شب های روشن

آری ناستنکا، انسان خود را گول میزند و ناخواسته از بیرون خاطر جمع میشود که عشقی راستین و با اصالت روح را برانگیخته کرده و دل را شعله میبخشد، بدون میل باور می آورد که در رویا های حس ناکردنی اش امری پویا و حس کردنی نهان است. وای که چه حقه ای! به عنوان مثال عشق با تمام شور پایان ناپذیرش، با تمام درد های جانفرسایش، به قلب او راه پیدا کرده است.. نگاهی به او بیندازید و این حقیقت را دریابید. ناستنکای گرامی ام، آیا زمانی که او را مینگرید، قادرید به خود بیاورانید که او فردی را که در رویای دیوانه وار و بلند پروازانه اش دوست داشته هیچگاه درک نکرده است. آیا امکان دارد که او را تنها در میان اشباح جادویی خود دیده و این عشق او فقط در خواب وجود داشته است؟ آیا امکان دارد که آنها به دوستی سال هایی دست در دست یکدیگر با هم راه نپیموده و با یکدیگر بقیه جهان را منکر نشده و هر یک جهان و زندگی خود را با مال آن دیگری در هم مخلوط نکرده باشد؟ آیا به راستی امکان دارد که آن دختر نبوده که در شبی تیره، در زمان خداحافظی، در رنج غمی جان فرسا، گریان سر بر سینه ی دلدارش ننهاده و صدای تندری که آسمان منحوس را زیر و زبر کرده و صدای بادی که قطرات اشک را از چشمان سیاهش جدا کرده و به چهره اش غلتانده نشنیده باشد؟ آیا امکان دارد که تمام این ها همه غیر از خوابی نبوده است؟ و آن باغ غم افزا متروکه و به گونه ی جنگلی وحشی درآمده، با راه های سنگفرش شده از گلسنگ، راه های بی رهگذر و غم زده ای که بیشتر گردشگاه آنها بود و آنها در حال گردش خود امید داشتند و دلگرفته به هم مهر میورزیدند. عشقی که "بسیار ریشه دار و بسیار عمیق" به حساب می آوردند. تمام اینها ناشناخته بود؟

شب های روشن

شب های روشن

𝗶’𝘃𝗲 𝗯𝗲𝗲𝗻 𝗵𝗮𝘃𝗶𝗻𝗴 𝗮 𝗵𝗮𝗿𝗱 𝘁𝗶𝗺𝗲 𝗮𝗱𝗷𝘂𝘀𝘁𝗶𝗻𝗴
𝗶 𝗵𝗮𝗱 𝘁𝗵𝗲 𝘀𝗵𝗶𝗻𝗶𝗲𝘀𝘁 𝘄𝗵𝗲𝗲𝗹𝘀, 𝗻𝗼𝘄 𝘁𝗵𝗲𝘆’𝗿𝗲 𝗿𝘂𝘀𝘁𝗶𝗻𝗴..
𝗶 𝗱𝗶𝗱𝗻’𝘁 𝗸𝗻𝗼𝘄 𝗶𝗳 𝘆𝗼𝘂’𝗱 𝗰𝗮𝗿𝗲 𝗶𝗳 𝗶 𝗰𝗮𝗺𝗲 𝗯𝗮𝗰𝗸
𝗶 𝗵𝗮𝘃𝗲 𝗮 𝗹𝗼𝘁 𝗼𝗳 𝗿𝗲𝗴𝗿𝗲𝘁𝘀 𝗮𝗯𝗼𝘂𝘁 𝘁𝗵𝗮𝘁
𝘁𝗵𝗲𝘆 𝘁𝗼𝗹𝗱 𝗺𝗲 𝗮𝗹𝗹 𝗼𝗳 𝗺𝘆 𝗰𝗮𝗴𝗲𝘀 𝘄𝗲𝗿𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹
𝘀𝗼 𝗶 𝗴𝗼𝘁 𝘄𝗮𝘀𝘁𝗲𝗱 𝗹𝗶𝗸𝗲 𝗮𝗹𝗹 𝗺𝘆 𝗽𝗼𝘁𝗲𝗻𝘁𝗶𝗮𝗹
𝗮𝗻𝗱 𝗺𝘆 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘀 𝘀𝗵𝗼𝗼𝘁 𝘁𝗼 𝗸𝗶𝗹𝗹 𝘄𝗵𝗲𝗻 𝗶’𝗺 𝗺𝗮𝗱
𝗶 𝗵𝗮𝘃𝗲 𝗮 𝗹𝗼𝘁 𝗼𝗳 𝗿𝗲𝗴𝗿𝗲𝘁𝘀 𝗮𝗯𝗼𝘂𝘁 𝘁𝗵𝗮𝘁..
𝗮𝗻𝗱 𝗺𝗮𝘆𝗯𝗲 𝗶 𝗱𝗼𝗻’𝘁 𝗾𝘂𝗶𝘁𝗲 𝗸𝗻𝗼𝘄 𝘄𝗵𝗮𝘁 𝘁𝗼 𝘀𝗮𝘆
𝗯𝘂𝘁 𝗶’𝗺 𝗵𝗲𝗿𝗲 𝗶𝗻 𝘆𝗼𝘂𝗿 𝗱𝗼𝗼𝗿𝘄𝗮𝘆.