کارشناسان پزشکی قانونی با بررسی شکل، اندازه، جهت و محل قرارگیری لکه‌های خون تلاش می‌کنند روند کلی وقوع حادثه را بازسازی کنند. هدف آن‌ها این نیست که تنها بر اساس خون، مجرم را شناسایی کنند؛ بلکه می‌خواهند بفهمند در صحنه چه اتفاقی افتاده است.

🩸 جهت حرکت خون
نوک کشیده برخی لکه‌ها می‌تواند نشان دهد خون در چه جهتی حرکت کرده است.

🩸 محل تقریبی منبع خون
با بررسی زاویه و مسیر پاشش قطرات، کارشناسان گاهی می‌توانند محل تقریبی‌ای را که خون از آن خارج شده، تخمین بزنند.

🩸 حرکت یا جابه‌جایی افراد
وجود رد خون روی زمین، دیوار یا اشیا ممکن است نشان دهد فرد مجروح حرکت کرده یا جسد پس از حادثه جابه‌جا شده است.

🩸 نوع کلی رویداد
الگوهای مختلف می‌توانند به کارشناسان کمک کنند تا میان برخی سناریوها تفاوت قائل شوند؛ برای مثال، اینکه آیا خون بر اثر چکیدن، تماس با یک سطح یا پاشش ایجاد شده است. البته نتیجه‌گیری نهایی همیشه به شواهد دیگر نیز وابسته است.

خیر.

در علوم جنایی، هیچ کارشناس حرفه‌ای تنها بر اساس الگوی خون نتیجه‌گیری قطعی نمی‌کند. تحلیل لکه‌های خون فقط یکی از قطعات پازل است و باید در کنار شواهدی مانند DNA، اثر انگشت، کالبدشکافی، تصاویر دوربین‌های مداربسته و اظهارات شاهدان بررسی شود.

بامداد 13 March 1964، خیابان‌های محله «کیو گاردنز» نیویورک تقریباً خلوت بود. کیتی جنوویزه، دختر 28 ساله‌ای که مدیر یک بار بود، پس از پایان شیفت کاری‌اش با ماشین به خانه برگشت.

او خودرو را نزدیک آپارتمانش پارک کرد و به سمت ورودی ساختمان راه افتاد. هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که مردی از تاریکی بیرون آمد و به او حمله کرد.

کیتی فریاد زد:
«کمک! یکی داره منو می‌کشه!»

صدای او سکوت خیابان را شکست. چراغ چند آپارتمان روشن شد و چند نفر از پنجره بیرون را نگاه کردند. مهاجم که متوجه شد دیده شده، برای لحظه‌ای عقب‌نشینی کرد و از محل دور شد.

کیتی که به‌شدت زخمی شده بود، تلاش کرد خودش را به ورودی ساختمان برساند. او تصور می‌کرد خطر تمام شده است.

اما چند دقیقه بعد، همان مرد دوباره برگشت.

این بار او کیتی را در بخش کم‌دیدتری از محوطه پیدا کرد و حمله را ادامه داد. پس از سرقت مقداری پول، از محل فرار کرد و کیتی بر اثر شدت جراحات جان باخت.

چند روز بعد، روزنامه The New York Times گزارشی منتشر کرد که به‌سرعت در سراسر آمریکا مشهور شد. در این گزارش ادعا شده بود که 38 نفر شاهد حمله بوده‌اند، اما هیچ‌کدام برای کمک یا تماس با پلیس اقدامی نکرده‌اند.

این روایت، جامعه را شوکه کرد. بسیاری می‌پرسیدند:
«چطور ممکن است ده‌ها نفر شاهد یک قتل باشند و هیچ کاری نکنند؟»

سال‌ها بعد، تحقیقات نشان داد این گزارش کاملاً دقیق نبوده است. برخی شاهدان فقط بخشی از ماجرا را دیده بودند، بعضی اصلاً متوجه نشده بودند که یک قتل در حال وقوع است و دست‌کم یک نفر نیز با پلیس تماس گرفته بود.

با این حال، همین پرونده باعث شد روان‌شناسان پدیده‌ای را به‌طور جدی بررسی کنند که بعدها به نام «اثر تماشاگر» (Bystander Effect) شناخته شد؛ یعنی هرچه تعداد شاهدان یک حادثه بیشتر باشد، احتمال اینکه هر فرد تصور کند «حتماً شخص دیگری کمک خواهد کرد» نیز افزایش می‌یابد.

قاتل، وینستون موزلی، چند روز بعد نه به خاطر این قتل، بلکه هنگام سرقت خودرو توسط پلیس دستگیر شد.

در جریان بازجویی، او به قتل کیتی جنوویزه و چند جنایت دیگر اعتراف کرد. موزلی در دادگاه مجرم شناخته شد و ابتدا به اعدام محکوم شد، اما پس از تغییر قوانین، حکم او به حبس ابد تبدیل شد.

او دهه‌ها در زندان ماند و سرانجام در سال 2016 در زندان درگذشت.

پرونده کیتی جنوویزه تنها یک پرونده قتل نبود؛ این اتفاق باعث شد نحوه آموزش شهروندان برای تماس با پلیس، کمک به قربانیان و حتی پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی در سراسر جهان تغییر کند.

در علوم پزشکی قانونی، Passive Bloodstains به لکه‌هایی گفته می‌شود که تنها تحت تأثیر نیروی جاذبه ایجاد می‌شوند؛ یعنی خون بدون هیچ ضربه یا نیروی خارجی از بدن خارج شده و روی یک سطح می‌چکد یا جاری می‌شود.

شاید این نوع لکه‌ها ساده به نظر برسند، اما در بسیاری از پرونده‌ها اطلاعات ارزشمندی درباره محل وقوع حادثه و وضعیت فرد مجروح در اختیار کارشناسان قرار می‌دهند.

رایج‌ترین نوع لکه غیرفعال است.

وقتی قطره خون از ارتفاع کم روی یک سطح صاف می‌افتد، معمولاً شکلی تقریباً دایره‌ای پیدا می‌کند.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- محل تقریبی ایستادن یا قرار گرفتن فرد مجروح
- ارتفاع تقریبی سقوط خون
- نوع سطحی که خون روی آن ریخته است (صاف یا زبر)

اگر سطح زبر باشد، اطراف قطره ممکن است برجستگی‌ها یا قطرات ریزتری دیده شود.

اگر فرد مجروح در حال حرکت باشد، قطرات خون پشت سر او روی زمین باقی می‌ماند و یک مسیر ایجاد می‌کند.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- مسیر حرکت فرد
- جهت حرکت
- اینکه فرد در حال راه رفتن بوده یا ایستاده است.
- محل احتمالی شروع و پایان خونریزی

اگر خونریزی شدید باشد و فرد برای مدتی در یک محل ثابت بماند، خون در همان نقطه جمع می‌شود.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- محل قرار گرفتن فرد پس از آسیب
- مدت تقریبی باقی ماندن فرد در همان محل
- اینکه آیا خونریزی در همان نقطه رخ داده یا خیر

اگر جسد جابه‌جا شده باشد، شکل تجمع خون ممکن است با سایر شواهد صحنه همخوانی نداشته باشد.

گاهی خون به‌جای چکیدن، روی سطح جاری می‌شود.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- وضعیت قرارگیری بدن هنگام خونریزی
- شیب سطح
- تغییر موقعیت بدن پس از شروع خونریزی

مثلاً اگر خون ابتدا به یک سمت جاری شده و بعد مسیر آن تغییر کرده باشد، ممکن است نشان دهد بدن پس از شروع خونریزی حرکت داده شده است.

لکه‌های پاششی زمانی ایجاد می‌شوند که نیرویی به منبع خون وارد شود و قطرات خون با سرعت به اطراف پخش شوند. برخلاف لکه‌های غیرفعال که فقط تحت تأثیر جاذبه شکل می‌گیرند، این الگوها نتیجه اعمال یک نیرو هستند.

در علوم پزشکی قانونی، کارشناسان با بررسی اندازه، شکل، جهت و پراکندگی قطرات خون تلاش می‌کنند روند کلی وقوع حادثه را بازسازی کنند.

این نوع الگو معمولاً از نیروهای کم ایجاد می‌شود و قطرات نسبتاً بزرگ هستند.

ویژگی‌ها

- قطرات درشت‌تر
- پراکندگی کمتر
- معمولاً در فاصله کوتاه از منبع خون دیده می‌شوند.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- شدت نیرو نسبتاً کم بوده است.
- محل تقریبی منبع خون را می‌توان تخمین زد.

در این حالت، قطرات کوچک‌تر و تعداد آن‌ها بیشتر است.

ویژگی‌ها

- قطرات ریزتر
- پخش‌شدگی بیشتر
- معمولاً در اثر برخوردهای پرانرژی‌تر ایجاد می‌شوند.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- نشان می‌دهد نیروی بیشتری نسبت به حالت قبل وارد شده است.
- به تعیین جهت حرکت قطرات و محل تقریبی منبع خون کمک می‌کند.

در این نوع، قطرات بسیار ریز و شبیه یک مه (Mist) دیده می‌شوند.

ویژگی‌ها

- قطرات بسیار کوچک
- پراکندگی وسیع
- مشاهده آن‌ها گاهی بدون تجهیزات دشوار است.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- نشان‌دهنده وارد شدن نیروی بسیار زیاد به منبع خون است.
- برای تفسیر دقیق، باید همراه با سایر شواهد بررسی شود.

این الگو زمانی ایجاد می‌شود که خون از روی یک جسمِ در حال حرکت جدا شده و به اطراف پرتاب شود.

چه اطلاعاتی می‌دهد؟

- مسیر حرکت جسم را نشان می‌دهد.
- گاهی تعداد تقریبی حرکت‌های جسم را می‌توان برآورد کرد، اما این نتیجه‌گیری همیشه قطعی نیست و به شرایط صحنه بستگی دارد.

با کنار هم گذاشتن همه الگوهای پاششی، آن‌ها می‌توانند اطلاعاتی مانند:

✔ جهت حرکت قطرات خون
✔ محل تقریبی منبع خون
✔ موقعیت نسبی افراد در صحنه
✔ شدت نسبی نیروی واردشده

را بررسی کنند.

گاهی ترسناک‌ترین قاتل، کسی نیست که فکرش را می‌کنید...

شبی طوفانی، یک متل دورافتاده و چند غریبه که هیچ ارتباطی با هم ندارند؛ اما وقتی قتل‌ها یکی‌یکی آغاز می‌شوند، همه به مظنون تبدیل می‌شوند. هر سرنخ، معما را پیچیده‌تر می‌کند و حقیقت، دورتر از چیزی است که به نظر می‌رسد.

Identity یکی از بهترین تریلرهای روان‌شناختی و جنایی دهه ۲۰۰۰ است؛ فیلمی که با فضاسازی سنگین، تعلیق مداوم و داستانی هوشمندانه، تا آخرین لحظه شما را درگیر نگه می‌دارد.

اگر به فیلم‌های معمایی، جنایی و پایان‌های غیرقابل پیش‌بینی علاقه دارید، این فیلم را از دست ندهید.

و اختلال هویت تجزیه‌ای؛ واقعیت یا اغراق؟

در پایان فیلم مشخص می‌شود که تمام شخصیت‌هایی که در متل دیده‌ایم، افراد واقعی نیستند؛ بلکه هرکدام یکی از هویت‌های مختلف یک فرد مبتلا به اختلال هویت تجزیه‌ای (Dissociative Identity Disorder - DID) هستند. اتفاقات متل در واقع نبردی ذهنی میان این هویت‌هاست و هدف، حذف شخصیت‌های دیگر و باقی ماندن تنها یک هویت است.

اما سؤال مهم اینجاست:

آیا این اتفاق در دنیای واقعی هم ممکن است؟

پاسخ کوتاه: خیر، نه به شکلی که فیلم نشان می‌دهد.

اختلال هویت تجزیه‌ای یک بیماری روانی واقعی است که معمولاً در اثر تجربه آسیب‌های شدید و مکرر در دوران کودکی شکل می‌گیرد. فرد ممکن است چند هویت یا «حالت شخصیتی» متفاوت داشته باشد که هرکدام الگوهای رفتاری، خاطرات و احساسات متفاوتی دارند و گاهی از وجود یکدیگر آگاه نیستند.

اما در واقعیت:

- شخصیت‌های مختلف مانند فیلم، در یک دنیای خیالی یکدیگر را تعقیب یا قتل نمی‌کنند.
- حذف یک هویت با «کشته شدن» در ذهن اتفاق نمی‌افتد.
- بیشتر مبتلایان به DID قربانی خشونت و آسیب هستند، نه افرادی خطرناک یا قاتل.

فیلم Identity از مفهوم DID به‌عنوان یک ابزار داستانی برای خلق یک معمای پیچیده و پایان غافلگیرکننده استفاده می‌کند. هرچند ایده اصلی از یک اختلال واقعی الهام گرفته شده، اما نحوه نمایش آن از نظر علمی دقیق نیست و بسیاری از روان‌پزشکان معتقدند چنین تصویرسازی‌هایی می‌تواند باعث ایجاد برداشت نادرست و انگ‌زدن به افراد مبتلا شود.

در نتیجه، Identity را باید یک تریلر روان‌شناختی جذاب دانست، نه تصویری مستند یا دقیق از اختلال هویت تجزیه‌ای.

قبل از اینکه وارد جنایت‌ها بشیم، بهتره خود قاتل رو بشناسیم.
نام کامل: تئودور رابرت باندی (Theodore Robert Bundy)
تاریخ تولد: 24 November 1946
محل تولد: برلینگتون، ورمانت، آمریکا
تاریخ مرگ: 24 January 1989
سن هنگام مرگ: 42 سال
محل اعدام: ایالت فلوریدا، آمریکا
قد: 178 سانتی‌متر
تحصیلات: لیسانس روانشناسی از دانشگاه واشنگتن و دانشجوی انصرافی رشته حقوق
همسر: کارول آن بون (ازدواج در سال 1980، داخل دادگاه)
فرزند: یک دختر به نام رز باندی (Rose Bundy)
ضریب هوشی: 136
یعنی از نظر هوش، خیلی بالاتر از میانگین جامعه بود.
همین هوش بالا بعدها باعث شد سال‌ها پلیس رو بازی بده و تبدیل بشه به یکی از فراری‌ترین قاتل‌های تاریخ آمریکا.

تد باندی از همون لحظه‌ای که به دنیا اومد، زندگیش با یه دروغ بزرگ شروع شد.
اون یه فرزند نامشروع بود.
توی دهه 1940، این موضوع برای خیلی از خانواده‌های آمریکایی یه رسوایی بزرگ محسوب می‌شد.
مادرش، الینور لوئیز کاول، حاضر نبود کسی حقیقت رو بفهمه.
برای همین تصمیم گرفتن یه نمایش عجیب اجرا کنن.
مادر واقعی تد، خودش رو خواهر بزرگ‌ترش معرفی کرد.
پدربزرگ و مادربزرگش هم نقش پدر و مادرش رو بازی کردن.
یعنی تد سال‌ها فکر می‌کرد مادری که هر روز می‌بینه، خواهرشه.
و زن و مردی که بابا و مامان صداشون می‌کرد، در واقع پدربزرگ و مادربزرگش بودن.
شاید الان این ماجرا عجیب به نظر برسه...
اما تصور کن یه نفر سال‌ها با یه هویت کاملاً دروغین بزرگ بشه.
بعد یه روز بفهمه تمام زندگیش بر پایه یه دروغ بوده.
از اون بدتر...
پدربزرگش هم طبق گفته اطرافیان، مردی به‌شدت خشن، عصبی و الکلی بود.
رفتارهای خشونت‌آمیزش بارها اعضای خانواده رو می‌ترسوند.
حتی بعضی منابع از آزار حیوانات و خشونت شدیدش حرف زدن.
تد توی همچین خونه‌ای بزرگ شد.
نه احساس امنیت داشت...
نه هویت مشخص...
نه محبت واقعی.
سال‌ها بعد که حقیقت رو فهمید، ضربه روحی شدیدی خورد.
خیلی از جرم‌شناس‌ها معتقدن همون لحظه، یکی از مهم‌ترین نقطه‌های تاریک شخصیتش شکل گرفت.
چون از اون به بعد، خشم عجیبی نسبت به زن‌ها، مخصوصاً مادرش، توی وجودش دیده می‌شد.
این فقط یه فرضیه روانشناسیه و هیچ‌وقت به طور قطعی ثابت نشد، اما تقریباً همه متخصص‌ها قبول دارن که کودکی تد، اصلاً شبیه یه زندگی عادی نبود.

اگر فکر می‌کنید اولین قربانی‌های تد باندی انسان بودن...
اشتباه می‌کنید.
سال‌ها قبل از اینکه اسمش تیتر روزنامه‌های آمریکا بشه، قبل از اینکه پلیس دنبالش بگرده و قبل از اینکه اولین جسد پیدا بشه، یه زنگ خطر از همون دوران کودکی به صدا دراومده بود.
اون از آزار دادن حیوانات لذت می‌برد.
حیوانات کوچیکی که هیچ راهی برای دفاع از خودشون نداشتن، تبدیل شده بودن به اولین قربانی‌های خشم و خشونتش.
امروز جرم‌شناس‌ها این رفتار رو یکی از نشونه‌های هشداردهنده در بعضی از قاتل‌های زنجیره‌ای می‌دونن؛ البته نه به این معنا که هر کودکی که حیوان‌آزاری می‌کنه بعدها قاتل می‌شه، اما در پرونده‌هایی مثل باندی، این رفتار بعدها اهمیت زیادی پیدا کرد.
اما این فقط شروع ماجرا بود.
هرچی بزرگ‌تر می‌شد، رفتارهاش عجیب‌تر و نگران‌کننده‌تر می‌شد.
شب‌ها یواشکی توی محله پرسه می‌زد.
پشت پنجره خونه مردم می‌ایستاد.
و بدون اینکه کسی متوجه بشه، زندگی خصوصی همسایه‌ها رو تماشا می‌کرد.
امروز به این رفتار «چشم‌چرانی پنهانی» یا Voyeurism می‌گن؛ رفتاری که در بعضی مجرمان جنسی، سال‌ها قبل از اولین حمله دیده می‌شه.
در دوران نوجوانی هم چند بار به اتهام سرقت و دزدیدن خودرو بازداشت شد.

اون پرونده‌ها بعدها پاک شدن، اما نشون می‌داد تد مدت‌ها قبل از قتل، مرزهای قانون رو زیر پا گذاشته بود.
یه شایعه قدیمی هم همیشه دور اسمش وجود داشته.
اینکه شاید اولین قتلش رو در 14 سالگی انجام داده باشه.
قربانی، دختر 8 ساله‌ای بود که به شکل مرموزی ناپدید شد.
بعضی از کارآگاه‌ها سال‌ها بعد احتمال دادن که شاید باندی پشت اون قتل بوده باشه.
اما هیچ مدرک قطعی پیدا نشد.
برای همین، این پرونده هیچ‌وقت به طور رسمی به تد باندی نسبت داده نشد.

سال‌ها بعد، وقتی روانشناس‌ها و متخصص‌های جرم‌شناسی تلاش کردن بفهمن «چه چیزی از تد باندی یه هیولا ساخت»، جواب واحدی پیدا نکردن.
بعضی‌ها انگشت اتهام رو سمت کودکی‌ش گرفتن.
یه بچه که سال‌ها با یه هویت دروغین زندگی کرده بود...
هیچ‌وقت احساس تعلق واقعی نداشت...
و وقتی حقیقت رو فهمید، دنیاش فرو ریخت.
از طرف دیگه، تد توی مدرسه هم چندان محبوب نبود.
بعضی منابع می‌گن به خاطر لکنت زبان و خجالتی بودن، بارها از طرف همسن‌وسال‌هاش تحقیر شده بود.
روانشناس‌هایی که این نظریه رو قبول دارن، می‌گن همین اتفاق‌ها باعث شد به مرور دچار اختلال دلبستگی بشه؛ یعنی نتونه رابطه عاطفی سالم با آدم‌های دیگه برقرار کنه.
به باور اون‌ها، خشم سرکوب‌شده‌ای که سال‌ها توی وجودش جمع شده بود، کم‌کم تبدیل شد به نفرت از زن‌ها.
به‌خصوص نسبت به مادرش؛ زنی که سال‌ها بزرگ‌ترین حقیقت زندگیش رو ازش پنهان کرده بود.
اما همه متخصص‌ها با این حرف موافق نبودن.
یکی از روانشناس‌هایی که حدود 90 روز روی باندی کار کرد، معتقد بود تد از کودکی به‌شدت تنها بوده.
اون برای فرار از این تنهایی، ساعت‌ها توی دنیای خیالاتش زندگی می‌کرد.
خیال‌هایی که به مرور، خشونت‌آمیزتر و تاریک‌تر شدن.
اما گروه دیگه‌ای از متخصص‌ها نظر کاملاً متفاوتی داشتن.
اون‌ها می‌گفتن باندی لزوماً دچار یه بیماری روانی قابل تشخیص نبود.
بلکه انسانی بود که انتخاب کرد شرور باشه.
همین اختلاف نظر باعث شد شخصیت تد باندی تا امروز هم یکی از پیچیده‌ترین معماهای روانشناسی جنایی باقی بمونه.

زمستون 1974...
کابوس واقعی تازه شروع شده بود.
اولین قربانی تأییدشده تد باندی، دختر 18 ساله‌ای به نام کارن اسپارکس بود.
نیمه‌شب...
وقتی کارن داخل آپارتمانش خواب بود، یه مرد بی‌صدا وارد خونه شد.
اون مرد تد باندی بود.
قبل از اینکه کارن حتی فرصت واکنش پیدا کنه، با یه تکه چوب یا چماق چندین ضربه محکم به سرش زد.
شدت ضربه‌ها اون‌قدر زیاد بود که جمجمه‌اش شکست.
بعد از اون، باندی بهش تجاوز کرد.
کارن زنده موند...
اما هیچ‌وقت به زندگی عادی برنگشت.
آسیب مغزی شدیدی دیده بود و تا آخر عمر با عوارض اون حمله زندگی کرد.
کمتر از یک ماه بعد...
باندی دوباره شکار کرد.
این بار لیندا ان هیلی، دختر 21 ساله و دانشجوی دانشگاه واشنگتن.
صبح زود، هم‌اتاقی‌هاش دیدن تختش خالیه.
انگار بدون هیچ مقاومتی از خوابگاه ناپدید شده بود.
اما حقیقت خیلی وحشتناک‌تر بود.
باندی شبانه وارد خوابگاه شده بود.
لیندا رو از تختش بیرون کشیده...
به بیرون شهر برده...
بهش تجاوز کرده...
و در نهایت خفه‌اش کرده بود.
این فقط دومین قتل تأییدشده بود.
بعد از اون، انگار ترمز ذهنش بریده شد.
تا ماه June 1974، دست‌کم 6 دختر جوان بدون هیچ رد و نشونی ناپدید شده بودن.
همه تقریباً یه ویژگی مشترک داشتن.
جوان بودن.
چهره‌های ظریف داشتن.
موهای تیره و صاف با فرق وسط.
و تقریباً همگی زمانی ناپدید شدن که تنها بودن.
پلیس هنوز نمی‌دونست با یک قاتل زنجیره‌ای طرفه.
اما یه نفر، خیلی آروم و بدون اینکه کسی بفهمه، داشت تبدیل می‌شد به یکی از ترسناک‌ترین شکارچی‌های تاریخ آمریکا.

تابستون 1974...
یه روز آفتابی، گرم و کاملاً عادی.
پارک ایالتی دریاچه سامامیش (Lake Sammamish) پر از خانواده‌ها، زوج‌ها و دانشجوهایی بود که برای تفریح اومده بودن.
صدها نفر اونجا بودن.
همه‌جا شلوغ بود.
هیچ‌کس حتی تصور نمی‌کرد یه قاتل زنجیره‌ای، درست وسط اون جمعیت، دنبال شکار بگرده.
اما تد باندی دقیقاً همین کار رو کرد.
اون روز یه نمایش حساب‌شده اجرا کرد.
بازوی چپش رو با باند بسته بود و وانمود می‌کرد آسیب دیده.
ظاهرش هم مثل همیشه مرتب بود؛ لباس تمیز، رفتار مؤدب، لبخند آروم...
بعد به دخترهای جوون نزدیک می‌شد و با لحنی کاملاً دوستانه می‌گفت:
«ببخشید... ممکنه چند دقیقه کمکم کنید؟ دستم شکسته. می‌خوام قایقم رو از روی ماشینم پایین بیارم.»
نه تهدیدی در کار بود...
نه اسلحه‌ای...
نه خشونتی.
فقط یه درخواست ساده از طرف یه مرد خوش‌برخورد.

خیلی از دخترها قبول نکردن.
اما بالاخره یکی پیدا شد.
جنیس اَن اوت (Janice Ann Ott)، دختر 23 ساله، قبول کرد همراهش بره.
چند نفر حتی دیدن که جنیس کنار یه فولکس‌واگن بیتل قهوه‌ای‌رنگ راه می‌ره.
بعد...
برای همیشه ناپدید شد.
فقط چهار ساعت بعد، تد دوباره همون نمایش رو اجرا کرد.
این بار قربانی دنیس ناسلاند (Denise Naslund)، دختر 19 ساله بود.
دنیس برای رفتن به سرویس بهداشتی از دوستاش جدا شد.
هیچ‌وقت برنگشت.
دو دختر...
در روشن‌ترین ساعت روز...
وسط یه پارک شلوغ...
جلوی چشم صدها نفر...
بدون اینکه کسی بفهمه دقیقاً چه اتفاقی افتاده.
ماه‌ها بعد، بقایای اجساد هر دو نفر روی کوه تیلور پیدا شد.
بررسی‌های پزشکی قانونی نشون داد که هر دو قربانی بعد از ربوده شدن، مورد تجاوز قرار گرفته بودن و سپس به قتل رسیده بودن.
اما چیزی که این پرونده رو وارد مرحله جدیدی کرد، حرف‌های شاهدها بود.
تقریباً همه یه توصیف مشابه ارائه دادن.
یه مرد خوش‌قیافه...
قدبلند...
مودب...
با بازوی بانداژشده...
که خودش رو فقط با یه اسم معرفی کرده بود:
«تد.»
همین یه اسم، همراه با توصیف فولکس‌واگن بیتل قهوه‌ای، برای اولین بار باعث شد پلیس بفهمه تمام این ناپدید شدن‌ها احتمالاً کار یک نفره.
اون روز، شکارچی هنوز آزاد بود...
اما برای اولین بار، ردپاش به شکل جدی روی نقشه تحقیقات ظاهر شد.
و از همون لحظه، یکی از بزرگ‌ترین تعقیب‌وگریزهای تاریخ جنایی آمریکا شروع شد.

بعد از قتل‌های دریاچه سامامیش، فشار روی پلیس واشنگتن هر روز بیشتر می‌شد.
رسانه‌ها از «قاتل ناشناس دختران جوان» می‌نوشتن و مردم وحشت کرده بودن.
اما تد باندی یه قدم از همه جلوتر بود.
قبل از اینکه حلقه محاصره تنگ‌تر بشه، وسایلش رو جمع کرد و به ایالت یوتا رفت.
به ظاهر، برای ادامه تحصیل در دانشکده حقوق دانشگاه یوتا.
انگار می‌خواست یه زندگی کاملاً معمولی داشته باشه.
دانشجوی حقوق...
خوش‌پوش...
باهوش...
آروم...
اما پشت این ظاهر، همون شکارچی هنوز زنده بود.
فقط چند هفته بعد از ورودش به یوتا، دوباره قتل‌ها شروع شد.
در اکتبر 1974، ملیسا اسمیت، دختر 17 ساله و دختر رئیس پلیس شهر میدویل، ناپدید شد.
چند روز بعد، جسدش در منطقه‌ای خلوت پیدا شد.
پزشکی قانونی اعلام کرد که قبل از مرگ مورد تجاوز قرار گرفته و سپس خفه شده است.
کمتر از یک ماه بعد، در شب هالووین، دختر 17 ساله‌ای به نام لورا اَن آیم بعد از ترک یک مهمانی ناپدید شد.
چند روز بعد، جسد او هم در منطقه‌ای کوهستانی پیدا شد.
اما این پرونده یه تفاوت مهم داشت.
سال‌ها هیچ مدرکی وجود نداشت که ثابت کنه قاتل لورا، تد باندیه.
این پرونده بیشتر از 50 سال باز موند.
تا اینکه در سال 2026، با پیشرفت فناوری DNA و آزمایش روی نمونه‌های باقی‌مانده، پلیس رسماً اعلام کرد که DNA تد باندی با این قتل مطابقت داره.
بعد از نیم‌قرن...
بالاخره اسم قاتل کنار اسم لورا ثبت شد.

یه ماشین...
همیشه کنار همه جنایت‌ها دیده می‌شد.
یه فولکس‌واگن بیتل قهوه‌ای‌رنگ.
ماشینی که شاید معروف‌ترین خودرو در تاریخ پرونده‌های جنایی آمریکا باشه.
باندی تقریباً همه قربانی‌هاش رو با همین ماشین جابه‌جا می‌کرد.
داخل ماشینش فضای کافی برای بستن دست‌وپای قربانی وجود داشت.
و خودش دقیقاً می‌دونست چطور بدون جلب توجه، یه نفر رو سوار کنه.
اما این بار، همه‌چیز طبق نقشه پیش نرفت.
نوامبر 1974
تد لباس پلیس پوشید.
خودش رو مأمور معرفی کرد.
بعد سراغ دختر 18 ساله‌ای به نام کارول دیرونچ رفت.
بهش گفت باید برای چند سؤال همراهش بیاد.
همه‌چیز طبیعی به نظر می‌رسید...
اما فقط تا وقتی که کارول سوار ماشین شد.
چند دقیقه بعد، متوجه شد ماشین اصلاً ماشین پلیس نیست.
وحشت تمام وجودش رو گرفت.
باندی دستبند رو بیرون آورد.
خواست دست‌های کارول رو ببنده.
اما یه اشتباه کوچیک کرد.
فقط یکی از دستبندها قفل شد.
همین چند ثانیه، جون کارول رو نجات داد.
اون با تمام قدرت مقاومت کرد.
به باندی لگد زد.
داد زد.
تقلا کرد.
و در نهایت، در حالی که ماشین هنوز در حال حرکت بود، خودش رو به بیرون پرت کرد.
وقتی روی آسفالت افتاد، زخمی شده بود...
اما زنده بود.
همین دختر بعدها تبدیل شد به مهم‌ترین شاهد زنده پرونده تد باندی.
شاهدی که سال‌ها بعد، توی دادگاه، مستقیم توی چشم‌های قاتل نگاه کرد و گفت:
«همین مرد من رو ربود.»

آگوست 1975
بیشتر از یک سال از شروع قتل‌ها گذشته بود.
پلیس هنوز اسم قاتل رو نمی‌دونست.
اما یه گشت ساده پلیس، همه‌چیز رو تغییر داد.
نیمه‌شب...
یکی از افسرهای پلیس یوتا، یه فولکس‌واگن بیتل قهوه‌ای رو دید که مشکوک توی یه محله مسکونی می‌چرخید.

راننده؟
تد باندی.
پلیس ماشین رو متوقف کرد.
وقتی صندوق و داخل خودرو رو گشتن، وسایلی پیدا کردن که هیچ آدم عادی‌ای نصفه‌شب با خودش حمل نمی‌کنه.
داخل ماشین این وسایل پیدا شد:
دستبند
طناب
چماق
کلاه با سوراخ مخصوص چشم‌ها
جوراب زنانه
ابزارهای مختلفی که می‌توانستند برای بی‌حرکت کردن یا حمله به قربانی استفاده شوند
باندی برای همه‌شون یه بهونه داشت.
برای هر سؤال یه جواب آماده کرده بود.
اون‌قدر خونسرد حرف می‌زد که حتی بعضی مأمورها هم شک کرده بودن شاید واقعاً بی‌گناهه.
اما یه نفر هنوز چهره‌ش رو فراموش نکرده بود.
کارول دیرونچ.
وقتی عکس تد باندی رو بین عکس‌های پلیس دید، بدون کوچک‌ترین تردیدی گفت:
«همینه... این همون مردیه که می‌خواست منو بکشه.»
همین شناسایی، نقطه عطف پرونده شد.
سال 1976، تد باندی به جرم آدم‌ربایی مجرم شناخته شد و به زندان فرستاده شد.
پلیس هنوز نمی‌دونست این مرد، مسئول ده‌ها قتل هم هست.
اون‌ها فکر می‌کردن فقط یه آدم‌رباست.
اما حقیقت، خیلی تاریک‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردن.

وقتی تد باندی به زندان افتاد، خیلی‌ها فکر کردن داستان تموم شده.
قاتل بالاخره گیر افتاده بود.
دیگه نمی‌تونست فرار کنه.
دیگه کسی کشته نمی‌شد.
اما اگه پرونده تد باندی یه چیز رو ثابت کرده باشه، اینه که هیچ‌وقت نباید دست‌کمش می‌گرفتن.
فرار افسانه‌ای اول
سال 1977، باندی رو برای محاکمه قتل به شهر آسپن در ایالت کلرادو منتقل کردن.
از اونجایی که خودش دانشجوی حقوق بود، تصمیم گرفت بدون وکیل از خودش دفاع کنه.
همین موضوع باعث شد اجازه داشته باشه برای مطالعه پرونده‌ها، به کتابخانه دادگاه بره.
یه روز از همین فرصت استفاده کرد.
نگهبان‌ها فکر می‌کردن متهم داره پرونده‌ها رو مطالعه می‌کنه.
اما تد مدت‌ها بود نقشه فرارش رو کشیده بود.
آروم به سمت پنجره کتابخونه رفت...
پنجره رو باز کرد...
و بدون لحظه‌ای مکث، خودش رو از پنجره طبقه دوم به بیرون پرت کرد.
وقتی مأمورها متوجه شدن، باندی ناپدید شده بود.
اون خودش رو به جنگل‌ها و کوهستان‌های اطراف آسپن رسوند.
تقریباً 6 روز توی طبیعت سرگردون بود.
غذا نداشت.
سرما شدید بود.
حتی چند بار وارد کلبه‌های خالی شد تا چیزی برای خوردن پیدا کنه.
اما فرارش زیاد دوام نیاورد.
نیروهای پلیس بالاخره پیداش کردن و دوباره دستگیرش کردن.
خیلی‌ها نفس راحتی کشیدن.
اما نمی‌دونستن این فقط تمرین فرار اصلی بوده...

فرار افسانه‌ای دوم
بعد از دستگیری دوباره، باندی رو به زندان گارفیلد کانتی در گلنوود اسپرینگز منتقل کردن.
این بار تد دیگه عجله‌ای نداشت.
هفته‌ها...
و حتی ماه‌ها...
فقط برنامه‌ریزی کرد.
اول شروع کرد به کم کردن وزن.
حدود 30 پوند، یعنی نزدیک 14 کیلوگرم لاغر شد.
دلیلش فقط یه چیز بود.
می‌خواست از سوراخی رد بشه که هیچ آدم معمولی‌ای نمی‌توانست ازش عبور کنه.
بعد، شب‌ها وقتی نگهبان‌ها خواب بودن، با ابزارهای ساده‌ای که به دست آورده بود، آروم‌آروم سقف سلولش رو می‌تراشید.
نه یک شب...
نه دو شب...
هفته‌ها طول کشید.
هر بار فقط مقدار کمی.
اون‌قدر کم که هیچ نگهبانی متوجه نشه.
بالاخره شب 31 December 1977 رسید.
همه درگیر جشن سال نو بودن.
نگهبان‌ها هم مثل همیشه فکر می‌کردن باندی داخل سلولشه.
اما اون از سوراخی که خودش ساخته بود بالا رفت...
وارد فضای بین سقف و پشت‌بام شد...
از ساختمان خارج شد...
و توی تاریکی شب ناپدید شد.
بدتر از همه اینکه، تا ساعت‌ها هیچ‌کس نفهمید زندانی فرار کرده.
وقتی نگهبان‌ها برای سرکشی اومدن، فقط چند کتاب و پتو رو دیدن که روی تخت چیده شده بود تا از دور شبیه بدن یه آدم خوابیده به نظر برسه.
تد باندی اون موقع صدها کیلومتر از زندان فاصله گرفته بود.
ماشین دزدید...
پول دزدید...
و مستقیم به سمت فلوریدا رفت.
فراری که قراره خونین‌ترین فصل زندگی اون رو شروع کنه.

اگر فکر می‌کنید باندی بعد از فرار مدتی مخفی شد...
اشتباه می‌کنید.
اون تقریباً بلافاصله دوباره شروع به کشتن کرد.
ژانویه 1978...
فلوریدا...
شهر تالاهاسی.
تد اتاق کوچیکی اجاره کرده بود و با اسم جعلی زندگی می‌کرد.
اما فقط چند هفته بعد، دوباره شکارش رو شروع کرد.
شب 15 January 1978، حدود ساعت 3 بامداد، آروم وارد خوابگاه انجمن Chi Omega در دانشگاه ایالتی فلوریدا شد.
همه خواب بودن.
هیچ‌کس صدایی نشنید.
باندی با یه تکه چوب بلوط، اتاق‌ها رو یکی‌یکی گشت.
اول سراغ مارگارت بومن، دانشجوی 21 ساله رفت.
چند ضربه سنگین به سرش زد.
بعد خفه‌اش کرد.
چند قدم اون‌طرف‌تر...
نوبت لیزا لوی، دختر 20 ساله بود.
اون هم با ضربات شدید مجروح شد.