سال‌ها گذشت.
تد باندی هنوز هم می‌گفت:
«من بی‌گناهم.»
تا آخرین لحظه...
همه چیز رو انکار می‌کرد.
اما وقتی تاریخ اجرای حکم نزدیک شد، ورق برگشت.
شب قبل از اعدام...
برای اولین بار، نقابش ترک برداشت.
باندی با یک روانشناس و مشاور مسیحی به نام دکتر جیمز دابسن گفت‌وگو کرد.
در اون گفت‌وگو، به 30 قتل در 7 ایالت بین سال‌های 1974 تا 1978 اعتراف کرد.
اما همون موقع هم جمله‌ای گفت که هنوز پرونده‌ش رو مبهم نگه داشته:
«من همه حقیقت رو به هیچ‌کس نگفتم.»
وقتی ازش پرسیدن تعداد واقعی قربانی‌ها چند نفر بوده، جواب دقیقی نداد.
فقط گفت احتمالاً خیلی بیشتر از چیزیه که مردم فکر می‌کنن.
همین حرف باعث شد خیلی از کارآگاه‌هایی که سال‌ها روی پرونده‌ش کار کرده بودن، باور داشته باشن تعداد واقعی قربانی‌ها شاید از 100 نفر هم بیشتر بوده باشه.
صبح روز اعدام هم، در گفت‌وگو با مأموران، جزئیات بیشتری از قتل کیمبرلی لیچ رو فاش کرد.
انگار فقط وقتی مطمئن شد دیگه راه فراری نداره، حاضر شد بخشی از حقیقت رو بگه.
اما حتی اون موقع هم، خیلی‌ها معتقد بودن تد باندی بسیاری از رازهاش رو با خودش به گور برد.

صبح 24 January 1989...
بالاخره روزی رسید که سال‌ها خانواده قربانی‌ها منتظرش بودن.
تد باندی، مردی که سال‌ها وحشت رو توی چندین ایالت آمریکا پخش کرده بود، از سلولش بیرون آورده شد.
مقصدش فقط چند متر اون‌طرف‌تر بود...
اتاق اعدام.
وسط اتاق، صندلی الکتریکی معروف زندان فلوریدا قرار داشت.
صندلی‌ای که زندانی‌ها بهش یه اسم داده بودن:
Old Sparky
همون صندلی‌ای که قرار بود به زندگی یکی از بدنام‌ترین قاتل‌های قرن بیستم پایان بده.
مأمورها باندی رو روی صندلی نشوندن.
دست‌هاش بسته شد.
پاهاش بسته شد.
الکترودها روی سر و پاش قرار گرفتن.
همه‌چیز آماده بود.
اما بیرون زندان، فضای عجیب‌تری جریان داشت.
صدها نفر از ساعت‌ها قبل جلوی زندان جمع شده بودن.
بعضی‌ها پرچم آورده بودن.
بعضی‌ها شیرینی پخش می‌کردن.
بعضی‌ها آواز می‌خوندن.
عده‌ای هم فریاد می‌زدن:
«Burn, Bundy, Burn!»
برای خیلی‌ها، اون روز پایان یکی از تاریک‌ترین کابوس‌های آمریکا بود.
داخل اتاق اعدام، از باندی آخرین حرفش رو پرسیدن.
اون فقط گفت:
«از خانواده و دوستانم بخواهید عشق مرا به آن‌ها منتقل کنند.»
نه عذرخواهی کرد.
نه از قربانی‌ها اسم برد.
نه مسئولیت کارهاش رو پذیرفت.
چند لحظه بعد...
برق وصل شد.
بدنش به‌شدت منقبض شد.
بعد از پایان مراحل قانونی، پزشک زندان حدود 15 دقیقه بعد مرگش رو اعلام کرد.
تد باندی در 42 سالگی اعدام شد.
درباره آخرین وعده غذایی‌اش هم روایت‌های مختلفی وجود دارد. برخلاف یک روایت رایج، گزارش‌های رسمی نشان می‌دهند که غذای استاندارد زندان (شامل استیک، تخم‌مرغ، نان تست، شیر، آبمیوه و...) برایش سرو شد، اما او از خوردن آن خودداری کرد.
با مرگش، پرونده خودش بسته شد...
اما سؤال‌های زیادی بی‌جواب موند.

تعداد واقعی قربانی‌ها؛ عددی که شاید هیچ‌وقت معلوم نشه
یکی از بزرگ‌ترین رازهای پرونده تد باندی، تعداد واقعی آدم‌هاییه که قربانی اون شدن.
خود باندی، درست قبل از اعدام، به 30 قتل اعتراف کرد.
اما حتی مأمورهایی که این اعتراف‌ها رو ثبت کردن، باور نداشتن این عدد واقعی باشه.
چرا؟
چون خیلی از قتل‌ها با الگوی باندی مطابقت داشتن، اما هیچ‌وقت مدرک کافی برای اثباتشون پیدا نشد.
تا امروز، آمارها این شکلیه:
اعتراف شخصی باندی: 30 قتل
قتل‌های اثبات‌شده با جسد، مدارک یا DNA: حدود 20 تا 26 نفر
برآورد بسیاری از کارآگاه‌ها و جرم‌شناس‌ها: حداقل 100 قربانی
بعضی از مأمورهای FBI بعدها گفتن احتمال می‌دن باندی حتی خودش هم تعداد دقیق قربانی‌هاش رو به خاطر نداشته.
اون بین ایالت‌های مختلف رفت‌وآمد می‌کرد.
جسد بعضی قربانی‌ها هیچ‌وقت پیدا نشد.
بعضی پرونده‌های افراد ناپدیدشده هم هنوز بعد از دهه‌ها حل نشده باقی موندن.
به همین دلیل، شاید هیچ‌وقت معلوم نشه عدد واقعی چند نفر بوده.
یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های این پرونده همینه:
ممکنه هنوز خانواده‌هایی وجود داشته باشن که عزیزشون قربانی تد باندی شده، اما هیچ‌وقت حقیقت رو نفهمیدن.

وقتی روانشناس‌ها هم از توضیح دادنش عاجز موندن
بعد از دستگیری و اعدام باندی، ده‌ها روانشناس، جرم‌شناس و متخصص پزشکی قانونی شخصیت اون رو بررسی کردن.
یکی از معروف‌ترین اون‌ها رابرت راسلر بود؛ مأمور FBI که نقش مهمی در مطالعه قاتل‌های زنجیره‌ای داشت و به رایج شدن اصطلاح «Serial Killer» کمک کرد.
راسلر، باندی رو نمونه کامل یه قاتل سرد، حسابگر و فوق‌العاده فریبکار توصیف می‌کرد.

به گفته او، باندی می‌توانست در عرض چند دقیقه اعتماد آدم‌ها را جلب کند و درست از همین توانایی به عنوان سلاح استفاده می‌کرد.
در بررسی‌های روان‌پزشکی و پزشکی قانونی هم ویژگی‌هایی مثل روان‌پریشی (Psychopathy)، سادیسم جنسی، پارافیلیا و نکروفیلیا در رفتارهای او مطرح و در منابع مختلف درباره آن‌ها بحث شده است.
اما چیزی که باندی رو از خیلی از قاتل‌های دیگه متفاوت می‌کرد، ظاهرش بود.
اون دیوانه‌ای نبود که توی خیابون داد بزنه.
رفتارش کاملاً عادی به نظر می‌رسید.
تحصیل‌کرده بود.
باهوش بود.
لبخند می‌زد.
شوخی می‌کرد.
راحت دروغ می‌گفت.
و تقریباً هیچ نشونه‌ای از احساس گناه یا پشیمونی در رفتارش دیده نمی‌شد.
همین تضاد، باعث شد تد باندی تا امروز یکی از پیچیده‌ترین و ترسناک‌ترین پرونده‌های تاریخ روانشناسی جنایی باقی بمونه.

با اعدام تد باندی، پرونده قضایی اون بسته شد...
اما داستانش هیچ‌وقت تموم نشد.
برعکس.
هرچی سال‌ها گذشت، اسم باندی بیشتر وارد کتاب‌ها، فیلم‌ها، مستندها و تحقیقات دانشگاهی شد.
چون خیلی‌ها فقط درباره جنایت‌های اون کنجکاو نبودن...
بلکه می‌خواستن بفهمن چطور ممکنه یه آدم با این ظاهر عادی، این حجم از خشونت رو پنهان کرده باشه.
به همین دلیل، آثار زیادی درباره زندگی و پرونده اون ساخته شد.
یکی از معروف‌ترینش، مستند Conversations with a Killer: The Ted Bundy Tapes محصول Netflix در سال 2019 بود.
این مستند از بیش از 100 ساعت فایل صوتی واقعی و مصاحبه‌های بایگانی‌شده تد باندی استفاده می‌کنه؛ فایل‌هایی که زمانی ضبط شده بودن که هنوز خودش امید داشت از اعدام فرار کنه.
شنیدن صدای آروم و خونسردش، در حالی که درباره قتل‌ها صحبت می‌کنه، برای خیلی از بیننده‌ها از خود جنایت‌ها هم ترسناک‌تره.
همون سال، فیلم سینمایی Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile هم اکران شد.
فیلمی که زک افرون نقش تد باندی رو بازی کرد.
جالب اینجاست که فیلم بیشتر از زاویه دید اطرافیان باندی روایت می‌شه؛ آدم‌هایی که سال‌ها باور نمی‌کردن مردی که می‌شناسن، قاتل زنجیره‌ای باشه.
پرونده باندی همچنین روی مجموعه‌های جنایی زیادی تأثیر گذاشت.
از جمله سریال معروف Mindhunter که بر اساس مصاحبه‌های واقعی مأموران FBI با قاتل‌های زنجیره‌ای ساخته شده و از پرونده باندی هم به عنوان یکی از نمونه‌های مهم در شکل‌گیری علم «پروفایل‌سازی جنایی» یاد می‌کنه.
در دنیای کتاب هم آثار مهمی درباره او منتشر شده.
از معروف‌ترینش، کتاب The Stranger Beside Me نوشته آن رول.
نویسنده‌ای که سال‌ها قبل از دستگیری باندی، کنار خودش با اون کار می‌کرد و هیچ‌وقت تصور نمی‌کرد همکار خوش‌برخوردش، همون قاتلی باشه که پلیس دنبالش می‌گرده.
کتاب The Only Living Witness هم یکی از کامل‌ترین منابع درباره زندگی، شخصیت و جنایت‌های تد باندیه و هنوز هم یکی از مهم‌ترین منابع مطالعه این پرونده محسوب می‌شه.
حتی امروز، بعد از گذشت دهه‌ها، هنوز مستندها، پادکست‌ها، مقاله‌های علمی و پرونده‌های تحقیقاتی جدیدی درباره باندی منتشر می‌شن.
چون سؤال اصلی هنوز پابرجاست:
چطور ممکنه یه انسان، این‌قدر عادی به نظر برسه... و این‌قدر خطرناک باشه؟

تد باندی فقط یه قاتل زنجیره‌ای نبود.
اون تبدیل شد به یکی از مهم‌ترین پرونده‌های تاریخ جرم‌شناسی و روانشناسی جنایی.
پرونده‌ای که هنوز هم توی دانشگاه‌ها تدریس می‌شه.
هنوز هم توی کلاس‌های روانشناسی، حقوق و علوم جنایی درباره‌ش بحث می‌کنن.
چون باندی یه باور قدیمی رو نابود کرد.
قبل از اون، خیلی‌ها فکر می‌کردن قاتل‌های زنجیره‌ای باید ظاهر ترسناکی داشته باشن.
باید عجیب باشن.
باید از همون نگاه اول بشه فهمید با یه آدم خطرناک طرفی.
اما باندی ثابت کرد واقعیت می‌تونه کاملاً برعکس باشه.
اون خوش‌تیپ بود.
باهوش بود.
تحصیل‌کرده بود.
اعتمادبه‌نفس داشت.
به‌راحتی با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کرد.
و دقیقاً از همین ویژگی‌ها برای نزدیک شدن به قربانی‌ها استفاده می‌کرد.
هیچ ماسکی ترسناک‌تر از یه لبخند قانع‌کننده نیست.
شاید به همین دلیله که اسم تد باندی، حتی بعد از مرگش، هنوز از حافظه مردم پاک نشده.
چون ترس واقعی این پرونده، فقط تعداد قربانی‌ها نیست...
ترس واقعی اینه که فهمیدیم شر، همیشه ظاهر ترسناک نداره.
گاهی با کت‌وشلوار جلوی روت می‌ایسته.
گاهی مؤدبانه ازت کمک می‌خواد.
گاهی لبخند می‌زنه...
و درست همون لحظه‌ای که احساس امنیت می‌کنی، نقابش می‌افته.

https://t.me/sfjmsariiiiiiii/5439?single

ظهر یکشنبه عید پاک، 9 آوریل 2023، النا بکستر (Ellena Baxter)، دختر 22 ساله‌ای که 7 ماهه باردار بود، برای دیدن خانواده‌اش به خانه آن‌ها در «وست مرسیا» (West Mersea)، اسکس رفت.

اما به محض ورود، با صحنه‌ای وحشتناک روبه‌رو شد. پدر و مادرش، استیون بکستر (61 ساله) و کارول بکستر (64 ساله)، روی صندلی‌های راحتی داخل گلخانه نشسته بودند؛ بی‌جان، بدون هیچ نشانه‌ای از درگیری یا جراحت.

پلیس و اورژانس خیلی زود به محل رسیدند. لوک دِیویت، دوست نزدیک خانواده و مسئول امور فناوری اطلاعات آن‌ها، که آخرین فردی بود که قربانیان را زنده دیده بود، خودش را به خانه رساند و حتی تلفن 999 را از دست النا گرفت و با اپراتور صحبت کرد.

در ابتدا همه تصور می‌کردند با یک مرگ طبیعی یا نشت گاز مونوکسیدکربن روبه‌رو هستند.

اما چند هفته بعد، نتیجه آزمایش‌های سم‌شناسی حقیقت وحشتناکی را فاش کرد؛ استیون و کارول هر دو بر اثر مسمومیت با فنتانیل (Fentanyl) جان باخته بودند؛ یک مخدر اپیوئیدی که حدود 100 برابر قوی‌تر از مورفین است.

تحقیقات پلیس اسکس کم‌کم پرده از یک نقشه دقیق و حساب‌شده برای قتل و تصاحب اموال این خانواده برداشت. قاتل کسی نبود جز لوک دِیویت؛ مردی که سال‌ها خودش را عضوی از خانواده جا زده بود.

لوک دِیویت، مردی 34 ساله و فارغ‌التحصیل علوم کامپیوتر، در ظاهر فردی آرام، مؤدب و درون‌گرا بود. او به‌صورت داوطلبانه در آشپزخانه‌های خیریه کار می‌کرد و در برگ

زاری کارناوال‌های محلی هم نقش فعالی داشت.

اما پشت این ظاهر آرام، یک دروغگوی بیمارگونه و فردی فوق‌العاده سرد و حسابگر پنهان شده بود؛ کسی که برای رسیدن به هدفش از هیچ فریب و سوءاستفاده‌ای دریغ نمی‌کرد.

خانواده بکستر از افراد ثروتمند منطقه و صاحبان شرکت Cazsplash بودند. کارول نویسنده و کارآفرین بود و استیون هم مدیر ارشد ریسک یک شرکت چندملیتی. آن‌ها دو فرزند و چند نوه داشتند و به مهربانی و حمایت از اطرافیانشان معروف بودند.

نفوذ دِیویت به این خانواده سال‌ها قبل از قتل آغاز شد.

بین سال‌های 2012 تا 2013، استیون بکستر برای طراحی وب‌سایت شرکتش به یک فریلنسر نیاز داشت و از همین طریق با لوک آشنا شد.

اما این همکاری خیلی زود از یک رابطه کاری فراتر رفت.

لوک کم‌کم در تمام جنبه‌های زندگی آن‌ها حضور پیدا کرد؛ همراه کارول برای پیاده‌روی‌های صبحگاهی می‌شد، کارهای خانه را انجام می‌داد و حتی مدیریت داروهای کارول را، به بهانه کمک به بیماری تیروئیدش، برعهده گرفت.

خانواده بکستر او را مثل فرزندی می‌دانستند که هیچ‌وقت نداشتند. خود دِیویت هم بعدها در بازجویی‌ها گفت که «مثل پسرخوانده آن‌ها» بوده است.

برای جلب اعتماد بیشتر، حتی بیماری سرطان را هم برای خودش جعل کرد.

بزرگ‌ترین سلاح دِیویت، دنیای مجازی بود.

کارول مدت‌ها به دنبال درمانی برای بیماری هاشیموتوی خودش می‌گشت. دِیویت هم یک پزشک زن آمریکایی خیالی به نام «دکتر آندریا بودن از فلوریدا» ساخت.

او با ایمیل‌های جعلی، خودش را به جای این پزشک جا می‌زد و توصیه‌های کاملاً ساختگی پزشکی برای کارول می‌فرستاد.

حتی به او گفته بود که برای بهبود بیماری‌اش باید ارتباطش را با اطرافیان کمتر کند تا استراحت بیشتری داشته باشد.

همین توصیه باعث شد کارول روزبه‌روز از خانواده‌اش فاصله بگیرد.

کارول حتی یک بار حدود 3 ساعت رانندگی کرد تا با یکی از این شخصیت‌های جعلی ملاقات کند، اما آن فرد در آخرین لحظه قرار را لغو کرد.

ماجرا فقط به یک حساب کاربری ختم نمی‌شد.

بعد از دستگیری دِیویت، پلیس روی دستگاه‌های الکترونیکی او بیش از 20 هویت جعلی پیدا کرد.

او با این شخصیت‌ها یک شبکه کامل از بیماران، پزشکان، دوستان و مشاوران ساخته بود تا کارول را کاملاً تحت تأثیر قرار دهد.

از جمله:

• «میشل هرینگ» برای جلب همدردی کارول
• «دکتر استیون ماندل» که اسموتی‌های سم‌زدا تجویز می‌کرد.
• «جنی ترانچر» که به دختر خانواده وعده قرارداد خوانندگی داده بود.
• «پیر گاردینر» که نقش حسابدار را برای تأیید وصیت‌نامه جعلی بازی می‌کرد.

پلیس در بازرسی خانه دِیویت حدود 80 دستگاه الکترونیکی مختلف کشف و ضبط کرد.

دِیویت فقط قصد کشتن آن‌ها را نداشت؛ می‌خواست قبل از مرگ، کارول را از درون نابود کند تا همه‌چیز طبیعی به نظر برسد.

از فوریه 2022، او با قرار دادن یک جسم فلزی نوک‌تیز داخل یکی از کپسول‌های داروی کارول، باعث شد این قطعه وارد بدنش شود و در لگنش گیر کند. کارول به همین دلیل راهی بیمارستان شد.

دِیویت همچنین مرتب برای استیون و کارول اسموتی و معجون‌های به‌ظاهر درمانی درست می‌کرد.

قربانیان بارها از طعم بسیار بد این نوشیدنی‌ها شکایت کرده بودند، اما او اصرار می‌کرد که برای سلامتی‌شان باید آن‌ها را بنوشند.

بعدها مشخص شد که داخل این نوشیدنی‌ها داروهای خواب‌آور و مواد آرام‌بخش هم می‌ریخته است.

در 7 آوریل 2023، یعنی 2 روز قبل از عید پاک، دِیویت آخرین معجونش را به استیون و کارول داد.

داخل این نوشیدنی، دوزی کشنده از فنتانیل وجود داشت؛ مقداری که خیلی سریع روی سیستم عصبی آن‌ها اثر گذاشت.

هر دو قربانی در خواب جان باختند و احتمالاً درد زیادی احساس نکردند.

اما برای دِیویت، ماجرا هنوز تمام نشده بود.

او می‌خواست لحظه مرگشان را تماشا کند.

دِیویت یک اپلیکیشن امنیت خانگی به نام iHeart را روی 2 گوشی نصب کرده بود.

یکی از گوشی‌ها را مخفیانه داخل خانه بکسترها قرار داد و گوشی دیگر را همراه خودش نگه داشت تا تصاویر را به‌صورت زنده ببیند.

در دادگاه، دادستان تصاویری را به هیئت منصفه نشان داد که استیون و کارول را در آخرین لحظات زندگی‌شان روی صندلی‌ها نشان می‌داد.

این تصاویر بین ساعت 5:14 تا 5:45 عصر ثبت شده بودند.

دِیویت لحظه‌به‌لحظه بیهوش شدن و مرگ دو نفر را تماشا کرد.

بعد از آن دوباره وارد خانه شد، لیوان‌ها را شست و هر مدرکی را که می‌توانست از بین برد.

انگیزه اصلی این جنایت، پول و ثروت بود.

دِیویت یک وصیت‌نامه کاملاً جعلی تهیه کرد و آن را طوری داخل خانه قرار داد که انگار خود خانواده آن را نوشته‌اند.

جالب اینجاست که این وصیت‌نامه فقط 1 روز بعد از قتل، با گوشی موبایل خود دِیویت ساخته شده بود.

طبق این سند جعلی، او مدیرعامل جدید شرکت و وارث اصلی ثروت چند میلیون دلاری خانواده معرفی شده بود.

برای واقعی جلوه دادن آن، حتی شخصیت‌های جعلی دیگری هم ساخته بود تا صحت وصیت‌نامه را تأیید کنند.

علاوه بر این، جواهرات کارول، از جمله حلقه ازدواجش، را هم سرقت کرد.

رفتار غیرعادی و حضور پررنگ دِیویت در روز حادثه، باعث شد پلیس اسکس به او مشکوک شود.

پیدا شدن وصیت‌نامه جعلی، آخرین قطعه این پازل بود.

در ژوئیه 2023، دِیویت به اتهام 2 فقره قتل عمد بازداشت شد.

محاکمه او در فوریه 2024 آغاز شد و در تمام جلسات دادگاه، اتهامات را انکار کرد.

ادعای عجیب او این بود که تمام شخصیت‌های جعلی را به درخواست خود استیون بکستر ساخته است.

اما دادستان با ارائه مدارک دیجیتالی و شواهد متعدد، این ادعا را کاملاً رد کرد.

در 20 مارس 2024، هیئت منصفه بعد از حدود 8 ساعت مشورت، او را در هر 2 فقره قتل مجرم شناخت

در 22 مارس 2024، قاضی نیکلاس لاوندر حکم نهایی را صادر کرد.

او اقدامات دِیویت را «بی‌رحمانه و بی‌معنا» توصیف کرد و حکم حبس ابد با حداقل 37 سال زندان را برای او صادر کرد؛ یعنی دست‌کم تا حدود 71 سالگی هیچ شانسی برای آزادی نخواهد داشت.

قاضی در بخشی از سخنانش گفت:

«شما به زندگی آن‌ها پایان دادید و غم و بدبختی را برای دیگران به جا گذاشتید.»

و در ادامه اضافه کرد:

«آنچه واقعاً شما را به این جنایت سوق داد، فقط پول نبود؛ بلکه میل بیمارگونه شما به کنترل دیگران بود.»

پلیس معتقد است اگر دِیویت دستگیر نمی‌شد، احتمال زیادی وجود داشت که قربانیان دیگری هم پیدا کند.

چند ماه بعد از زندانی شدن دِیویت، دادستانی بریتانیا و پلیس اسکس تحقیقات تازه‌ای را آغاز کردند.

سؤال اصلی این بود:

آیا لوک دِیویت قبل از خانواده بکستر هم کسی را به قتل رسانده بود؟

تمرکز اصلی تحقیقات روی مرگ پدرش، «ورنون دِیویت (Vernon D'Wit)» است که در سال 2021 روی صندلی راحتی خانه‌اش جان باخته بود.

نکته قابل‌توجه اینجاست که او هم برای دردهایش فنتانیل مصرف می‌کرد.

پلیس همچنین در حال بررسی دوباره مرگ پدربزرگ دِیویت است.

اگر ثابت شود این 2 مرگ هم کار او بوده، لوک دِیویت رسماً به‌عنوان یک قاتل زنجیره‌ای شناخته خواهد شد.

البته تا این لحظه، هیچ حکم قطعی در این خصوص صادر نشده است.

در پایان دادگاه، هری بکستر، پسر خانواده، جمله‌ای گفت که خلاصه تمام این پرونده بود:

«همه ما عروسک‌هایی داخل خانه عروسکی او بودیم؛ قربانیانی که بازیچه دستکاری‌هایش شدیم.»

«All of us were dolls in his dollhouse, victims of his manipulation.»

پرونده لوک دِیویت، داستان مردی بود که با لبخند اعتماد دیگران را به دست آورد، با هوش و فریب آن‌ها را کنترل کرد و در نهایت، با چشمان خودش مرگشان را تماشا کرد...

لکه‌های انتقالی یا Transfer Bloodstains زمانی ایجاد می‌شوند که یک جسم، عضو بدن یا لباس آغشته به خون با سطح دیگری تماس پیدا کند و بخشی از خون به آن سطح منتقل شود.

برخلاف لکه‌های پاششی، در این نوع الگو خون بر اثر ضربه یا پرتاب شدن ایجاد نشده، بلکه در نتیجه تماس مستقیم بین دو سطح به وجود آمده است.

در علوم پزشکی قانونی، این الگوها اهمیت زیادی دارند، زیرا می‌توانند نشان دهند چه چیزی، در چه جهتی و در چه زمانی با یک سطح تماس داشته است.

اگر فردی با دست آغشته به خون دیوار، میز یا هر سطح دیگری را لمس کند، اثر کف دست یا انگشتان روی آن باقی می‌ماند.

چه اطلاعاتی به دست می‌آید؟

✔ محل تماس دست با سطح
✔ جهت حرکت دست در برخی موارد
✔ وجود یا عدم وجود دستکش
✔ امکان استخراج اثر انگشت از بخش‌هایی از اثر (در صورت مناسب بودن کیفیت اثر)

این نوع الگو می‌تواند نشان دهد که فرد برای حفظ تعادل، باز کردن در یا تکیه دادن به دیوار از دست خود استفاده کرده است.

اگر کف کفش به خون آغشته باشد، هنگام راه رفتن رد کفش روی زمین باقی می‌ماند.

کارشناسان چه چیزی بررسی می‌کنند؟

✔ مسیر حرکت افراد
✔ جهت ورود یا خروج از صحنه جرم
✔ اندازه و طرح کف کفش
✔ مقایسه با کفش مظنون

گاهی حتی نوع برند یا مدل کفش نیز از روی نقش کف آن قابل تشخیص است.

گاهی جسمی مانند چکش، چاقو، لباس، تلفن همراه یا هر وسیله دیگری که به خون آغشته شده باشد، روی سطح دیگری قرار می‌گیرد یا با آن تماس پیدا می‌کند.

این الگو چه اطلاعاتی می‌دهد؟

✔ شکل تقریبی جسم
✔ محل قرار گرفتن وسیله
✔ اینکه جسم قبل یا بعد از خونریزی جابه‌جا شده است یا خیر

در این حالت، جسم یا دست آغشته به خون روی یک سطح تمیز حرکت می‌کند.

در نتیجه، خون به‌صورت یک خط یا نوار کشیده روی سطح باقی می‌ماند.

نشانه‌های مهم

✔ جهت حرکت معمولاً از قسمت پررنگ‌تر به سمت قسمت کم‌رنگ‌تر قابل بررسی است.
✔ ممکن است نشان دهد فرد مجروح هنگام حرکت، دست خود را روی دیوار کشیده است.

در این حالت، سطح از قبل خونی بوده و سپس یک جسم یا دست از روی آن عبور کرده و بخشی از خون را پاک یا جابه‌جا کرده است.

این الگو چه اطلاعاتی می‌دهد؟

✔ آیا کسی تلاش کرده خون را پاک کند؟
✔ آیا جسمی پس از خونریزی جابه‌جا شده است؟
✔ جهت احتمالی حرکت جسم یا دست

تفاوت اصلی این الگو با Swipe این است که در Swipe، خون از جسم به سطح منتقل می‌شود؛ اما در Wipe، خون از روی سطح برداشته یا جابه‌جا می‌شود.

گاهی در صحنه جرم هیچ شاهدی وجود ندارد، اما یک رد کفش خون‌آلود، اثر یک دست روی دیوار یا رد کشیده‌شدن خون می‌تواند مسیر حرکت افراد، محل تماس آن‌ها با اشیا و حتی تغییرات ایجادشده در صحنه را مشخص کند.

به همین دلیل، کارشناسان پزشکی قانونی قبل از لمس هر وسیله، از تمام این آثار با عکس‌برداری دقیق، اندازه‌گیری و مستندسازی محافظت می‌کنند.

اگر در سال‌های 1986 و 1987 از مردم فیلادلفیا می‌پرسیدی خطرناک‌ترین آدم شهر کیست، احتمالاً هیچ‌کس اسم «گری مایکل هایدنیک» را نمی‌آورد.
همسایه‌ها او را مردی آرام، ساکت و مذهبی می‌شناختند؛ مردی که بیشتر وقتش را داخل خانه می‌گذراند، گاهی لباس رسمی می‌پوشید، به کلیسای خودش سر می‌زد و حتی برای بعضی افراد، چهره‌ای محترم داشت.

اما پشت درِ همان خانه، یکی از وحشتناک‌ترین پرونده‌های جنایی آمریکا در حال شکل گرفتن بود.

داستان از خیلی قبل‌تر شروع شده بود...
گری مایکل هایدنیک در 22 November 1943 در شهر Eastlake ایالت اوهایو به دنیا آمد.

پدرش، «مایکل هایدنیک»، مردی بسیار سختگیر بود و طبق گفته اعضای خانواده، رفتاری تحقیرآمیز با فرزندانش داشت. بعد از جدایی والدین، گری و برادرش بین خانه پدر و مادر جابه‌جا شدند؛ اتفاقی که بعدها روان‌شناسان آن را یکی از عوامل اثرگذار بر وضعیت روحی او دانستند، هرچند هیچ‌گاه آن را توجیهی برای جنایت‌هایش ندانستند.

در مدرسه هم زندگی خوبی نداشت.
طبق گفته همکلاسی‌ها، گری به دلیل مشکلات جسمی و رفتارش، بارها سوژه تمسخر قرار می‌گرفت. او کم‌کم منزوی شد، دوست صمیمی نداشت و بیشتر وقتش را تنها می‌گذراند.

بعضی معلم‌ها بعدها گفتند که او از نظر هوش، دانش‌آموز ضعیفی نبود؛ مشکل اصلی‌اش ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران بود.

همان سال‌ها، نشانه‌های اولیه مشکلات روانی هم کم‌کم ظاهر شدند؛ اما کسی تصور نمی‌کرد این مشکلات، سال‌ها بعد به فاجعه‌ای چنین بزرگ ختم شوند.

وقتی حدود 20 سال داشت، تصمیم گرفت وارد ارتش آمریکا شود.
در نگاه اول، این تصمیم می‌توانست شروع یک زندگی جدید باشد.
او به‌عنوان امدادگر نظامی آموزش دید؛ شغلی که نیاز به تمرکز، نظم و مسئولیت‌پذیری داشت.

اما خیلی زود فرماندهان متوجه شدند رفتار گری با دیگر سربازها طبیعی نیست.
او ساعت‌ها در خودش فرو می‌رفت، حرف‌های نامربوط می‌زد و گاهی ادعاهایی می‌کرد که هیچ‌کس متوجه منظورش نمی‌شد.

در نهایت، پزشکان نظامی او را تحت ارزیابی روان‌پزشکی قرار دادند.
نتیجه این بررسی‌ها بسیار نگران‌کننده بود.
پزشکان اعلام کردند که او علائم یک اختلال روانی شدید را نشان می‌دهد و ادامه خدمت برایش مناسب نیست.
به همین دلیل، هایدنیک از ارتش مرخص شد.

بعد از بازگشت، وضعیت روحی او بهتر نشد.
او چندین بار در بیمارستان‌های روان‌پزشکی بستری شد و حتی سابقه اقدام به خودکشی هم در پرونده پزشکی‌اش ثبت شد.

سال‌ها بعد، وکلای مدافعش دقیقاً روی همین سوابق تکیه کردند تا ثابت کنند هنگام ارتکاب جنایت مسئول اعمال خود نبوده است.
اما این فقط آغاز ماجرا بود.

او شروع به سرمایه‌گذاری در بازار سهام کرد.
در کمال تعجب، سرمایه‌گذاری‌هایش موفق بودند و طی چند سال، دارایی قابل‌توجهی به دست آورد.

بر اساس اسناد مالی پرونده، ارزش سرمایه او به صدها هزار دلار رسید؛ مبلغی که برای آن زمان بسیار قابل توجه بود.
او با این پول خانه‌ای در خیابان North Marshall Street در فیلادلفیا خرید.
خانه‌ای معمولی، شبیه صدها خانه دیگر.
هیچ‌کس نمی‌توانست حدس بزند زیر کف همین خانه، چند ماه بعد اتفاقاتی رخ خواهد داد که نام آن را وارد تاریخ جنایی آمریکا می‌کند.

هم‌زمان، هایدنیک کلیسایی کوچک به نام United Church of the Ministers of God تأسیس کرد.
او خودش را رهبر مذهبی معرفی می‌کرد و حتی تعدادی پیرو هم پیدا کرده بود.
برای خیلی‌ها، او مردی مذهبی، ثروتمند و آرام بود.

اما پشت این ظاهر، ذهنی قرار داشت که به گفته روان‌پزشکان، سال‌ها درگیر توهم، پارانویا و باورهای بیمارگونه شده بود.
در همان روزها، او نقشه‌ای را در ذهنش می‌پروراند که اجرای آن، زندگی چند زن را برای همیشه تغییر داد...

اواخر 1986، گری هایدنیک تصمیمش را گرفته بود.
او دیگر فقط در ذهنش خیال‌پردازی نمی‌کرد؛ حالا می‌خواست نقشه‌ای را که مدت‌ها درباره‌اش فکر کرده بود، اجرا کند.
بر اساس اسناد دادگاه، او عمداً زنانی را هدف قرار می‌داد که در شرایط دشوار زندگی بودند؛ افرادی که اگر چند روز یا حتی چند هفته ناپدید می‌شدند، احتمال داشت کسی فوراً پلیس را خبر نکند.

در 25 November 1986، اولین قربانی وارد زندگی او شد.
او با وعده کمک، پول یا سرپناه، زن را به خانه‌اش کشاند. در ابتدا همه چیز عادی به نظر می‌رسید، اما خیلی زود شرایط تغییر کرد.
هایدنیک اجازه خروج به او نداد و او را در زیرزمین خانه زندانی کرد.

این زیرزمین از بیرون کاملاً معمولی به نظر می‌رسید، اما از داخل به محلی برای نگهداری اجباری قربانیان تبدیل شده بود.
اولین قربانی احتمالاً تصور می‌کرد پلیس یا خانواده‌اش به زودی پیدایش خواهند کرد.
اما روزها گذشت...
و هیچ‌کس درِ آن خانه را نزد.

کمتر از دو هفته بعد، هایدنیک دوباره همان روش را تکرار کرد.
این بار هم زنی دیگر را با وعده‌ای دروغین به خانه کشاند.

حالا دیگر دو زن در زیرزمین زندانی بودند.
طبق شهادت بازماندگان، هایدنیک تقریباً تمام رفت‌وآمدهای خانه را تحت کنترل داشت و تلاش می‌کرد هیچ همسایه‌ای به چیزی مشکوک نشود.

او بیشتر روزها مثل یک شهروند عادی از خانه خارج می‌شد، خرید می‌کرد و دوباره برمی‌گشت.
همسایه‌ها بعدها گفتند هرگز صدای غیرعادی یا رفتاری ندیده بودند که باعث شود پلیس را خبر کنند.

در همین زمان، هایدنیک شروع به صحبت درباره ایده‌ای عجیب با قربانیان کرد.
او ادعا می‌کرد می‌خواهد «یک خانواده جدید» بسازد؛ حرفی که بعدها دادستان آن را بخشی از باورهای بیمارگونه و توهمات او دانست.

زیرزمینی که کم‌کم پر می‌شد
تا اوایل 1987، تعداد قربانیان بیشتر شد.
هر بار، روش تقریباً یکسان بود.

هایدنیک ابتدا اعتماد قربانی را جلب می‌کرد، سپس او را به خانه می‌آورد و مانع خروجش می‌شد.
در نهایت، 6 زن در آن خانه زندانی شدند.
طبق اسناد پرونده، قربانیان از نظر سن، پیشینه و شرایط زندگی با هم تفاوت داشتند، اما یک ویژگی مشترک داشتند: همه در موقعیتی بودند که هایدنیک تصور می‌کرد ناپدید شدنشان دیرتر توجه دیگران را جلب می‌کند.

بعدها روان‌شناسان جنایی گفتند این انتخاب‌ها تصادفی نبود، بلکه بخشی از برنامه‌ریزی او بود.
با افزایش تعداد قربانیان، کنترل همه آنها برای هایدنیک سخت‌تر می‌شد.

او مدام نگران بود که یکی از آنها راهی برای فرار پیدا کند یا همسایه‌ها متوجه رفت‌وآمدهای غیرعادی شوند.
همین ترس باعث شد رفتارش روزبه‌روز خشن‌تر و بی‌ثبات‌تر شود.

اما در میان تمام قربانیان، یک نفر آرام‌آرام در حال طراحی نقشه‌ای برای نجات همه بود؛ زنی به نام Josefina Rivera که بعدها نقش او در پایان این پرونده، تاریخی شد.

در January 1987، گری هایدنیک قربانی دیگری را به خانه آورد؛ زنی به نام Josefina Rivera.
آن زمان ریورا 25 سال داشت.
هایدنیک مثل دفعات قبل سعی کرد خودش را فردی قابل اعتماد نشان دهد، اما بعد از ورود او به خانه، همان الگوی قبلی تکرار شد و ریورا هم در زیرزمین زندانی شد.

در روزهای اول، ریورا مثل بقیه قربانیان تصور می‌کرد شاید بتواند با مقاومت یا درخواست کمک، راهی برای نجات پیدا کند.

اما خیلی زود فهمید که این کار فقط اوضاع را بدتر می‌کند.
در عوض، تصمیم گرفت روش دیگری را امتحان کند.

او شروع کرد به آرام صحبت کردن با هایدنیک، با او بحث نمی‌کرد و طوری رفتار می‌کرد که انگار دستوراتش را می‌پذیرد.
بعدها در دادگاه گفت:
«من دنبال اعتمادش بودم، نه چون قبولش داشتم؛ فقط می‌خواستم یک فرصت برای فرار پیدا کنم.»
این تصمیم، جان چند نفر را نجات داد.

هایدنیک همیشه وسواس شدیدی نسبت به کنترل داشت.
او می‌خواست همه‌چیز دقیقاً همان‌طور پیش برود که خودش می‌خواست.
اما با زیاد شدن تعداد قربانیان، کنترل همه آنها سخت‌تر شد.

او دائم نگران بود که یکی از زنان بتواند فرار کند یا همسایه‌ها متوجه اتفاقی غیرعادی شوند.
طبق شهادت بازماندگان، رفتار او از روزی به روز دیگر غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌شد.
گاهی ساعت‌ها آرام بود و درباره مسائل مذهبی یا پول حرف می‌زد.

چند ساعت بعد، بدون هشدار، رفتارش کاملاً تغییر می‌کرد و قربانیان را تهدید می‌کرد.
کارآگاهان بعداً گفتند این تغییرات ناگهانی، یکی از ویژگی‌هایی بود که در پرونده روان‌پزشکی او هم دیده می‌شد.

در همین دوران، شرایط سخت اسارت باعث شد دو نفر از قربانیان جان خود را از دست بدهند.

هایدنیک به جای تماس با پلیس یا اورژانس، تلاش کرد آثار جرم را از بین ببرد و وانمود کند هیچ اتفاقی نیفتاده است.
این تصمیم، بعداً یکی از مهم‌ترین دلایل محکومیت او به قتل شد.

بعد از مرگ دو قربانی، هایدنیک تصور می‌کرد هنوز کاملاً اوضاع را در اختیار دارد.
اما در واقع، بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌اش را مرتکب شده بود.
او کم‌کم به Josefina Rivera اعتماد پیدا کرد.

اجازه می‌داد گاهی در بخش‌های دیگر خانه رفت‌وآمد کند و حتی در بعضی کارها به او کمک کند.
هایدنیک فکر می‌کرد ریورا دیگر امیدش را از دست داده و هرگز فرار نخواهد کرد.
اما دقیقاً برعکس بود.

ریورا تمام این مدت منتظر یک فرصت مناسب بود.
او مسیر خانه را حفظ کرده بود، رفتار هایدنیک را زیر نظر داشت و می‌دانست اگر فقط چند دقیقه از خانه دور شود، شاید بتواند خودش را به پلیس برساند.
آن فرصت، سرانجام در 24 March 1987 به وجود آمد.

هایدنیک تصمیم گرفت ریورا را همراه خودش از خانه بیرون ببرد.
او مطمئن بود که این زن دیگر از او نمی‌ترسد.

اما فقط چند دقیقه بعد، ریورا از اولین فرصت استفاده کرد، از او فاصله گرفت و با سرعت خودش را به اولین افرادی که در خیابان دید رساند.

او با صدایی لرزان فقط یک جمله گفت:
«خواهش می‌کنم... پلیس را خبر کنید. هنوز چند زن داخل آن خانه زندانی هستند.»
همین جمله، آغاز پایان یکی از مخوف‌ترین پرونده‌های جنایی آمریکا بود.

بعد از فرار، Josefina Rivera خودش را به یک زوج رساند که در خیابان بودند.
او به‌شدت مضطرب بود و مدام تکرار می‌کرد که چند زن هنوز داخل خانه‌ای در خیابان North Marshall Street زندانی هستند.

در ابتدا، حرف‌هایش آن‌قدر عجیب بود که شنونده‌ها شوکه شدند.
او توضیح داد که ماه‌ها در زیرزمین یک خانه زندانی بوده و اگر پلیس دیر برسد، ممکن است بقیه قربانیان هم جانشان را از دست بدهند.

چند دقیقه بعد، مأموران پلیس فیلادلفیا همراه ریورا به سمت خانه حرکت کردند.
در آن لحظه هنوز هیچ‌کس نمی‌دانست پشت در آن خانه چه چیزی انتظارشان را می‌کشد.

پلیس ابتدا سعی کرد بدون ایجاد درگیری وارد خانه شود.
هایدنیک در را باز کرد و در برخورد اول کاملاً آرام به نظر می‌رسید.
او حتی سعی کرد مأموران را قانع کند که حرف‌های ریورا دروغ است.

اما ریورا مستقیماً به یکی از مأموران گفت:
«زیرزمین... لطفاً زیرزمین را نگاه کنید.»
مأموران وارد خانه شدند.
وقتی به سمت زیرزمین رفتند، فضا به‌شدت تاریک و ساکت بود.

با پایین رفتن از پله‌ها، چند زن را پیدا کردند که زنده بودند اما آثار ماه‌ها اسارت در وضعیت جسمی و روحی آنها کاملاً مشخص بود.

در همان لحظه، برای پلیس روشن شد که با یک آدم‌ربایی معمولی روبه‌رو نیست.
این یک پرونده بزرگ و پیچیده بود.
بازماندگان فوراً از خانه خارج شدند و برای دریافت مراقبت‌های پزشکی منتقل شدند.

بعد از نجات قربانیان، تیم بررسی صحنه جرم ساعت‌ها خانه را جست‌وجو کرد.
آنها وسایلی را پیدا کردند که با شهادت بازماندگان مطابقت داشت و نشان می‌داد زنان برای مدت طولانی در آن خانه نگهداری شده بودند.

در بخش‌های مختلف خانه، مأموران همچنین اسناد مالی، نوشته‌های شخصی و مدارکی را کشف کردند که به شناخت بهتر زندگی و ذهن هایدنیک کمک کرد.

کارآگاهان بعدها گفتند یکی از عجیب‌ترین نکات این پرونده، تضاد میان ظاهر عادی خانه و واقعیت اتفاقاتی بود که در داخل آن رخ داده بود.
از بیرون، خانه دقیقاً شبیه ده‌ها خانه دیگر همان خیابان بود.

هیچ نشانه آشکاری وجود نداشت که چنین جنایت‌هایی در آن جریان داشته باشد.
همین موضوع باعث شد بسیاری از همسایه‌ها بعداً بگویند:
«ما هر روز از کنار آن خانه رد می‌شدیم، اما حتی یک بار هم شک نکردیم.»

بعد از دستگیری، گری هایدنیک به اداره پلیس منتقل شد.
در بازجویی‌های اولیه، او تلاش کرد نقش خودش را کوچک جلوه دهد.

در بخش‌هایی از بازجویی، ادعا می‌کرد که زنان با میل خود در خانه مانده‌اند؛ ادعایی که با شهادت بازماندگان و شواهد فیزیکی کاملاً در تضاد بود.

با پیشرفت تحقیقات، تناقض‌های گفته‌های او بیشتر و بیشتر شد.
دادستان‌ها معتقد بودند رفتار او نشان می‌دهد که از ماهیت غیرقانونی کارهایش آگاه بوده و برای پنهان کردن آنها برنامه‌ریزی کرده است؛ موضوعی که بعداً در دادگاه نقش مهمی در رد دفاع مبتنی بر جنون ایفا کرد.

در همین زمان، رسانه‌های آمریکا خبر این پرونده را منتشر کردند.
خیلی زود نام Gary Heidnik در سراسر کشور شناخته شد و خانه خیابان North Marshall Street به یکی از مشهورترین صحنه‌های جرم تاریخ آمریکا تبدیل شد.

با کامل شدن تحقیقات، پرونده رسماً وارد دادگاه شد.
در طول چند ماه، دادستان‌ها صدها مدرک، گزارش پزشکی قانونی، عکس‌های صحنه جرم، وسایل کشف‌شده از خانه و شهادت بازماندگان را جمع‌آوری کردند.

از همان روز اول مشخص بود که این دادگاه، یکی از بزرگ‌ترین پرونده‌های جنایی پنسیلوانیا خواهد بود.
رسانه‌ها تقریباً هر روز جلسه‌های دادگاه را پوشش می‌دادند.

خارج از ساختمان دادگاه، خبرنگاران منتظر بودند تا کوچک‌ترین اتفاق را مخابره کنند.

اما داخل سالن، فضای کاملاً متفاوتی حاکم بود.
بازماندگان یکی‌یکی روی صندلی شهود نشستند و آنچه طی ماه‌های اسارت بر آنها گذشته بود را برای هیئت منصفه تعریف کردند.

شهادت‌های آنها، در بسیاری از جزئیات با یکدیگر همخوانی داشت و همین موضوع، اعتبار گفته‌هایشان را برای دادستان تقویت می‌کرد.

مهم‌ترین استراتژی وکلای مدافع، سابقه طولانی بیماری روانی هایدنیک بود.
آنها اسناد بستری شدن او در بیمارستان‌های روان‌پزشکی را ارائه کردند.

همچنین به سابقه تشخیص اسکیزوفرنی و چندین بار اقدام به خودکشی اشاره کردند.
دفاع می‌گفت:
اگر متهم سال‌ها از اختلال روانی شدید رنج برده، آیا واقعاً هنگام ارتکاب این جنایت‌ها توان تشخیص درست از غلط را داشته است؟

برای پاسخ به این سؤال، چند روان‌پزشک در دادگاه شهادت دادند.
بعضی از آنها تأیید کردند که هایدنیک واقعاً دچار بیماری روانی بوده است.
اما نکته مهم این بود که بیشتر کارشناسان معتقد بودند بیماری روانی، لزوماً به این معنا نیست که فرد مسئول اعمال خود نیست.

دادستان به رفتارهای هایدنیک اشاره کرد:
او قربانیان را با برنامه انتخاب می‌کرد.
برای مخفی نگه داشتن جنایت‌ها تلاش می‌کرد.

بعد از مرگ قربانیان، سعی کرده بود شواهد را از بین ببرد.
هنگام ورود پلیس نیز ابتدا همه چیز را انکار کرده بود.

از نگاه دادستان، این اقدامات نشان می‌داد که او می‌دانسته کارش غیرقانونی است و برای پنهان کردن آن برنامه‌ریزی کرده است.

بعد از هفته‌ها رسیدگی، هیئت منصفه وارد شور شد.
آنها باید به یک سؤال اساسی پاسخ می‌دادند:
آیا گری هایدنیک به دلیل بیماری روانی، مسئول اعمالش نیست؟
پاسخ آنها خیر بود.

هیئت منصفه اعلام کرد که اگرچه متهم سابقه بیماری روانی داشته، اما شواهد نشان می‌دهد هنگام ارتکاب جرم، توانایی برنامه‌ریزی و درک پیامد اعمالش را داشته است.

در نهایت، دادگاه او را در چندین اتهام از جمله:
2 فقره قتل
6 فقره آدم‌ربایی
تجاوز
حبس غیرقانونی
و جرائم متعدد دیگر
مجرم شناخت.
قاضی، مجازات اعدام را برای او صادر کرد.

وقتی حکم اعلام شد، هایدنیک برخلاف انتظار بسیاری از حاضران، واکنش شدیدی نشان نداد.

او تقریباً بدون تغییر حالت چهره به قاضی نگاه می‌کرد.
اما این پایان ماجرا نبود.
پرونده هنوز سال‌ها در دادگاه‌های تجدیدنظر ادامه پیدا کرد و وکلای او آخرین تلاش‌هایشان را برای لغو حکم آغاز کردند.

نکته جالب پرونده
در جریان تحقیقات مشخص شد که گری هایدنیک طی سال‌ها بخش زیادی از ثروتش را از طریق سرمایه‌گذاری موفق در بورس به دست آورده بود؛ موضوعی که باعث شد این سؤال مطرح شود که چگونه فردی با سابقه طولانی بستری در مراکز روان‌پزشکی، توانسته بود چنین دارایی قابل توجهی جمع کند. این تضاد میان موفقیت مالی و زندگی پنهانی او، هنوز هم یکی از جنبه‌های بحث‌برانگیز این پرونده است.

بعد از صدور حکم، پرونده تمام نشد.
وکلای گری هایدنیک تقریباً بلافاصله درخواست تجدیدنظر دادند.
آن‌ها بار دیگر همان استدلال قدیمی را مطرح کردند:
«موکل ما سال‌ها تحت درمان روان‌پزشکی بوده و نباید اعدام شود.»

در سال‌های بعد، چندین روان‌پزشک دوباره او را ارزیابی کردند.
بحث اصلی این بود که آیا او از نظر ذهنی آن‌قدر سالم هست که معنای مجازات اعدام را درک کند یا نه.

چند بار اجرای حکم به تعویق افتاد تا دادگاه‌های بالاتر این موضوع را بررسی کنند.
اما در نهایت، دادگاه‌های ایالتی و فدرال به این نتیجه رسیدند که اگرچه هایدنیک سابقه بیماری روانی دارد، اما از ماهیت حکم و دلیل محکومیتش آگاه است.

به همین دلیل، درخواست‌های تجدیدنظر یکی پس از دیگری رد شدند.

روزهای آخر زندگی هایدنیک در زندان SCI Rockview سپری شد و برای اجرای حکم به محل اجرای اعدام در پنسیلوانیا منتقل شد.

طبق گزارش مسئولان زندان، او در ساعات پایانی نسبتاً آرام بود.
او با وکلایش ملاقات کرد و آخرین مراحل قانونی انجام شد.
صبح 6 July 1999، مأموران او را برای اجرای حکم آماده کردند.

هایدنیک آخرین فرصت را داشت تا اگر می‌خواهد، جمله‌ای به عنوان آخرین سخن بیان کند.
اما او هیچ پیام یا سخنرانی طولانی‌ای ارائه نکرد.

ساعتی بعد، حکم با تزریق داروی کشنده اجرا شد.
او در سن 55 سالگی جان باخت.
با اجرای این حکم، گری هایدنیک به آخرین فردی تبدیل شد که تاکنون در ایالت پنسیلوانیا اعدام شده است.

از آن زمان تاکنون، اگرچه احکام اعدام در این ایالت صادر شده‌اند، اما اجرای آن‌ها متوقف مانده است.

بعد از پایان دادگاه، بازماندگان تلاش کردند زندگی خود را از نو بسازند.
اما آثار آن چند ماه اسارت، تا سال‌ها همراهشان باقی ماند.

بعضی از آن‌ها در مصاحبه‌های بعدی گفتند که هنوز از صداهای خاص، فضاهای بسته یا حتی تاریکی می‌ترسند.

Josefina Rivera که نقش اصلی را در نجات دیگران داشت، بعدها بارها درباره آن روزها صحبت کرد.
او گفت تصمیم گرفته بود در ظاهر اعتماد هایدنیک را جلب کند، چون باور داشت تنها راه نجات خودش و دیگر زنان، پیدا کردن فرصتی برای فرار است.

کارآگاهان پرونده بعدها اعتراف کردند که اگر ریورا آن روز موفق به فرار نمی‌شد، احتمال داشت تعداد قربانیان بیشتر هم بشود.

به همین دلیل، بسیاری او را قهرمان واقعی این پرونده می‌دانند.

پرونده گری هایدنیک فقط به خاطر جنایت‌هایش مشهور نشد.
چند نویسنده و فیلم‌ساز بعدها اعلام کردند که از بخش‌هایی از این پرونده الهام گرفته‌اند.

مشهورترین نمونه، شخصیت Buffalo Bill در رمان و سپس فیلم The Silence of the Lambs بود.
البته نویسنده، Thomas Harris، این شخصیت را مستقیماً از هایدنیک نساخته بود.

او ویژگی‌های چند قاتل زنجیره‌ای واقعی را با هم ترکیب کرد؛ از جمله:
گری هایدنیک
Ed Gein
Ted Bundy
Jerry Brudos
اما نگهداری قربانیان در زیرزمین، یکی از شباهت‌هایی است که معمولاً به پرونده هایدنیک نسبت داده می‌شود.

امروزه خانه خیابان North Marshall Street دیگر ظاهر گذشته را ندارد و سال‌هاست که به عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین صحنه‌های جرم تاریخ آمریکا شناخته می‌شود.