در خرابات-دکتر جواد نوربخش.pdf
3.6 MB
#کتاب #در_خرابات
#دکتر_جواد_نوربخش
جواد نوربخش (۱۳۰۵-۱۳۹۱ شمسی) ملقب به نورعلیشاه، از مشایخ سلسله نعمت اللهی بود که تالیفات متعدد علمی و عرفانی از وی به یادگار مانده است. وی در تلاش برای ایجاد دگرگونی و اصلاح حال و کار پیروان این طریقت و گسترش آن در تمام نقاط جهان بود و با هدف نشر کتب تصوف و عرفان ایرانی و اسلامی، انتشارات خانقاه نعمت اللهی را دایر گرداند. کتاب حاضر یکی از تالیفات اوست که تصوف، طی طریق، عشق، سماع، آداب خانقاه، صوفی کیست و مراد و مرید را مورد توجه قرار داده است. این اثر در سال ۱۳۶۱ در انتشارات مذکور به چاپ رسید.
📚
#دکتر_جواد_نوربخش
جواد نوربخش (۱۳۰۵-۱۳۹۱ شمسی) ملقب به نورعلیشاه، از مشایخ سلسله نعمت اللهی بود که تالیفات متعدد علمی و عرفانی از وی به یادگار مانده است. وی در تلاش برای ایجاد دگرگونی و اصلاح حال و کار پیروان این طریقت و گسترش آن در تمام نقاط جهان بود و با هدف نشر کتب تصوف و عرفان ایرانی و اسلامی، انتشارات خانقاه نعمت اللهی را دایر گرداند. کتاب حاضر یکی از تالیفات اوست که تصوف، طی طریق، عشق، سماع، آداب خانقاه، صوفی کیست و مراد و مرید را مورد توجه قرار داده است. این اثر در سال ۱۳۶۱ در انتشارات مذکور به چاپ رسید.
📚
❤1
زنده بیدار-ابن طفیل.pdf
3 MB
#کتاب #زنده_بیدار
#ابن_طفیل
ترجمه #بدیع_الزمان_فروزانفر
در مقدمه کتاب، با تأکید بر این نکته که نویسنده کتاب ستاره درخشان حکمت و عرفان در اسپانیای اسلامی است، چنین میخوانیم: «این مرد بزرگ از یکسو ابن سینای حکیم و از سوی دیگر ابن عربی صوفی را به یاد میآورد، اما از ابن سینا زیباتر مینویسد و از ابن عربی معقولتر سخن میگوید. وی در اسطوره فلسفی و تمثیل عرفانی خود که نام «حي بن یقظان» بر آن نهاده، انسانی را مجسم میکند که از آغاز زندگی در جزیرهای دورافتاده، درافتاده و بهتنهایی بهسر میبرد و جز طیور و وحوش کسی را نمیشناسد تا آنکه از جهان «محسوس» با نردبان فکرت به عالم «معقول» بالا میرود و به دیده عرفان و شهود، به لقاء حضرت معبود نائل میشود و ابن طفیل این سیر روحانی را آنچنان زیبا و گیرا وصف میکند که ما را توان وصف آن نیست..
📚
#ابن_طفیل
ترجمه #بدیع_الزمان_فروزانفر
در مقدمه کتاب، با تأکید بر این نکته که نویسنده کتاب ستاره درخشان حکمت و عرفان در اسپانیای اسلامی است، چنین میخوانیم: «این مرد بزرگ از یکسو ابن سینای حکیم و از سوی دیگر ابن عربی صوفی را به یاد میآورد، اما از ابن سینا زیباتر مینویسد و از ابن عربی معقولتر سخن میگوید. وی در اسطوره فلسفی و تمثیل عرفانی خود که نام «حي بن یقظان» بر آن نهاده، انسانی را مجسم میکند که از آغاز زندگی در جزیرهای دورافتاده، درافتاده و بهتنهایی بهسر میبرد و جز طیور و وحوش کسی را نمیشناسد تا آنکه از جهان «محسوس» با نردبان فکرت به عالم «معقول» بالا میرود و به دیده عرفان و شهود، به لقاء حضرت معبود نائل میشود و ابن طفیل این سیر روحانی را آنچنان زیبا و گیرا وصف میکند که ما را توان وصف آن نیست..
📚