیل داد میریم و با درد و رنج هزاران زنجیر رو دنبال خودمون می کشیم، و زنجیر ها که هرکدومشون به یکی از بخشها وجودمون وصلند وقتی کشیده میشن به اون اعضا فشار میارند و باعث درد و بعد از کار افتادن اون عضو میشن. داریم معمولی زندگی می کنیم از نظر خودمون، اما نمیدونیم چرا همه ما و والدین و دوستان آشنایانمون به یه نوعی بیمارند! یکی فشار خون داره، یکی کمر درد داره، یکی میگرن داره، یکی ناراحتی قلب داره، یکی پرخاشگره، یکی دائما بی قراره و و و...

به ما یاد دادند که نیازهای خودمون رو سرکوب کنیم.

ما تمدنی هستیم که مخترع سکته ایم، انقدر خودمون رو سرکوب می کنیم تا اینکه مغز، قلب، بدن دیگه تحمل اینهمه فشار رو نداره و میترکه! فقط به خاطر اینکه از روز اول زندگی بهمون یاد دادن که نباید انرژی خودمون ر رها کنیم، نباید طبیعی باشیم!

ما باید از حیوانات طبیعی بودن رو یاد بگیریم، به ما یاد دادند که حیوون بی شعور و کثیف و نجسه، در حالی که میبینیم حیوانات دارند از ما بهتر زندگی می کنند...

(بعضیاتون اینجا بهتون برخورد! چون نمیخواین حقیقت رو بپذیرید و هنوز درگیر همون الگوهای فکری شکل گرفته شده در ذهنتونید!)
چه حیوان چه انسان تازه متولد شده و دستکاری نشده، هر دو طبیعی زندگی می کنند، تا موقعی که توسط عوامل خارجی دستکاری بشن و تبدیل بشن به آدم آهنی مکانیکی!

سالها پیش این جمله از مسیح رو خوندم و خیلی ازش ادراکات مختلفی داشتم، ولی تازه عمق معناش رو درک کردم:

"حقیقتا به شما می گویم تا کسی دگرگون نشود و مانند کودکان کوچک نگردد، هرگز وارد قلمرو الهی نمی شود."

قضاوت
بزرگترین مانع در شادی ما و در رهایی ما عملیست به نام "قضاوت" و همین قضاوته که نمیگذاره ما خودمون و انرژیمون رو آزاد کنیم و بگذاریم متجلی و ابراز بشه

و اما قضاوت مفهومی بسیار عمیق تر از قضاوت کردن دیگران داره

بله قضاوت کردن دیگران هم بخشی از حماقت ماست چون فکر می کنیم ما از بقیه بهتریم و خودمون هیچ اشتباهی نمی کنیم، و اینکه بهمون یاد دادن که خیلی چیزهایی که دیگران انجام میدن بده.

اما قضاوت اصلی و ریشه دار تر در ذهن ماست

ما دائما در حال قضاوت کردن خود هستیم، همانطوری که گفتیم، دائما داریم قضاوت می کنیم که چی درسته، چی اشتباهه، چی خوبه، چی بده، حتی وقتی هم به صورت عقلانی یا با ذهن خود آگاهمون تصمیم میگیریم یکه کاری رو بکنیم اون "زنجیرهای فکری ناخودآگاه" که بهمون وصلند به اصطلاح اون کار رو کوفتمون می کنند. و خیلی مواقع اون را با یک حس دو گانگی و تضاد انجام میدیم.
ادامه مطلب...👇👇👇

👍5❤4

301 viewsOm108, 14:13