ویرجینیا وولف

شب های روشن

آری ناستنکا، انسان خود را گول میزند و ناخواسته از بیرون خاطر جمع میشود که عشقی راستین و با اصالت روح را برانگیخته کرده و دل را شعله میبخشد، بدون میل باور می آورد که در رویا های حس ناکردنی اش امری پویا و حس کردنی نهان است. وای که چه حقه ای! به عنوان مثال عشق با تمام شور پایان ناپذیرش، با تمام درد های جانفرسایش، به قلب او راه پیدا کرده است.. نگاهی به او بیندازید و این حقیقت را دریابید. ناستنکای گرامی ام، آیا زمانی که او را مینگرید، قادرید به خود بیاورانید که او فردی را که در رویای دیوانه وار و بلند پروازانه اش دوست داشته هیچگاه درک نکرده است. آیا امکان دارد که او را تنها در میان اشباح جادویی خود دیده و این عشق او فقط در خواب وجود داشته است؟ آیا امکان دارد که آنها به دوستی سال هایی دست در دست یکدیگر با هم راه نپیموده و با یکدیگر بقیه جهان را منکر نشده و هر یک جهان و زندگی خود را با مال آن دیگری در هم مخلوط نکرده باشد؟ آیا به راستی امکان دارد که آن دختر نبوده که در شبی تیره، در زمان خداحافظی، در رنج غمی جان فرسا، گریان سر بر سینه ی دلدارش ننهاده و صدای تندری که آسمان منحوس را زیر و زبر کرده و صدای بادی که قطرات اشک را از چشمان سیاهش جدا کرده و به چهره اش غلتانده نشنیده باشد؟ آیا امکان دارد که تمام این ها همه غیر از خوابی نبوده است؟ و آن باغ غم افزا متروکه و به گونه ی جنگلی وحشی درآمده، با راه های سنگفرش شده از گلسنگ، راه های بی رهگذر و غم زده ای که بیشتر گردشگاه آنها بود و آنها در حال گردش خود امید داشتند و دلگرفته به هم مهر میورزیدند. عشقی که "بسیار ریشه دار و بسیار عمیق" به حساب می آوردند. تمام اینها ناشناخته بود؟

شب های روشن

شب های روشن