در تمام شهر تنها یک آدم عاقل پیدا کرده‌ام که از قضا او هم دیوانه است.

اتاق شماره 𝟲 | آنتون چخوف

از همه تلخ تر و ناراحت کننده تر این است که در پایان این زندگی به خاطر رنج ها هیچ پاداشی نصیب آدم نمیشود.

اتاق شماره 𝟲 | آنتون چخوف

رنج را خوار میشمارید، ولی اگر انگشتتان لای در بماند فغانتان به آسمان میرود.

اتاق شماره 𝟲 | آنتون چخوف

کتابا پیدات میکنن، درست همون زمانی که باید بخونیشون..

“𝘆𝗼𝘂 𝘄𝗼𝘂𝗹𝗱𝗻'𝘁 𝗹𝗮𝘀𝘁 𝗮𝗻 𝗵𝗼𝘂𝗿 𝗶𝗻 𝘁𝗵𝗲 𝗮𝘀𝘆𝗹𝘂𝗺 𝘄𝗵𝗲𝗿𝗲 𝘁𝗵𝗲𝘆 𝗿𝗮𝗶𝘀𝗲𝗱 𝗺𝗲.”

𝗵𝗲 𝗹𝗼𝗼𝗸𝘀 𝘂𝗽, 𝗴𝗿𝗶𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗹𝗶𝗸𝗲 𝗮 𝗱𝗲𝘃𝗶𝗹𝗹𝗹𝗹𝗹𝗹𝗹!

0:24

یه چیز مشترک درباره داریوش، خیابون انقلاب، کتابای داستایفسکی، چای و سیگار وجود داره که بهم مرتبطشون میکنه.. و من عاشقشم

آدمی را از هیچ‌کجا دست یاری‌بخشی نیست.

زندگی واسیلی | لئانید آندره یف

چخوف حق داشت بعد خوندنش بگه عجب کابوسی بود این کتاب!

همگى از زندگى گلايه داشتند، اما هيچ كس نمیخواست بميرد و همه با شور و اشتياق منتظر چيزى بودند، انتظارى كه آغاز و پايانى نداشت و به نظر میرسيد به عنوان ميراثى از انسان نخستين به آنها رسيده است.
اين انتظار از دل و ذهن تمام كسانى كه زمانى بر اين زمين زيسته اند، گذر كرده و زنده مانده و از همين روست كه بسيار قدرتمند و ماندگار شده است. اين انتظار طعمى تلخ به خود گرفته است؛ زيرا تمام غم و اندوه آرزوهاى محقق ناشده، تمام تلخى باورهاى مغبون و فريب خورده، تمام درد آتشين تنهايى بى كران آدمى را از دل تاريخ به خود جذب كرده است. عصاره قلب همه آدميان، از زنده و مرده، ريشه هاى اين انتظار را تغذيه كرده و چون درختى بزرگ و نيرومند بر سرتاسر زندگى سايه گسترده بود.

زندگی واسیلی | لئانید آندره یف

بازی رفت وقت اضافه. اگر ممکنه بلینگهام بیاد تو این تایم استراحت یکم تو زمین راه بره.