کتاب باغ‌های خیال (هفت قرن مینیاتور ایران): این کتاب اثری پژوهشی و تصویری درباره‌ی تاریخ و زیبایی‌شناسی مینیاتور ایرانی است، نویسندگان در این کتاب سِیرِ تحول نگارگری ایران را از سده‌های نخستین ظهور آن تا دورانِ قاجار بررسی می‌کنند.

نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز: پژوهش ارزشمند رویین پاکباز درباره نگارگری های ایران.

مینیاتور ایرانی (رنگ های نور:آینه و باغ): این کتاب درباره ماهیت فلسفی مینیاتور و پیوندش با شیوه نگرش ایرانی ها و باور هاشون صحبت می‌کنه.

سرما دیگر یک تهدید محسوب نمی شد، بلکه نیرویی غالب بود که به ما جان می بخشید و سخن می گفت؛ «من سرما هستم و سلطنت من بر جهان به دلیلی بسیار ساده است. چیزی که هیچ کس تا به حال به آن نیندیشیده است: نیاز من به احساس شدن. این نیاز همه هنرمندان است اما هیچ هنرمندی جز من نتوانسته این نیاز را ارضا کند. همه جهان و انسان ها من را به خوبی حس می کنند. وقتی خورشید و باقی ستارگان خاموش شوند من همچنان خواهم بود و همه مردگان و زندگان آغوشم را احساس خواهند کرد. نیت آسمان هرچه که باشد، یقین مطلق آن است که آخرین کلام به سوی من خواهد بود. این میزان از تکبر با تواضع من در تضاد نیست چرا که اگر احساس نشوم، هیچم. بدون لرزش دیگران وجود ندارم. سرما هم به انگیزه و نیرو نیاز دارد. و نیروی من رنج همه شماست. برای قرن ها و قرن ها.»

دِیموس در اسطورهٔ یونان، تجسم ترس و دهشت است؛ یک ترس ریشه‌دار و عمیق و وجودی و نه یک وحشت آنی وسریع بل ترسی که بر ذهن و بدن انسان سایه می‌اندازد و حضور خطر را پیش از وقوع فاجعه احساس‌پذیر می‌کند.
دِیموس پسر ارس، خدای جنگ، و آفرودیت است. برادرش فوبوس نام دارد. این دو در روایت‌های اسطوره‌ای و ادبی همراه آرس در میدان نبرد ظاهر می‌شوند.
در آثار هومر، نام‌های فوبوس و دیموس به‌عنوان نیروهایی که وحشت جنگ را بر انسان‌ها تحمیل می‌کنند، مطرح می‌شوند.

نقاشی «دیموس» اثر بنفشه فریس‌آبادی اثری سوررئال و روان‌شناختی است که با استفاده از نمادگرایی پیچیده و تضادهای بصری، مفهومی از دلهره، بی‌ثباتی و ازخودبیگانگی را به تصویر می‌کشد.

زرافه معمولاً نماد آینده‌نگری یا دید وسیع (به دلیل قد بلند) است، اما در اینجا با چشمانی نیمه‌باز، خمار و حالتی به شدت خسته و بی‌تفاوت تصویر شده است. این ترکیب (بدن انسان و سر حیوان) نوعی مسخ‌شدگی و بیگانگی با خویشتن را تداعی می‌کند.

صورت فیگور با یک فرم کاغذمانند یا پارچه‌ای پوشانده شده که با نخی ظریف به دست چپ او متصل است. این عنصر به شدت حس «خفگی»، «سانسور»، یا «ناتوانی در برقراری ارتباط» را القا می‌کند. دست انسان‌گونه‌ای که نخ را نگه داشته (و دور مچ آن نیز باندپیچی یا بسته شده)، نشان‌دهنده یک درگیری خودخواسته‌ یا جبری برای پنهان کردن هویت و صدای واقعی است.

دست راست فیگور قطع شده و به جای آن یک میله‌ی سیاه (شبیه به چوب رهبری ارکستر، یک آنتن یا اهرم مکانیکی) قرار دارد. این ویژگی، فیگور را از حالت یک موجود زنده دور کرده و به او هویتی شبیه به یک عروسک خیمه‌شب‌بازی شکسته یا یک ابزار منفعل می‌دهد.

تمام وزن این فیگورِ درهم‌تنیده و منقبض، روی یک میله یا سوزن بسیار باریک قرار گرفته است. این نقطه تماس حداقلی، اوج «دلهره‌ی وجودی» و شکنندگی را نشان می‌دهد. هر لحظه امکان سقوط، برهم خوردن تعادل و فروپاشی وجود دارد

در پایین کادر، انبوهی از توپ‌های ساحلی با رنگ‌های تند و شاد (قرمز، آبی، زرد، سبز) دیده می‌شود. این بخش از تابلو، تضاد کوبنده‌ای با رنگ‌پریدگی، مونوکروم بودن و فضای خاکستری/کرمیِ فیگور و پس‌زمینه دارد.

همچنین توپ‌های پلاستیکی توخالی، نمادی از شادی‌های سطحی، بازیچه‌های ناپایدار یا روزمرگیِ پرهیاهو اما بی‌محتوا هستند. قرار گرفتن یک فیگورِ پر از رنج و دلهره بر فراز این توده‌ی بی‌ثبات و لغزان، نشان‌دهنده تنهایی عمیق روان انسان در میان هیاهوی رنگارنگ اما توخالی دنیای پیرامون است.

پس‌زمینه با بافتی لکه‌دار، قدیمی و مبهم کار شده است؛ گویی این اتفاق در یک بی‌زمانی و بی‌مکانی مطلق رخ می‌دهد. عدم وجود خط افق یا نشانه‌های محیطی، تمرکز مخاطب را کاملاً به سمت انزوای روانی سوژه سوق می‌دهد.