چرا حکومت های مستبد ، دشمن تراشی میکنند؟

مردم اقیانوسیه هر روز دو دقیقه روبه روی صفحه ای می نشستند و به مردی به نام امانوئل گلدشتاین ، دشمن شماره یک حزب ، خشم و نفرت نشان می دادند ، مهم نبود گلدشتاین واقعا کجا بود ، چه می کرد ، یا اصلا وجود داشت یا نه ، مهم این بود که دشمن وجود داشته باشد ..

اورول در ۱۹۸۴ چیزی را به شکل افراطی به تصویر کشید که تاریخ ملل بارها شکل های مختلف آن را دیده است .

حکومت برای متحد نگه داشتن مردم، به یک دشمن مشترک احتیاج دارد!

-از همان روزهای نخست ، یک «آنها» ساخته می شود !

-آنها که می خواهند کشور را نابود کنند

-آنها که نمی گذارند کشور پیشرفت کند

-آنها که در داخل نفوذ کرده اند.

-آنها که منتظر سقوط حکومت هستند.

و بعد اتفاقات جالب تری می افتد . برای هر مشکلی که پیش می آید، یک جواب آماده وجود دارد :

- اقتصاد خراب است، دشمن

- اعتراض شده، دشمن

-کمبود وجود دارد، دشمن

مردم کم کم یاد می گیرند که به جای پرسیدن «مشکل از کجاست»، بپرسند: این دشمن کیست ؟ اتحاد دقیقا از همین جا شکل می گیرد ، وقتی مدام به مردم گفته شود خطری بزرگ پشت مرزها، پشت رسانه ها، پشت دانشگاه ها، یا حتی در میان خود مردم وجود دارد، اختلاف داخلی تبدیل میشود به چیزی که میتواند به دشمن کمک کند .

در چنین شرایطی، حکومت دیگر فقط نمی گوید ، با من موافق باشید ...بلکه می گوید:

«اگر با من نیستید، دارید به دشمن کمک می کنید.»

البته دشمن همیشه خیالی نیست ، کشورها واقعا جنگ می کنند، تهدیدهای خارجی واقعا وجود دارند، و حکومت ها واقعا ممکن است با دشمنان خارجی روبه رو باشند، مسئله از جایی شروع می شود که دشمن از یک تهدید موقت، تبدیل به موجودی دائمی شود که حکومت بدون آن نمی تواند خودش را تعریف کند.

آنها آدم ها را پشت یک پرچم جمع می کند و به آنها می گوید اختلافات را کنار بگذارید ، الان وقت سوال پرسیدن نیست ، الان وقت ایستادن پشت جبهه خودی است ، الان بحث بحث وطن است !

گاهی برای ساختن یک «ما»، فقط کافی است یک «آنها» بسازی ، و هرچه «آنها» خطرناک تر باشند، «ما» متحد تر می شویم ... شاید برای همین، یکی از مهم ترین سوال ها درباره هر حکومت این نباشد که دشمنش کیست ، بلکه این باشد اگر یک روز این دشمن دیگر وجود نداشته باشد، حکومت با چه چیزی مردم را متحد خواهد کرد؟

درنهایت ،

مرگ بر آمریکا

مرگ بر اسرائیل

@ReferenceLibrary