پارسال همین موقع مریض افتاده بودم تو خونه، کیانا اومد با کاردک از روی مبل در حال خفه شدن تو فیلمای کمدی رمانتیک آمریکایی جمعم کرد برد ایران مال.
امسال دقیقا تو همون وضعیتم و حتی کیانام نیست بیاد جمعم کنه.
عجب روزگاریه!

نه ولی واقعا باید از این وضع دربیام. جدی می‌گم.

حماقت از رگ گردن بهم نزدیک تر بود.

هر شب خدا رو شکر میکنم که فردا مجبور نیستم برم سر کار.

ولی همچنان منتظر حماقت طرف مقابل هستما.

من هنوز صبحونه هم نخوردم شاید باورتون نشه سیر خاطراتم ولی.

اصلا نمیتونم خودم‌و تو رابطه تصور کنم ولی با این پسره خشایار واقعا میتونم =))

من امشب فهمیدم من ملکه ادایی دوره‌ای بودم و حالا از میادین خداحافظی کردم.

شارژر من این مبل سه نفره هست. یک روز روز دراز بکشم در سکوت، میتونم دو روز معاشرت کنم در سطح شهر.
خوب باطری نگه میدارم. خستگی موادم کمه.

ماکارانی درست کردم و خب یه مزه‌ای میده که نمیدونم چه مزه‌ایه. ولی خوب نیست. خوشبختانه خودم فقط قراره بخورم.

از دیروز که سعید موسوی اومد خونه بوی یکی دیگه رو میده و خب جالبه. یهو میخوره تو دماغ. بو مرد میاد.

چرا امروز اینقد ویدیو تعیین جنسیت بچه دیدم؟؟

تو زندگی باید لحظه‌هایی باشه که بخوای ادامه داشته باشه. فعلا من وقتی می‌خوام بخوابم لحظاتیه که می‌خوام ادامه‌دار باشه.

سخت‌ترین قسمتش بودن دوباره تو فضاییه که مال تو نیست.
کارمندی و میگم و خب مرگ بر ۱۶ فروردین.

جز در اومدن ارغوان‌های کنار اتوبان، چیز دیگه.ای برام نشونه بهار نیست.

سرای ایرانی تو بیلبوردای جدیدش میزنه
2 am
الحمدالله ایشونم موو آن کرد دیگه.

هر کاری بخوام بکنم پول میخواد.
بعد برای اینکه پول داشته باشم باید کار کنم.
وقتی کار میکنم نمیتونم هر کاری دلم میخواد و بکنم.

یک سال و نیم آینده رو زنده میمونم تا دایی بیاد، بریم اشکورات، اوووووو بکشیم و ابرارو تماشا کنیم.
هر چند با اینکه دایی آدم شیب نیست و آدم دشته. ولی دایی میتونه.

من ادم صبحم و درون گرا. این در حالیه که تمام زندگیم ادم شب بودم و برون گرا.

چی شد که اینجوری شد؟ زندگی عزیز دلم. زندگی من بر مستولی شد و از من من دیگری ساخت.

بابا من ریدم تو کوچیکی دنیا. ریددددددم تو کوچیکی دنیا.